بکشتند چندان از ایرانیان
که دریای خون شد همی درمیان

با آن همه زمستان که در دستانش داشت ، خورشید را در چهره‌اش نشان می‌داد.

در نومیدی بسی امید است
پایان شب سیه سپید است

بدون هنوزم داره این وطن کاوه ،
از این ضحاک درمونده نمی‌ترسیم.

اگه هنوز تو دی‌ای تنها نیستی، منم پیشتم.

رسالت بازمانده‌ها، به یاد آوردن است.

نگران نباش و بگذر از درد.

طلوع آفتاب ایران مزه خون دارد.