اِن‌دی

من اینجا نشسته‌ام ،
در میانه‌ی ویرانیِ خویشتن ؛ جایی که کلمات ، سنگینیِ خون را تاب نمی‌آورند .
نشستم و گریستم . . اما نه برای خود که برای آنچه در این میان از آدمی باقی نمانده است .
من سوگوارم برای مانی و لبخندی که همیشه بر چهره‌اش نقش داشت ؛ برای سپهرِ پناهِ پدر ؛ برای مبین ؛ برای نیکا و آن چهره‌ی معصومش ؛ برای آرزویی که در یک ۲۰۷ِ مشکی خلاصه می‌شد ؛ برای دخترکِ زیبا و موتور‌سوار دیانای نازنینم ؛ برای آرشِ کمانگیرم ؛ برای خانم‌دکترِ مامان و آن دستانِ درمانگری که در برابرِ بی‌رحمیِ تقدیر ، ناتوان ماندند .
برای مهسا و موهای زیبایش؛ برای علی آشیریِ عزیز و برای نوزادِ سه ماه‌ای که بعد از سه روز ، پیکرِ نحیف و بی‌جانش را یافتند .
من برای حدیثی می‌گریم که با شکمی گرسنه ، در آغوشِ تنهاییِ شب ، از این جهان عبور کرد .
برای بارانی که آمد تا به من بیاموزد که حتی آسمان هم در برابر این بی‌رحمی ، اشک می‌بارد .
( بارون اومد و یادم داد )
من نامِ پروردگارِ رنگین‌کمان را می‌برم ؛ تنها اوست که می‌تواند رنگِ این خون‌های بی‌گناه را در تاریکیِ این شب بازشناسد .
من برای چهل‌هزار عزیزِ از دست‌رفته می‌گریم ؛ عزیزانی که رفتند تا صدایِ من و تو باشند .
و اما شما !
به یاد داشته باشید در روزهایی که عدالت به خواب رفته است ، خندیدن نوعی خیانت است .
بدانید که سکوتِ شما ، همان تیغِ نهایی است که بر گلویِ عدالت می‌نشیند ؛
سکوتِ شما ، هم‌دستِ همان ظالمی است که در سایه پنهان شده است . . .

اِن‌دی

#وحشی_بافقی

اِن‌دی

اِ‌ن‌دی