حالا که در مورد فردوسی گفتیم
بهتر است سری به گفتارهای استاد یوسفی بزنیم

کتاب چشمه روشن، دیداری با شاعران اثر دکتر غلامحسین یوسفی از مهمترین کتاب‌ها در موضوع تاریخ ادبیات است.
متن ساده، روان و تسلط استاد به افکار، عقاید، منش و اهداف شاعران باعث شده است تا هرکسی بتواند گام نخست را برای ورود و آشنا شدن با آنها و دنیای ادبیات با این کتاب بردارد.
در این کتاب از یک زاویه دیگر به شاعران نگاه شده است و تفسیر یک یا دو شعر انتخابی توسط دکتر یوسفی که فن شاعری، اهداف و پیام آن شاعر را کامل توضیح میدهند قطعا باعث میشود بعد از مطالعه کتاب دریچه‌ای جدید در باب ادبیات پارسی بروی هر خواننده‌ای باز کند‌.
فایلی که پیشرو دارید بخش فردوسی کتاب چشمه روشن است.👇

فردوسی-چشمه روشن غلامحسین یوسفی.pdf

چرا باید کتاب بخوانیم؟
وقتی در آینده ممکن است جزئیات آن را فراموش کنیم؟

-جواب دکتر ژاله آموزگار را با هم ببینیم
@kaf_ut

شب سفر به بخارا و سمرقند و خیوه

نهصد و پنجاه و هشتمین شب از شب‌های بخارا به سفر به بخارا و سمرقند و خیوه اختصاص یافته است. این نشست در ساعت سه بعدازظهر پنجشنبه بیست و پنجم تیرماه ۱۴۰۵ با حضور استاد شفیعی کدکنی و با سخنرانی دکتر بهزاد فرخزاد، دکتر محمد اسلامی، دکتر علیرضا زمانی، دکتر علی مرسلی، دکتر رفیع کافیه، بهرام پروین گنابادی و علی دهباشی در جامعۀ دندانپزشکی ایران برگزار خواهد شد. رونمایی از کتاب «سفر به خوارزم و خیوه» نوشتۀ دکتر رضا بیات موحد که از سوی نشر شهاب ثاقب منتشر شده است از دیگر بخش‌های این نشست خواهد بود.

نگارش سفرنامه از دیرباز مابین پزشکان رایج بوده و کتب زیادی در این مورد تألیف شده است که حاوی نکات ارزشمندی در رابطه با فرنگ و سنن ملل مختلف می‌باشد. نگارش چنین کتاب‌هایی دید و انتظار ما را از جهان زیستی تحت تأثیر قرارداده و به ارتقا دانش فرهنگی ما منجر می‌شود.
دکتر رضا بیات موحد (متولد ۱۳۳۳) دانش‌آموختۀ دانشگاه تهران در سال ۱۳۵۶ است. وی دندانپزشک، کنشگر اجتماعی‌ـ‌فرهنگی و نیکوکاری و مسئول کارگروه نیکوکاری جامعۀ دندانپزشکی ایران است.
دکتر بیات موحد در این کتاب به شرح سفر خود به ازبکستان در سال ۱۴۰۳ و بازدید از شهرهای بخارا، سمرقند و خیوه پرداخته است. نگاه دقیق و مقایسه‌ای به آداب و رسوم و شیوۀ زندگی مردم این شهرها، و همچنین ارجاعات تاریخی و ادبی به کتاب‌ها و سروده‌های مرتبط با منطقۀ فرارود، از ویژگی‌های این کتاب است.

کوی نصر، خیابان علیالی غربی، پلاک ۸۳، جامعۀ دندانپزشکی ایران

با درگذشت زنده یاد اسماعیل یغمایی بهتر است مروری کنیم ویدیویی را ازگریه‌‌های دردناک و تکان‌دهنده‌‌ی استاد باستان شناسی که ۶۰سال سابقه دارد بر ویرانه‌های ارگان ایلامی!
چقدر از این دست گریه‌ها در سده‌های گذشته برای ایران دوستان پیش آمده است...
این تخریب توسط جهاد سازندگی و وزارت نفت و سازمان آب و برق خوزستان و شهرداری اتفاق افتاده بود. لازم به ذکر است که این تخریب سهوا یا از سر اجبار نبوده است.

خدمات ارزشمند استاد یغمایی در حافظه باستان‌شناسی و تاریخ کشور به یادگار خواهد ماند و میراث ایران مدیون تلاش‌های یغمایی‌ است که تمام قد در دفاع از میراث ایران ایستاد، هزینه داد و تسلیم نشد.

یغمایی از جمله پژوهشگرانی است که بیش از نیم قرن از عمر علمی و حرفه‌ای خود را وقف کاوش، مطالعه، مستندسازی و حفاظت از میراث تاریخی و تمدنی ایران کرده بود و نام او با بخشی از مهم‌ترین پژوهش‌ها و کاوش‌های باستان‌شناسی کشور گره خورده است. آثار و دستاوردهای علمی این استاد پیشکسوت، سهمی ماندگار در شناخت لایه‌های تمدنی ایران و غنای دانش باستان‌شناسی کشور داشته و برای نسل‌های مختلف پژوهشگران، منبعی ارزشمند و الهام‌بخش به شمار می‌رود.
@kaf_ut

🏵رنگین‌کمان یا کمانِ رستم؟!


چون باران فرو نشیند و خورشید از پسِ ابر سر برآورد، در پهنه آسمان کمانی از هفت‌ رنگ پدیدار شود؛ کمانی که امروز بیشتر آن را «رنگین‌کمان» می‌خوانیم. اما در آن سوی جیحون، در سرزمین تاجیکستان، و نیز در بسیاری از نواحی افغانستان، این شکوه آسمانی را نامی دیگر است: «کمانِ رستم».

چه نامی سزاوارتر از این برای کمان پهلوانی که نامش نماد نیرو، آزادگی و پاسبانی از ایران‌زمین است؟ این نام، تنها واژه‌ای کهن نیست؛ نشان حافظه‌ای هزارساله است. گواه آن است که داستان‌های فردوسی بزرگ، از مرز کتاب‌ها فراتر رفت و در زبان مردم جای گرفت؛ چنان‌که هرگاه آن کمان رنگین بر آسمان پدیدار شود، یاد رستم دستان نیز در دل‌ها زنده گردد.

چه بسیار واژه‌هایی که در گذر زمان فراموش شدند، اما «کمان رستم» همچنان بر زبان مردمان جاری است؛ یادگاری از روزگاری که شاهنامه نه تنها کتابی برای خواندن، که درآمیخته با زندگی مردم بود.



@shahnamehpajohan
https://shahnamehpajohan.ir

دژ الموت، مقر حسن صباح و حشاشین به طور رسمی به عنوان سی‌امین اثر ملی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
این دژ حدود ۱۱۵۰ سال پیش در نزدیکی قزوین ساخته شد.
این قلعه در سال ۶۵۴ هجری قمری به‌ دستور هلاکوخان مغول به آتش کشیده و ویران شد و از آن پس به‌عنوان تبعیدگاه و زندان مورد استفاده قرار گرفت. در همان زمان براندازی اسماعیلیان و انهدام قلعه الموت، عطا المُلک جوینی توانست با جلب رضایت هلاکوخان، قسمتی از آثار کتابخانه را از نابودی نجات دهد. همچنین از سال ۹۳۰ هجری قمری و ابتدای حکومت شاه تهماسب صفوی تا سال ۱۰۰۶ هجری قمری قلعه کالبدی سالم داشته است. حفاری‌هایی که در دورهٔ قاجار برای یافتن گنج در قلعهٔ الموت انجام شده، سبب ویرانی آن شده است.
برای کسانی که به تاریخ ایران علاقه‌مند هستند شاید سرگذشت شیعیان اسماعیلی و حشاشین از جالب‌ترین و متفاوت‌ترین دوران تاریخی ایران باشد.

@Kaf_ut

جایگاه حسن صباح و حشاشین در ادبیات فارسی چطور بوده است؟

حسن صباح (رهبر فرقهٔ تشیع اسماعیلیهٔ نزاری و بنیان‌گذار دژ الموت) به یقین از مهمترین افراد در تاریخ و ادبیات ایران بشمار می آید او رهبر گروهی بود که حشاشین نام گرفتند.
حشاشین(به معنای مصرف کنندگان حشیش است اما دلیل قطعی اینکه چرا نام این گروه اینگونه نام‌گذاری شده است بطور قطع مشخص نیست و استدلال های گوناگون برای آن آورده شده است) این واژه در نهایت به زبان های اروپایی وارد شد و در نهایت به assassin به معنای ترور کننده و قاتل تبدیل شد.
گروه حشاشین پیروان و فداییان حسن صباح بودند که معمولا با ترور یا ابزار خشونت آمیز به اهداف خود میرسیدند. همین رفتار در برخی منابع باعث شد تا تبدیل به قهرمان‌هایی شوند که علیه ظلم و جور مبارزه میکنند. و گروهی نیز آنها را تندرو و بنیاگذار ترورسیم در تاریخ جهان معرفی میکنند.

•در منابع تاریخی کتاب جهانگشای جوینی به بعد تاریخی و سیاسی حشاشین پرداخته میشود و حتی افسانه هایی از این گروه نقل میشود.
•رمان الموت اثر ولادیمیر بارتل از معروف ترین کتاب ها در مورد این گروه و حسن صباح است.
•کتاب تاریخ و عقاید اسماعلیه از فرهاد دفتری نیز کتاب بسیار خوبی برای پژوهش های دانشگاهی و تخصصی بشمار میآید.
•ذبیح الله منصوری نیز با ترجمه رمانی به نام خداوند الموت از پُل آمیر جنجال‌های عظیمی ایجاد کرد زیرا بعداً مشخص شد فردی به نام پل آمیر وجود ندارد و احتمالا جناب منصوری خودشان آن کتاب را نوشته‌اند و به دلایل نامعلومی آن را منسوب به یک نویسنده خیالی کرده‌اند‌.

@Kaf_ut

بر آستان تو دل پایمال صد دردست
ببین که دست غمت بر سرم چه آوردست
هوای باغ گل سرخ داشتیم و دریغ
که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست
شب است و اینه خواب سپیده می بیند
بیا که روز خوش ما خیال پروردست
دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ
که صبح خنده گشا روی ازو نهان کردست
چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی
به مردمی که جهان سخت ناجوانمردست
به سوز دل نفسی آتشین بر آرای عشق
که سینه ها سیه از روزگار دم سردست
غم تو با دل من پنجه درفکند و رواست
که این دلیر به بازوی آن هماوردست
دلا منال و ببین هستی یگانه‌ی عشق
که آسمان و زمین با من و تو همدردست
ز خواب زلف سیاهت چه دم زنم که هنوز
خیال سایه پریشان ز فکر شبگردست

چهارمین سال درگذشت هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه)

@Kaf_ut

تو در من زنده ای من در تو
#ما، هرگز نمی‌میریم...

----- شبی با شعر سایه -----
از مجموعه یادکردهای #نیلوفرانه

به مناسبت چهارمین سال درگذشت #هوشنگ_ابتهاج

زمان: یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ / ساعت ۱۸

لینک ثبت‌نام جهت شرکت در این رویداد در بیوی صفحه‌ی اینستاگرام «گروه هنری ما» قرار دارد.

📎 ورود برای عموم آزاد و رایگان و منوط به ثبت‌نام در صفحۀ رویداد است.

https://app.eventlly.events/event/ما-هرگز-نمیمیریم-bc201b38-59a8-4578-a337-0b9f00d579ca
#گروه_هنری_ما
#ادبیات
@Maa_officialchannel
https://www.instagram.com/reel/Db56eVBsnvb/?igsh=M3djbHNibWdiZzNz

🍃🍃🍃
https://t.me/ketabeabii

🔲⭕️لپ تاپم را با من دفن کنید: زندگی به سبک تحصیل کردگان بی سواد!


سایمون کوپر ژورنالیست در فایننشال تایمز می نویسد: دستگاه‌های دیجیتال باعث شده‌اند ما یعنی انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دورۀ دیگری در تاریخ بشریت بخوانیم. اما دیگر مثل قبل نمی‌خوانیم. خواندنِ دیجیتال، به تجربه‌ای تکه‌تکه، سرسری و سطحی تبدیل شده. بنابراین شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همۀ آن‌ها در قالب متن‌های چند کلمه‌ای یا نهایتاً چند خطی است. حال اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالبِ یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم. زیرا درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌ «خواندن عمیق» است.

این روزها هیچ کس متن های طولانی را نمی خواند. بیش از نیمی از افراد همین متن را تا انتها نمی خوانند. انسان‌ها در خواندن متن‌های طولانی به مشکل خورده‌اند.
مجموعه‌ای بیش از دوهزار ناشر، محقق، کتابدار و نویسنده و دانشگاهی سراسر جهان، چندی پیش در  مانیفستی اعلام کردند: «خواندنِ دیجیتال» در حال تخریب عادتِ «خواندن عمیق» در میان ماست.

خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته. استیون پینگر، روان‌شناس آمریکایی می گوید از اواخر قرن هفدهم با رواج خواندنِ متن‌های طولانی در بین مردم، توانایی همدردی با دیگران افزایش یافت. مردم با خواندنِ متن‌های طولانی دربارۀ زندگیِ دیگر انسان‌ها، توانستند دنیا را از چشم آن‌ها ببینند و تأثیر بسیار مهمی در تغییر نگرش آن‌ها دربارۀ موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه و استبداد گذاشت. خواندنِ عمیق باعث رویدادهای دوران‌سازی مثل انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه شد.

ماریان وولف، محقق آمریکایی، می‌نویسد: ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه‌نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌هاییم تا در آینده‌ای نامعلوم آن‌ها را بخوانیم، چون این رسانه ها برای خواندنِ عمیق طراحی نشده اند. (بارنویسی شده از این منبع:نشریه ترجمان) یکی از دوستانم به شوخی می گفت می خواهم وصیت کنم لپ تاپم را با من دفن کنند چون کلی فایل ذخیره کرده ام که بعدا بخوانم و احتمالا تا زمان مرگ فرصت نمی کنم که بخوانم شان

تحلیل و تجویز راهبردی:
ما در دام سه گانه Skimming, Scanning, Scrolling (3S) افتاده ایم. ترجمه شان می شود نگاه گذرا، جستجوی سریع، رد کردن یا رد شدن از مطالب برای دیدن مطلب بعدی. خب این چه مشکلی ایجاد می کند؟ چهار مشکل ایجاد می شود:

۱) خواندن عمیق باعث می شود که جهان را از دیدگاه دیگران ببینم (از دیدگاه یک آواره بعد از جنگ یا یک دزد حرفه ای یا یک مستاجر)، ولی خواندن سطحی چنین توانایی در ما ایجاد نمی کند. همین باعث می شود که توان همدلی و همدردی در ما بمیرد.

۲) خواندن عمیق باعث می شود که یک مساله را از زوایای مختلف نگاه کنیم. پیچیدگی و چند بعدی بودن مساله را درک کنیم اما وقتی همه چیزهایی که می خوانیم کوتاه است  کلا می رویم سراغ تحلیل های ساده، سرراست، یک خطی و اینگونه است که توانایی تفکر سیستمی و چند بعدی را از دست می دهیم.

۳) توهم دانایی نیز نتیجه بعدی است. چون ما راجع به همه چیز از 3S استفاده می کنیم راجع به همه چیز فکر می کنیم که بلدیم و جالب اینکه اظهار نظر هم می کنیم از رژیم غذایی فستینگ، تا سیاست های ارزی و تا نتایج مذاکرات ترامپ و پوتین. از سیاست تا اقتصاد! از زیست شناسی مولکولی تا فیزیک کیهانی!

۴) در نتیجه کسانی که دیگر نمی‌خوانند (عمیق نمی خوانند)، توان اندیشیدن را هم از دست می‌دهند. شما وقتی توانایی درک و تحلیل عمیق را از دست می دهید به مرور توان اندیشیدن را هم از دست می دهید.

این چهار باعث می شود که ما با پدیده ای روبرو باشیم به نام تحصیل‌کردگان بی سواد. بخش بزرگی از جامعه یک دیپلمی، لیسانسی، فوق لیسانسی و یا دکترایی داریم! اما در طول زمان به خاطر عدم خواندن عمیق عملا تبدیل شده ایم به «همه چیزان دان مدعی متوهم» یا همان مدرک داران بی ادراک!

راهکار چیست؟ ریاضت مطالعاتی؛
ریاضت، گوشه گیری موقتی برای انجام تمرین‌های سخت و خودخواسته‌ای است که فرد برای تعالی نفس و دستیابی به کمال روحی انجام می‌دهد. این مفهوم در ادیان مختلف، گرایش های معنوی و سنت‌های عرفانی وجود داشته و شامل خودداری خودخواسته از برخی امور، سکوت، خلوت نشینی و انجام کارهای سخت بوده است. به همین سیاق ریاضت مطالعاتی یعنی اینکه نمی توانیم برای همیشه خود را از دنیای دیجیتال منقطع کنیم اما می توان گهگاهی این امور را انجام دهیم:
•  ایجاد زمان-مکانی برای مطالعه عمیق: خواندن متون طولانی بدون انقطاع و حواس پرتی
•  تفکر انتقادی: تحلیل، بررسی و مقایسه نظریات مختلف.
•  نوشتن و خلاصه‌برداری: تبدیل دانش به محتوای ساختاریافته برای درک بهتر.
ما به خواندن محتواهای سطحی، ساده، سرراست و یک خطی معتاد شده ایم باید با ریاضت مطالعاتی آن را تعدیل و مهار کنیم.
برگرفته از نوشته مجتبی لشکربلوکی

@Kaf_ut

صد‌و‌بیست‌وهفتمین محفل ماهانۀ #کمیته_شعروادب کانون فنی
#محفل_ویژه

بخش اول: خاطره‌نویسی با نیم‌نگاهی به کتاب خاطرات عمادالسلطنه
با حضور منصوره اتحادیه

بخش دوم:
شعرونثرخوانی آزاد

زمان: یکشنبه، ۱ شهریور ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۰

باتوجه‌به ظرفیت محدود، برای هماهنگی حضور با شناسهٔ زیر در ارتباط باشید:
@pooya_pasvehei

@kanoonfanni_KAAF