ရစ်သမ်မဲ့လောက

အတ္တတချို့ ခေါင်းထောင်လာတဲ့အခါ
လူဟာတိရိစ္ဆာန်လိုမေတ္တာမဲ့ကြတယ်။
ဒုတ်ဓားတွေကို နုတ်ဖျားကစကားလိုအသွင်သွင်သုံးကြရင်းကြီးနိုင်ငယ်ညှင်း
တရားခြင်းတို့ပျောက်ကွယ်လို့
လောကဟာရစ်သမ်
မမှန်တဲ့ ဂီတလို
ကြမ်းတမ်း စွာတီးခတ်ကြ။

လောဘကို ပညာ မအုပ်ထိန်းတော့
ဘနဖူးလဲ သိုက်တူဝံ့ကြပြီ။

ဘုရားဘုရားဟု နုတ်ဖျားကတကြပေမဲ့
တရားမရတဲ့လောကဟာ
ရစ်သမ်မမှန်တဲ့ကဗျာလို
ကစဥ့်ကလျား ဖြစ်လို့
ကိုးထပ်မြောက်လောကငရဲက
လူ့ပြည့်မှာပဲ တည်နေတယ်။

ဒီကဗျာတွေကာရန်မှန်ဖို့
နားလည်မှုအချို့ကို
သံစဥ်အဖြစ်ထည့်ရမယ်။
ကိုးထပ်မြောက်ငရဲမီး
အလျံညီးညီးမလောင်ဖို့
မေတ္တာရေစင်အချို့
လူတိုင်းဖို့လောင်းသင့်ပြီ။
ရစ်သမ်မဲ့လောကမဖြစ်ဖို့
ပညာရှိတို့သတိဖို့သင့်ပါရဲ့။

#လွမ်းသူမကွေး

နိုးထလာချိန်တိုင်း
သွေးညှီနံ့သင်းသင်းနဲ့
မြန်မာ့လေကိုမ‌ဝတဝရှူရင်း
သက်ပြင်းချတဲ့
မနက်တွေက
ငါလွတ်မြောက်ချင်ပြီ။
အလောင်းကောင်ပေါ်
ပွဲတော်တည်သလို
စားသမျှအစာက
ညှီစို့စို့နဲ့ တစ်ချို့မြိုကျတာ
ငါ့အံ့သြမိတယ်။
ဒီလောက ငရဲကလွတ်ဖို့
ဘယ်ဘုရားကိုဆုတောင်းရပါ့။

#လွမ်းသူမကွေး

My love (2021) ကိုကြည့်ပြီးတော့
သိလိုက်တာတစ်ခုက
ဘယ်လောက်ပဲ ၁၅နှစ်ကြာအောင်
တည့်တံတဲ့ ဆက်ဆံရေးဖြစ်ခဲ့ပါစေ
"နောင်တ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက
ဆက်ဆံရေးတစ်ခုလုံးကို
ဝါးမျိုသွားနိုင်တယ် ဆိုတာပေါ့....


# လွန်းရိပ်

မင်းက ချစ်တယ်လို့ ပြောတုန်းက ယုံခဲ့တယ်
အခု မင်းက မချစ်တော့ဘူးပြောတော့လည်း
ယုံတာပဲ
ငါ အများကြီး မတွေးတတ်ပါဘူး
မင်းနဲ့ပက်သက်ရင်
နှလုံးသားဘက်အားသာခဲ့ပြီး
ဦးနှောက်ဘက် အားနည်းခဲ့ပါတယ်။

# လင်းမာအို

အချစ်ကို နူးနူးညံ့ညံ့လေး မခံစားတတ်တော့မှာကို စိုးရိမ် တယ်။ တနေ့နေ့မှာအချစ်အကြောင်းတွေ ပြောကြတဲ့အခါ သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ကုန်မိသွားမှာကိုစိုးရိမ် တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချစ်မှာ ပျော်ဝင်ရတာကို ကြိုက်တဲ့သူလေ။ ချစ်နေရရင်ပျော်တယ်။
အသည်းတွေကွဲတဲ့အခါလည်းတမြေ့မြေ့ခံစားရင်း နစ်ဝင်နေ ချင်တာ။ နှလုံးသားတခုလုံးနဲ့ဘဝတလျှောက်လုံးကို ရှင်သန် နေချင်တယ်။နှလုံးသားကို မသေဆုံးစေချင်ဘူး။ လှပတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေကို အသက်ကြီးတဲ့အထိ ယူဆောင် သွားချင်တယ်။အဆုံးသတ်မလှရင်တောင် လူတစ်ယောက် ကို တကယ်ချစ်မိတဲ့အချိန် လူတစ်ယောက်ကိုတကယ်ချစ် လာတဲ့ အချိန်တွေဟာ တဘဝလုံး သိမ်းထားနိုင်မယ့်အချစ် ဇာတ်လမ်းလှလှလေးပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းတွေကို မမေ့ချင်ဘူး။ ချစ်ရတဲ့သူတွေကို စိတ်မနာချင်ဘူး။ အချစ် အကြောင်းတွေပြောကြတဲ့အခါ သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ကုန်မိသွားမှာကိုစိုးရိမ်တယ်။


#crd

ပြီးဆုံးသွားတဲ့အရာကို
ပြီးဆုံးသွားတဲ့အတိုင်းပဲ
ထားလိုက်တာ ကောင်းပါတယ် ...
အစကပြန်စပြန်ရင်လဲ
အစကနေ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး
နာကျင်ရရုံလွဲလို့
ဘာမှ ရှိမနေတော့ဘူးလေ ။
ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကိုက
မပြတ်သားနိုင်ခဲ့တဲ့
ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ
အနာကျင်ခံပြီး ကပ်တွယ်နေခဲ့တာလဲ
ကြာပြီလေ ...
နောက်ဆုံး
ချန်ထားရစ်ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာတောင်
တစ်နေ့နေ့ဆိုပြီး
မျှော်လင့်နေမိနေသေးတဲ့ ကိုယ်
ဒီဇာတ်လမ်းက
ဒီတိုင်းလေး
အဆုံးသတ်သွားတာပဲ ကောင်းပါတယ် ။


#crd

ဧကရာဇ်ပန်းရဲ့အဓိပ္ပာယ်က ကိုယ့်ရဲ့ပုံစံနဲ့ဖြစ်တည်မှုကို အားမငယ်ပါနဲ့
မကျေမနပ်ဖြစ်ပီးအတင်းပြောင်းလဲယူဖို့လဲမကြိုးစားပါနဲ့
ကိုယ့်ကိုချစ်တဲ့လူကဘလိုပုံစံနေနေချစ်နေမာပါတဲ့

#crd

"တန်ဖိုးသိတဲ့လူတွေရဲ့လက်ထဲမှာတော့ ဧကရာဇ်ပန်းလို မင်းဟာတန်ဖိုးရှိနေမှာပါကွယ်"

# ချစ်ရပါသောခြည်

"Head 2 Head (မြန်မာပြန်)"
-တစ်ပတ်တစ်ပတ်စောင့်ရတာကြာလွန်းလို့ ဘာသာပြန်ပြီး တင်ရင်းနဲ့ ဖတ်လိုက်တယ် .....
-အလွမ်းပြေပေါ့


# လွန်းရိပ်

" နိဒါန်း"
"JJ တို့မတည့်ကြဘူး"


အဖြူရောင်ကားတစ်စီးနဲ့ အနက်ရောင်ကားတစ်စီးက လမ်းမကြီးတစ်ခုကိုဖြတ်ပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းတည်းကအိမ်နှစ်လုံးရဲ့တံခါးကနေ တပြိုင်နက်ထွက်လာကြတယ်။ ကားနှစ်စီးလုံးက အမှတ်တံဆိပ်တူ၊ မော်ဒယ်တူ၊ ကွာတာကတော့ အရောင်တင်ပါပဲ။
အပြင်ကလူတစ်ယောက်ကြည့်ရင်တော့—ကားပိုင်ရှင်နှစ်ယောက်က မိတ်ဆွေတွေဖြစ်မှာပဲလို့ထင်နိုင်တယ်။ တကယ်တော့… သူတို့က မိတ်ဆွေတွေကောင်းကောင်းလားဆိုတာ မေးရင်တော့ “မိတ်ဆွေ” ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ဘယ်လိုအဓိပ္ပါယ်နဲ့ပြောတာလဲဆိုတာရှင်းပြဖို့လိုလာတယ်။

“အမိုက်စားပဲ…” ဆိုတဲ့အသံတစ်ခုက ကားဟွန်ကို ဆယ်ခါနီးနီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းဖြင့်ဖိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထွက်လာတယ်။ Jinn ကတော့ သိတယ်—ဟိုကောင်က မနက်ခင်းစောစောမှာ သူ့ကိုအရမ်းအနှောက်အယှက်လုပ်ချင်လို့ပါပဲ။
“ဟွန်ဖိတာ မင်းအဖေကိုခေါ်တာလား?!” လို့ အနက်ရောင်ကားပိုင်ရှင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်တယ်။
“အဖေကအိမ်ထဲမှာရှိတယ်။ မင်းထင်တာမျိုးလုပ်ဖို့ဘာလိုလဲ?” အဖြူရောင်ကားနဲ့လာတဲ့သူက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူ့အပြုံးကတော့ တကယ်ကို အရိုက်ခံဖို့ကောင်းလောက်အောင် စိတ်ကောက်ဖွယ်ရှိတယ်။
“အိုကေ၊ ဒါဆို မင်းအဖေကိုပြန်သွားပြောလိုက်မယ်—မင်းကို ဥကြောင်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ဖို့!”
“အေးအေးနဲ့နေလား၊ သွေးပေါင်ချိန်မြင့်သွားမယ်နော်!” Jay က ပြန်အော်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အနှောက်အယှက်လုပ်ဖို့ပဲစိတ်ကူးထားတာပဲ။ မနက်ခင်းစောစောမှာ လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ထဲကနေဖိချင်တာ… သူ့အတွက်ကတော့ တကယ်ကောင်းတဲ့နေ့အစပဲ။
“အဲဒါက ငါ့အရေးပဲ” လို့ Jinn က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြီးတော့ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ သူ့ကားကိုမောင်းထွက်သွားတယ်။
အရေးမရှိဘူး—သူသိတယ်၊ အဖြူရောင်ကားက တစ်လျှောက်လုံးနောက်ကနေလိုက်လာမှာဆိုတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့သွားရမယ့်နေရာက တူညီတာပဲ။

သူတို့က တူတူကြီးပြင်းလာကြပေမယ့် မိတ်ဆွေကောင်းတွေဖြစ်ဖို့မလိုဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာနဲ့ မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးနေကြတယ်။
အပြန်အလှန်မုန်းတီးမှုဆိုတာကတော့… တကယ်ကိုမှန်ကန်တဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခု။
Jinn နဲ့ Jay တို့က တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မမြင်မနားဖြစ်နေတဲ့သူတွေ။ မျက်နှာတွေကြည့်ရင်တောင် မတူကြဘူး။

Jay ကတော့ မနက်ခင်းမှာတောင် မနားမနား အနက်ရောင်ကားကိုကျော်ဖို့ အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်တယ်။
“Jinn ကိုကျော်မယ်လို့ထင်လား? မဖြစ်နိုင်ဘူး!”

နောက်ထပ် မီးနီတိုင်းမှာတော့ ကားနှစ်စီးက ဘေးချင်းနားမှာရပ်နေကြတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အဖြူရောင်က ဦးတင်တယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ အနက်ရောင်က ဦးတင်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်တမ်းပြိုင်နေကြတာပဲ။ သတိထားရတာကတော့—သူတို့ဘယ်တော့မှ အမြန်နှုန်းကန်သွားကြတာမရှိဘူး။

“အမိုက်စားပဲ!” Jinn က ပြန်စွပ်စွဲလိုက်တယ်။ Jay ကတော့ ကားပါကင်နေရာကို fraction-of-a-second နဲ့ ဦးတင်ဝင်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။
“ဒီနေ့လည်း ရှုံးသွားပြန်ပဲ၊ နောင် Jinn,” Jay က ပြောပြီးတော့ Jinn ရဲ့အမောအတင်းမျက်နှာကိုကြည့်နေတယ်။
Jinn ကတော့ Jay ရဲ့ဘေးမှာမရပ်ချင်လို့ သုံးနေရာဝေးတဲ့နေရာမှာကားရပ်လိုက်တယ်။
“နောင် မင်းခေါ်တာလား—ငါနှစ်လလောက်ကြီးတာမေ့သွားပြီလား၊ ငါ့ကိုအရိုက်ခံဖို့ကြိုးစားတာလား?” လို့ ပြန်စွပ်စွဲပြီး လျင်မြန်စွာလမ်းလျှောက်သွားတယ်။

Jay ကတော့ သူ့ထက် ငါးစင်တီမီတာကြီးတာကို အမြဲပြောနေတယ်။
“အခုခေတ်မှာ အရပ်နဲ့တိုင်းတာကြတာပဲ။ ဘယ်သူမြင့်လဲဆိုတာနဲ့ကြီးသူကိုဆုံးဖြတ်ကြတာ” Jay က ပြောတယ်။
သူ့အရပ်က Jinn ထက် ငါးစင်တီမြင့်တယ်။

“ကလေးလိုအငြင်းအချင်းတွေပြောနေတာပဲ။ မိန်းမလိုလေး” လို့ Jinn က ပြောတယ်။
Jay ကတော့ ချက်ချင်းပြန်ဖြေတယ်—“ကလေးက မင်းပဲ” လို့။
သူ့ခြေထောက်နည်းနည်းရှည်တာကိုအသုံးချပြီး Jinn ကိုကျော်သွားတယ်။
Jinn ကတော့ လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ middle finger ပြပြီး ပြန်တုံ့ပြန်တယ်။

Jay ကတော့ ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့အပြုံးကို ချစ်စရာအပြုံးအဖြစ်ပြောင်းလိုက်တယ်။ သူ့အနားက ကျောင်းသူတွေကိုကြည့်ပြီး ချစ်စရာအပြုံးနဲ့ “နောက်မှပြန်တွေ့မယ်နော်” လို့ပြောပြီး Jinn နောက်ကိုလိုက်သွားတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူဦးတင်လဲဆိုတာကို အမြဲပြောင်းလဲနေကြတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်သွားတဲ့အထိ လမ်းလျှောက်ကြတယ်။

“Fashion မှာ J-J နှစ်ယောက်က တကယ်မတည့်ကြဘူးနော်?”
“ပြောပြီမလား။ သူတို့က အမြဲပြိုင်နေကြတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးတယ်”
“ကျားနှစ်ကောင်တစ်ဖောင်ထဲမနေနိုင်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်”

တကယ်ပဲ။ Jay နဲ့ Jinn—Fashion Design မှာ ပြိုင်ဘက်အကြီးဆုံးနှစ်ယောက်။
သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ခါမှ မတည့်နိုင်ကြဘူး။
ဒါပေမဲ့… မကြာခင်မှာပဲ တကယ်အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။
Jay နဲ့ Jinn အကြောင်း… ဖြစ်နိုင်မယ်မထင်တဲ့အရာတစ်ခု… ဒါပေမဲ့ တကယ်ဖြစ်လာမယ်။
တကယ်တမ်းဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့အတူ အံ့အားသင့်သွားကြမယ်။


# လွန်းရိပ်
#head2head

1. မိတ်ဆွေကောင်းတွေဆိုတာ ဟုတ်လားဗျာ

“နောက်တစ်ခါလည်းအတူတူလာကြတယ်နော်။ အိုဟိုး... မိတ်ဆွေကောင်းတွေထဲကကောင်းဆုံး!”

Jinn နဲ့ Jay တို့က သင်တန်းခန်းရဲ့နှစ်ဖက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်လာချိန်မှာ တစ်ယောက်စီကနေ ဝင်လာကြတာပါ။ သင်တန်းခန်းကလည်း လူအပြည့်နီးပါးဖြစ်နေပြီ။ မျက်စိအားလုံးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တပြိုင်နက်တည်းပြန်လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။

“မိတ်ဆွေကောင်းတွေဆိုတာ ငါ့နောက်ကိုက်လို့လား။ တကယ်ကတော့ တစ်လမ်းကနေပဲနေလို့ပါ။” လို့ Jinn က ပြောပြီး သူ့အမြဲထိုင်နေကျညာဘက်ထိုင်ခုံကို သွားထိုင်လိုက်တယ်။ Jay ကလည်း ဘယ်ဘက်ကိုသွားတယ်။ တစ်ယောက်စီကနေ ထိုင်ကြတာပဲ။

Van က Jay ကို ခေါင်းညိတ်ပြီး Jinn ရဲ့ပခုံးပေါ်ကို လက်တင်တင်ကာ “တကယ်ပဲ မယုံနိုင်ဘူး” လို့ ပြောတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အငြိုးအတားက တကယ်တန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ ကြားဝင်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး။

---

HEAD2HEAD

“အခုတင်ပဲ စိတ်ညစ်နေပြီ။” လို့ Jinn က သူ့ရဲ့အနုညှင်းညှင်းအညိုရောင်ဆံပင်ထဲကို လက်ထဲကနေဖွင့်ဖွင့်ဖြုတ်ဖြုတ်လုပ်ပြီး ပြောတယ်။ အဲ့ဒီလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပဲနဲ့ မိန်းကလေးတွေအများကြီး (အချို့က ယောက်ျားတွေလည်းပါ) တောင် အသက်ရှူမေ့သွားကြတယ်။

Jinn က တကယ်လှတယ်။ မပြောမနား—တက္ကသိုလ်မှာ အလှဆုံးယောက်ျားတွေ Top 10 ထဲမှာ ထည့်မယ်ဆိုရင် သူက ထဲမှာပါမယ်။ မျက်နှာသွင်ပြင်က တုံးတုံးကြီး၊ မျက်ခုံးထူထူ၊ နှာခေါင်းကလှလှပပ၊ နှုတ်ခမ်းသေးသေးနဲ့ အမြဲတမ်းအပြုံးနဲ့။ မျက်လုံးတွေကလည်း လှပမှုနဲ့အတူ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်နဲ့ တောက်ပနေတယ်။ သူ့ကိုကြည့်တာနဲ့—“အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူ” ဆိုတာ သိသွားမယ်။

အရပ်ကလည်း ၁၈၄ စင်တီမီတာကျော်နေတာနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း အလှအပနဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်သူတစ်ယောက်ဆိုတာ ပြသနေတယ်။

---

Van က သူ့နားမှာတောင်ပံဖြစ်ပြီး “အဲ့ဒီအကြောင်းကြားပြီးပြီမလား။ အဆင်ပြေလား” လို့ တိတ်တိတ်လေး မေးတယ်။ တကယ်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးသိနေပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက Jinn ရဲ့ပခုံးကို သံသယမရှိဘဲ တင်ပြီး အားပေးလိုက်တယ်။

“သိတာပဲ။ ဒါကြောင့်ပဲ စိတ်ညစ်နေတာ။ မနက်ဖြန်မှာ သူ့မျက်နှာကို မြင်ရတာတင်မကဘူး၊ အခုတော့ ငါကြိုက်တဲ့လူကိုပါ ခိုးသွားပြန်တယ်။”

Jay ကိုကြည့်လိုက်တာနဲ့ မျက်နှာပုပ်သွားတယ်။ Jay ကလည်း မျက်ခုံးတင်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။

“တူတဲ့အရသာရှိတာပဲ။ Jay ကတော့ ပျော့ပျောင်းတဲ့လူလိုပဲပေါ့။”

“ငါက အဲ့ဒီအမျိုးအစားကို ကြိုက်တာ ကြာပြီ။ သူက closet ထဲက မထွက်ခင်တုန်းကပဲ။ ငါထွက်တာနဲ့ သူလည်း ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ငါကြိုက်တဲ့လူတိုင်းနဲ့ လှုပ်ရှားတယ်။ ငါဘယ်လိုအေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်မလဲ။”

Jinn က Jay ကို မျက်စိထဲကနေ မီးထွန်းပြီး လက်လည်လေးတင်လိုက်တယ်။ တုန်လှုပ်မှုတောင် မရှိဘဲ။

Van ကလည်း “နင်လည်း မသန့်သန့်လား။ နင်က တိုက်ခိုက်တာရှင်းရှင်းလင်းလင်း။ Jay ကတော့ တိတ်တိတ်လေးနဲ့ ရက်စက်တယ်။” လို့ ပြောတယ်။

Jay ကလည်း အပြုံးနဲ့ လူကြိုက်များတဲ့ပုံစံပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုနားလည်သူတွေက သိတယ်—သူနဲ့ Jinn က တစ်ပုံတည်းက ထွက်လာတဲ့ပန်းချီပုံလိုပဲ။ မတူတာက ပြသနည်းပဲ။

---

အဆုံးသတ်မဲ့ပြိုင်ပွဲ

သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်တူကြတယ်။ တစ်ယောက်က တကယ်တရားရှိသလို ပြသတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ သဘောထားကောင်းကောင်းနဲ့ လူတွေကို ဆွဲဆောင်ပြီး ပြီးရင် တိတ်တိတ်လေးနဲ့ ပျောက်သွားတယ်။

“သူက တကယ်ချစ်ဖူးတဲ့လူမရှိဘူး။ ကစားပြီး ပြန်ပစ်တယ်။”

Jinn ကတော့ တကယ်တရားရှိတယ်။ စကားရှင်းရှင်းပြောတယ်။ မအောင်မြင်လည်း အနည်းဆုံး တိတိကျကျ။

Jay ကတော့ မျက်နှာချိုချိုနဲ့ ဝင်လာပြီး လူတွေကို အထူးခံစားမှုရှိသလို ခံစားစေတယ်။ ပြီးတော့ တိတ်တိတ်လေးနဲ့ ပျောက်သွားတယ်။

“နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက အရူးတွေပါပဲ။ ဘယ်သူအနိုင်ရရင်တောင် တခြားသူက ဆိုးနေတုန်းပဲ။”

Van က ဘယ်ဘက်ကိုမှ မလိုက်နိုင်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တူညီတဲ့အတိုင်းအတာနဲ့ ဆိုးကြတယ်။

---

Jay ကလည်း သူ့သူငယ်ချင်း Farm နဲ့ စကားပြောနေတယ်။ “Jinn ကို မျက်စိမလွှဲဘဲကြည့်နေတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ပြန်စပြောမလား။”

Jay က “ငါက မစတတ်ဘူး။ သူက စတတ်တာ။” လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွေးထဲမှာတော့ Jinn က သူ့ကို အရမ်းဂရုစိုက်နေသလိုပဲ ထင်လာတယ်။

Farm ကတော့ “နင်ကလည်း မသန့်သန့်ဘူး။ Beam ကို Jinn ကြိုက်နေတာ သိပြီးနဲ့ ခိုးသွားတာ မေ့သွားလား။” လို့ ပြောတယ်။

Jay က “သူက ငါကို ရွေးတာပဲ။ ငါဘာလုပ်နိုင်မလဲ။” လို့ ပြုံးပြုံးနဲ့ ပြန်တယ်။ သူ့မျက်နှာက ချိုမြိန်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်။ တစ်ချက်ပြုံးတာနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုရှိတယ်။

Jay က မိခင်က ထိုင်းနဲ့ ဗြိတိသျှ၊ ဖခင်က ထိုင်းနဲ့ အမေရိကန်။ အဲ့ဒီအရောအနှောက သူ့ကို ဘယ်နေရာမဆို ထင်ရှားစေတယ်။

သူ့ဆံပင်နဲ့ မျက်ခုံးတွေက မည်းမည်းနက်နက်။ မျက်လုံးလေးတွေကတော့ မိခင်ဆီက ရလာတာ။ မျက်လုံးရောင်က အညိုဖျော့ဖျော့နဲ့ မျက်တောင်ရှည်ရှည်ကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာတယ်။ မျက်လုံးတွေထဲကို မျက်စိချင်းထိုးကြည့်လိုက်ရင် မသိမသာ ဆွဲဆောင်ခံရတတ်တယ်။

သူ့နှာခေါင်းက မြင့်မြင့်ဖြောင့်ဖြောင့်၊ နှုတ်ခမ်းက သေးသေးလှလှနဲ့ မျက်နှာဖေးက တုံးတုံးကြီး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုလုံးပေါင်းလိုက်ရင်တော့ ချွတ်ချွတ်မဟုတ်ဘူး။ အပြင်အဆင်က ဂျင်တယ်လ်မန်းတစ်ယောက်လိုပဲ။

ချိုမြိန်တဲ့မျက်နှာ။ လှတဲ့မျက်လုံး။ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပြုံးပွဲ။ လူတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ချစ်စေတယ်။

ဒါတွေက Jay ရဲ့အမှန်တကယ်ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနဲ့တော့ လုံးဝမကိုက်ဘူး။

Jay ရဲ့အရပ်က ၁၈၉ စင်တီမီတာ။ သူ့အမြင်အရ ဒီအရပ်က သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာမဆို အာရုံစိုက်စေတယ်။ အထူးသဖြင့် Jinn ထက် ၅ စင်တီမီတာပိုတဲ့အချက်က Jay ကို ပိုပြီး ဂုဏ်ယူစေတယ်။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မဂ္ဂဇင်းထဲကပုံတစ်ပုံလိုပဲ။ ဒါကြောင့်ပဲ သူက တက္ကသိုလ်ထဲမှာ အလှဆုံးယောက်ျားတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်။

တစ်ယောက်ထဲနဲ့ပဲ Jinn ထက် ပိုပြီး အားသာချက်တွေရှိနေပြီ။

Jay က မိမိကိုယ်ကို မသိမသာ Jinn ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ မနေ့ညက မက်မန်းထဲက ထူးထူးခြားခြားအိပ်မက်ကို ပြန်သတိရလာတယ်။ မက်မန်းထဲက Jinn က ယခု Jinn မဟုတ်ဘူး။ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်ပြီး မျှော်လင့်ထားတဲ့ပုံစံနဲ့... တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဝေးဝေးကနေ ကြည့်နေရတဲ့အမျိုးအစား။

အဲ့ဒီအိပ်မက်က တစ်နေ့လုံး Jay ရဲ့စိတ်ထဲမှာ တည်နေခဲ့တယ်။

အိပ်မက်တစ်ခုတည်းပဲဖြစ်ပေမဲ့... ထူးထူးခြားခြားအရေးကြီးသလို ခံစားရတယ်။

---

Farm က မကြာခဏစဉ်းစားနေတဲ့မေးခွန်းကို အဆုံးသတ်နဲ့မေးလိုက်တယ်။
“နင်သူနဲ့ ချစ်ကြည်မှုမရှိဘဲ ချိတ်သွားတာလား။ တကယ်တော့... နင် Jinn ကြိုက်တဲ့အမျိုးအစားကို ကြိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် Jinn ကြိုက်လို့ပဲ နင်လည်း ကြိုက်တာလား?”

Jay က Jinn ကြိုက်တဲ့လူတွေကို ခိုးသွားပြီး တစ်ချိန်လောက်နဲ့ ပြန်စွန့်တယ်။ ပြန်လုပ်တယ်။ ပြန်စွန့်တယ်။
အနိုင်ရတာ၊ ရှုံးတာ—ဒါတွေထက် သူ့အတွက်တော့ တာဝန်တစ်ခုလိုပဲ။

Jay က ပြုံးပြီး “Jinn ကြိုက်တဲ့လူတွေက ပိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။” လို့ ပြောတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းက မျက်လုံးလှည့်လိုက်တယ်။

Jay က သူ့ကိုယ်သူ မကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ သိတယ်။ သူ Jinn နဲ့ အရာအားလုံးမှာ ပြိုင်တယ်။ ကျောင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ ဘဝ။

သူ့ဘဝက လွယ်လွယ်နဲ့ဖြတ်လာတယ်။ ဘာလုပ်လုပ် အောင်မြင်တယ်။ Passion တစ်ခုတည်းမရှိဘူး။

သူ့မိခင် Jenny က နာမည်ကြီး ဓာတ်ပုံဆရာမ။ ဖခင် Vee က မော်ဒယ်ဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်တဲ့စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို လည်ပတ်နေတယ်။ အကို Vince ကတော့ အမေရိကန်မှာ ချက်ပြုတ်ပညာလေ့လာနေတယ်။

Jay ကတော့ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းကို ရွေးလိုက်တယ်။
အကြောင်းမရှိဘဲ။ Jinn ရွေးလိုက်လို့ပဲ။

သူ့အတွက်တော့ Jinn နဲ့ ပြိုင်ဖို့ ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတယ်။

Jinn ရဲ့မိခင်က ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး Jay ရဲ့မိခင်နဲ့လည်း မိတ်ဆွေကောင်းတွေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ၇ နှစ်အရွယ်ကတည်းက သိကြပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ မိဘတွေမျှော်လင့်သလို မတူညီဘူး။
အခွင့်အရေးရတိုင်း တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ ပြိုင်ကြတယ်။ ဆန့်ကျင်ကြတယ်။

Jay က Jinn ရဲ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို ပြိုင်ပွဲအဖြစ်သတ်မှတ်တယ်။
အကြောင်းမရှိဘဲ။ ပျော်လို့ပဲ။

Farm က “နင်က တကယ်အရူးတစ်ယောက်ပဲ” လို့ ပြောတယ်။ Jay နဲ့ မတည့်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ရှောင်ဖို့ပဲ ဖြစ်မယ်။
Jay က တိတ်တိတ်လေးနဲ့ ရက်စက်တယ်။

Jay က “သူလည်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်တယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောတယ်။ သူ့အတွက်တော့ သူက ကောင်းတဲ့လူမဟုတ်ဘူး။
သူ flirt လုပ်ပြီး လူတွေက လိုက်လာတယ်ဆိုရင် Jinn အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။

သူ loyalty စမ်းနေတယ်။ Jinn က ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။

Jinn သိလိုက်ရင်တော့... လက်လည်တင်တာနဲ့ မပြီးဘူး။ မျက်နှာထဲထိုးချင်လောက်အောင် စိတ်ထဲမှာ မီးလောင်နေမှာ။

Farm က “အဲဒါနင့်ပြဿနာပဲ” လို့ ပြောပြီး စိတ်ပျက်သွားတယ်။ Van လို follow လုပ်ပြီး စိတ်မထားတော့တာက ပိုကောင်းတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်က ချည်ဖျားချည်ဖျားကတည်းက ပြိုင်နေကြပြီ။

အိုကေ။ ပြိုင်ကြလို့ပဲ။

အဆုံးအဖြတ်မရှိဘဲ ပြိုင်ကြစေ။

အနည်းဆုံး သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တစ်ယောက်ရဲ့ karma ဖြစ်နေကြတာနဲ့ တခြားသူတွေကို မစိတ်ပျက်စေဘူး။


# လွန်းရိပ်
#head2head

ငြိမ်ငြိမ်ကလေး လက်ခံလိုက်ရတဲ့ ဇာတ်သိမ်းတွေ
ဘဝမှာ ရှိဖူးတယ် ။ The end ဆိုတဲ့ စာတန်းမထိုးတဲ့
ဇာတ်တွေအများကြီးလည်း ဘဝမှာ ရှိတတ်တာပဲ ။
အဲဒီအခါ လက်ခံလိုက်ရုံပဲ ။
ကိုယ့်အသိနဲ့ကိုယ် လုံလောက်လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ် ။
ရန်ဖြစ် ပြဿနာတက်တာမျိုး မရှိလည်း လမ်းခွဲရတယ် ။ မချစ်တော့တာကို နားလည်ပြီး လက်ခံလိုက်ရတယ် ။ သွေးအေးသွားတာကို လက်ခံပြီး အလိုက်တသိ ငြိမ်သက်ရတယ် ။ လမ်းချင်းမတူတော့လို့ လူချင်းမတွေ့နိုင်တော့တာကိုလည်း ကျေနပ်ရပါတယ် ။
စကားတွေများ ၊ အော်ဟစ်ပြီး အမှန်တရား ရှာစရာမလိုပါဘူး ။ တိကျတဲ့ ဇာတ်သိမ်းကို တောင်းဆိုစရာမလိုပါဘူး ။ ကိုယ့်ဘာသာကို နားလည်လက်ခံပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ဆက်သွားရုံပါပဲ ။
ရေစက်တွေများရှိသေးလို့ ထပ်တွေ့ဖြစ်ကြရင် .. သူလည်း သူ့ဘဝမှာ ဆိုင်သူတစ်ယောက်နဲ့ ၊ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် အဆင်ပြေပြေ အသားကျနေမှာပါ ။
အဲဒီအခါ ထွေးရာလေးပါးတွေ ပြန်ပြောဖြစ်မလားမသိပေမဲ့ … အတိတ်မှာ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသူတစ်ဦးပါပဲဆိုတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကတော့ ဘာနာကျင်မှုမရှိတဲ့ ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နေတော့မှာပါ။



#TharHtwe

နှစ်တွေအကြာကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ အမှတ်တရတွေအများကြီးပဲလေ ဘယ်လိုလုပ်လွယ်လွယ်လေး မေ့ပစ်နိုင်မှာလဲ။အချိန်တိုင်းမဟုတ်ရင်တောင် တမ်းတမမေ့မေ့ပစ်နိုင်မှာလဲ။အချိန်တိုင်သွယ်ဖြစ်တော့ရုံပါနော်။
မာနတွေထားခဲ့တာတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ......သူနဲ့ပတ်သတ်ရင် ကိုယ့်မှာ မာနဆိုတာလဲ မဲ့ခဲ့သလို ထားဖို့လဲ သတိမရခဲ့တာ ခုမှတော့လဲ တကူးတကကြီး ထားမနေတော့ပါဘူး.....ဆက်သွယ်ချင်နေမိတဲ့စိတ်ကြိ မင်းမှ မပြောချင်ပဲလေဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ဖြေလိုက်တာပါ။
အလွတ်ရနေတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လေးကိုမဖြတ်ပဲထားခဲ့တာ သူနဲ့ဝေးခဲ့တဲ့ ရက်တွေကတည်းကနေ တစ်ခါတစ်လေမှ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့သူ့အသံလေးကြားချင်ရုံတစ်ခုတည်းနဲ့ရူးမိုက်ချင်မိတဲ့စိတ်တွေဖြစ်မိတယ် ပြီးရင် ကိုယ်ပဲ စဆက်ပြီးကိုယ်ပဲဆက်ငိုနေရမှာလေ။
ဒီတိုင်းလေးလွမ်းနေတာပဲကောင်းပါတယ်။ကမ္ဘာကြီးရဲ့တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာသူအသက်ရှင်နေတာပဲဆိုတဲ့စိတ်လေးနဲ့နေနိုင်အောင်နေကြည့်ဖို့ပဲတွေးပါတယ်။
ကိုယ်ကလွမ်းနေပေမဲ့လည်း သူကမေ့နေပြီးသားအရာတစ်ခုကို အစပြန်ဖော်ပြီးကိုယ့်ကိုကိုယ် ထပ်မပတ်သတ်ချင်တော့တာလဲပါတာပေါ့။ဆက်သွယ်မိနေပြန်ရင်လည်း အလေးမထားတဲါ အပြောမျိုးတွေ ဘာပြောစရာရှိလို့လဲဆိုတဲ့ စကားတွေအောက်မှာ ကိုယ်ပဲပြိုလဲနေရမှာသိတယ်။
မင်းကိုသိပ်လွမ်းတာပေါ့.....ဒါ ပေမဲ့ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် မဆက်သွယ်မိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းပါတယ်။


#crd