+ وقتی دیگه توی آینه، خبری نیست،
چسبیدنِ دو تا زغال، رویِ جیوه‌یِ چشم، گفتنیه!

دو تا ناخُنِ بلند،
که یکی زیرِ یه عالمه صورتی، یاد گرفته که بلند نشه،
و یکی...

- ولی همیشه یه امیدی هست که سوهان بزنه به...

+ به چی؟

- میشه رقصید و به هیچی فکر نکرد.

+ کور که باشی، با میله‌های زندانم می‌شه رقصید.
۹۳ سالِ پیش. ۳۹.
یا همین ۲۰ سالِ پیش، خودِ تو.
اگه بهتر می‌شه، برقص!

- دیوونه‌ای!

+ اگه نبودم که کلّی قرص می‌خوردم تا بتونم توی قبرا شنا کنم...

سوهان.

- - - - - - - -
به خودِ دیوونه‌م. ۲۶ ف. ۹۶.

۷۵-
به بودن‌ام نخند،
خودکار که روی دلم می‌رود،
سوراخ می‌شود،
کلمه‌های خوابیدنش.
*
ای دنیای کاغذی!
موشک نمی‌شوی‌ام؟
پَرت می‌کنمت به هوا،
دستِ من اگر تویی.
*
تا، تا، تا...
*
کاغذِ قهر کرده از من و،
منِ خمیر شده،
کاغذ.

۹۹- ۱-
خانه‌ی ریخته‌ی خواب،
زیر برف نمی‌ماند و این تهوّعِ تنها،
بغل می‌کند از ترس،
سردهای چکیده را.
*
«روی روزنامه خوابید».
...سوخته‌های پدری،
که به خیالِ بنزین نمی‌ر[سَد].
*
تُف...
تُف که نمی‌کنیـــم،
زیرِ شُستنِ مُشت‌هایِ نشده،
دلِ هر آب، می‌شِکَنَد.
*
خدا به پنجره می‌خورَد و،
تمام، حماقتِ من است اگر،
دردها را به سَر زنم،
کنارِ تو نایستاده روی این حادثه‌ها.
*
عیسیٰ به شراب رسید و،
مهدی اگر، به جمعه‌های نیامده،
سرهای ریخته، زیرِ خاک نمی‌مانَدَت.

.

۹۹- ۲-
خیابان‌های ترسم را، کج‌دار،
لگد می‌زنم و این‌جا که منم،
ستاره گاز نمی‌زنند.
*
بازی‌ام نمی‌دهند و از لج،
چشم می‌بندم به خیالِ همسایه‌ها.
به دیوارِ من می‌خورم و زیر این خاکِ نشسته، غرق...
ساعتم خراب می‌شود-د.
*
*
به زمین که می‌چسبم،
نور، سایه می‌دمد و ماه، طعمه‌ی برکه می‌شود.
سَرَم از ترس،
خودش را خیس و بادکنک‌هایش را دو دست،
طبّ سوزنی می‌کنند.
← بالا می‌پرم.
← قدّ ارتفاع، می‌زَنَدَم.
*
کنار آتشی که آب می‌دهم،
همه‌ی زندگی‌ام صاف و هنوز،
درگیرِ یک گونیای مدرّج‌ام.

۹۹- ۳-
جرقّه‌یِ چشمِ خالی‌ام،
دلِ آینه را می‌زند و نورِ مغازه‌ها،
به خانه پرتم می‌کند و صدای یک پرنده حیف می‌شود.
*
توپِ ترکیده‌ام نیست،
چهل تکّه‌ای که کنار هم چیده‌ام و من،
دیگر رویِ جوانه‌ی این قبر، گریه نمی‌کنم.
*
با سایه و دنیای چسبیده‌اش،
لج کنیم و از لزجِ ترس، بِپ-پَریم،
که مگس نیستیم و اشتهایِ قورباغه حیف نمی‌شود.
*
در این ناکجای سیاه و سفید،
مرا ببین که به ذوق یک نگاه،
درونِ خیابانِ تو می‌دوند، مدادهای نیمه‌رنگی‌ام.

۹۹- ۳- ۶-
زغال می‌زنند، دست‌های کاغذی،
جوجه‌ای را که تخم نمی‌کند و شیشه‌یِ شیرِ گربه‌ای،
پُر می‌شود از خونِ به دیوار-خورده پدری،
که هیچ دری به جیب کوچکش نمی‌خورَد.

ساز می‌زدند، دست‌های کاغذی.
ریتم گرفته بود،
دخترِ بی لباس،
از جیر-جیرِ تختِ پسری.

می‌شود لحظه‌ای، دست‌های کاغذی،
انتهای خمیربازیمان با تنور...
«لحظه‌های کاغذی».

- - - - - -
به رومینای گیر کرده‌ی توی گلو.

۹۹- ۳- ۷-
تیز می‌شود از درد،
بادکنک‌های باد کرده و آن‌قَدر تکانت می‌دهند،
که حل می‌شود بغض،
در تمامِ رگ‌هایِ «از قلب بریده»‌ات.

دیوار می‌شود،
دوستیِ آجرهایِ کنارِ دروازه‌یِ کودکی و گاه،
داس می‌دَمَد،
تنه‌یِ درختی که تکیه‌یِ عشق، ندیده است.

از تخت، خون می‌چکد.
از گوشه‌هایِ خیالِ قاصدکی،
که آبروی خاک را بُرد، به باد چسبیدنش.

دنیا به تخت خیره می‌شود.
← آبروی باد می‌رود و از تنه‌ی درخت، خون می‌چکد.

- - - - - -
به دنیای گیر کرده روی رومینا.

۹۹- ۳- ۱۳-
دریا را صدا می‌زنند،
دکمه‌های پیراهنی که ساخته می‌شود کوچه‌ای،
زیرِ سقوطِ نگاهِ مسافرش و بوی برگ می‌دهد،
ساقه‌ی ضعیفِ یک درختِ کربنی،
زیرِ صورتیِ ثانیه‌هایِ ذوق کردنِ دختری.

پشتِ پرده‌های پنجره‌ها و خانه‌هایِ پشتِ خانه‌ها،
باد می‌زند، زیرِ فیلم‌نامه‌ی سیر نشده‌ای...،
که هیچ نمی‌کُنَند،
دندان‌های کرم‌نخورده‌اش.

🌬

۹۹- ۳- -
پیدا می‌شود یک شهر،
درونِ جیبِ قصّابی که مرغ می‌بُرید،
از انتهایِ قُد-قُدهای خالی و پشتِ قرمزِ چراغِ خیابانی که نیست،
عابری به ماشین می‌پاشد و سدّ چشم می‌شِکَنَد.
*
قلّه را با کوه، به سرش می‌زنند و روی نردبان نمی‌رود،
ارتفاع‌زده‌ای که صدای موج می‌دهد، جعبه‌ی مدادرنگی‌اش.
چه آب‌هایی که رویشان، چشم می‌گذاریم،
و چه خاک‌هایی که روی صورتشان، بادمجان کشت می‌کنند.
*
دنیا پر از تصادف...
زیبا!‌ زیبا! عینکِ بد که می‌زنی،
چشمِ خوشگلت حیف می‌شود... :(

۹۹- ۵- ۱-
صدا می‌دهد دیوار و هر چه سر می‌کوبدش،
نمی-نمی-نمی‌شود و بعدِ این تکرار،
تیز می‌شود، پایِ بریده‌اش.
سوراخ می‌کند و از سردیِ سوز،
فرار می‌کند از دریچه‌ی "چه کنم؟"
هیچ نمی‌بیند و به جعبه می‌چسبد،
آتش‌نگرفته‌یِ مستی‌نپریده، کبریت،
درونِ جعبه‌ی من، قبلِ صدایِ‌ تو.

۹۹- ۷- ۱-
رقصِ پایِ پرنده‌ای،
آرزوهای گره زده‌ام را گُم کرد و فردا-شبی،
سراغِ خُرده‌کاغذی،
به آدامسِ باد کرده‌ات می‌چسبیدم اگر بودی،‌ ولی،
زردیِ این فصل،
آسمان را از آب‌ها گرفت و من،
خسته از پیدا نشدن،
در کابینت را محکم کوبیدم و اخمِ مادرم، آخ.
من، من،
تمامِ لیستِ بدهای کلاس می‌شدم اگر،
مبصرِ کلاس،
دوستِ صمیمی‌ام نبود.
*
کاغذم را تا می‌کردم اگر،
رویِ طرحِ موشکم، قلب کشیده بودم، ولی،
می‌ترسم اخم کنی و فراری نمانَدَم.
*
با دست‌هایم بازی نمی‌کنند،
عروسک‌هایِ شهر و انگشت‌هایم،
به تنهایی اشاره می‌کنند اگر،
هفته‌ای به شعبده‌هایِ برق نرسند.
*
از من دوری.
از من که قهر هم اگر می‌کنم،
خُرده‌های کاغذ است.

۹۹- ۹- ۲-
در سرپیچِ مناسب نرقصیدی و این گوشه‌ها پُر است از خواب‌های نصفه و آب‌های نصفه و نقطه‌ها را که وصل می‌کنم، کبوتری نیست میانِ این فاصله‌ها. مگر نگفته بودی که شش؟ دیوانه‌ای می‌شوی که نیستی و زیرِ ابرهای گرفته، جرقّه می‌زنی.
*
گاهی درس می‌خواندَت و گاه، به شکل‌هایی زُل می‌زنی که کلام نمی‌شوند. به دیواری که ساختمان نمی‌دهد و نگاهی که نمی‌کنی و آذر است. در دنیایی که شبش ماهِ سفید دارد، دروغ می‌گوییم و شن‌ها را بَد لگد می‌کنیم، بی خبر از ماهیِ تُنگ. عیب می‌کند دلم... چرا نکند؟ مگر نگفته بودی که شش؟ رقصیدم، با چاقوی تیز... حواست نبود و این تابِ بُریده مالِ توست.
*
تمام این دنیا، خانه‌ایست که از من نمی‌کَنَد. بارها بی دلیل، خیابان‌ها را دویدم، با سر، به نئون‌های مغازه‌ای که هیچ نمی‌فروخت. دلتنگ. E14. خاک گرفته در جعبه.

۹۹- ۱۰-
شاخه‌ی خُشک می‌کِشند از رویِ شابلونِ سیب و گُم می‌شود عکسِ ماه،
با رقصِ آب دُورِ سنگ‌ریزه‌ای و دور از این دنیایِ خراب،
دلتنگیِ من است،
تسلیم شده از فرار و دو شده در آینه‌ای که تحریم کرده‌ای در آن،‌
دیدنِ تمامِ چهار حرفِ تو را.
*
حیف می‌شوند لباس‌های مردانه‌ام،
وقتی بیشتر می‌خواهَمَت و صدای رفتن می‌دهی...
*
یک سیب، به تمامِ بهشت می‌ارزد و تو،
آن‌قَدْر دوست دارَمَت که
[ ... ]
‌‌‌
- - - - - -
به ماهِ گاز گرفتنی.

می‌خ...
تَق تَق. کج است!
نهادینه، ترس و تجربه‌های تَق،
تَتَق، تَتَق...
ده سال،
کرمِ پیله‌بسته‌ی فکر،
فا، طَتَق...
آری! کج است.
می‌خواستم مَر او و ناگاه،
"من"ام که تق،
تقصیر ترس...
در قاب،
می‌خ...
- - - - - -
قبلِ کنکور و همه‌ی این سالایی که حتی جرأتِ کامل کردن یه "می‌خوام" رو هم نداشتم. به خواستنیِ آزاد، بی ترس.

۹۹- ۱۱-
از سُرسُره بلند می‌شوند،
بچّه‌نمانده‌ها و جیغ می‌زند دکمه‌ای،
که چشمِ آدم‌برفی نمی‌شود.
از خنده‌های تو بگو،
که دیر نمی‌شود زندگی،
ساعتِ سفتی اگر نچسبَدَم.
*
دست‌هایی که تکان می‌دهم،
به پنجره می‌خورد و پشتِ شیشه‌ی ماشینِ چند،
انگشت‌های دختری که خسته از کلاس،
رویِ نُه‌سالگی‌ام خوابیده‌اند.
*
دندانی که از عشقِ نوشابه شکست،
با گوشت‌ها و میوه‌ها، گرم نمی‌شود و سیب‌زمینیِ بیهوده بارکُد خورده‌اند،
چیپس‌هایی که با دوست نمی‌خورَم.
*
“ Nothing's changed
Nothing's changed ”
مُرد،
پشتِ صفحه‌ی سررسید،
دوستی که چشم‌هایش رنگ داشت، قبلِ بسیج...
کجای ایران را تکان بدهم که قاصدکی برود؟
که زیر عمّامه‌های سفید و سیاه،
قرمز نشود،
خاطره‌ای که سبز کشیده بودمش؟
*
ستاره‌هایِ آسمان، ماه اگر می‌شدند،
غرق می‌شدیم شبی، کم‌حُباب و لا،
لا، لا، لا، الّا، لا، لا...
“ I bet you thought that I was dead
But I'm still here ”
- - - - - -
به خدا و ماهش.

۹۹- ۱۱- ۲-
شیرجه می‌زنم توی استخرِ خندیدنت،
شبی که کنارِ ج-ج-جیر-جیرِ درِ کُمُد،
بویِ زمستانِ با تو باشد و در گوشه‌یِ یواشکیِ پارک،
برگ‌ها را خم کُنم...،
وزنِ ساقه‌ها را ببینیم و تعجّب بخریم،
از باطری‌فروشِ بازار،
برای کوکِ ساعتِ پرواز از این زندانِ بزرگ.
*
بِایستمت،
بِایستی‌ام و برای بازیِ ابرهای سفید،
دست بزنیم و با چایْ، بخورَمَت،
بی نعلبکی و بی ملاحظه. جِ-جِ-جِ...
*
“ Apple berry, baby, cherry lime
I want to eat you, baby, all of the time
More sugar and I'll be fine
Je-Je-Je-Jello on my mind ”
*
جِلو آن مای مایند.

۹۹- ۱۲-
به سرمایی که انگشت‌هایم را ناز نمی‌کرد،
یک جیغ زدم و سگم از ترس،
به استخوان‌هایم رسید و یک منِ پوک،
بی رقص،
گیر کرده روی ترجمه‌ی تابلویِ محو...:
"زندان"،
با شیشه‌هایی که برای پاک کردنشان،
روزنامه‌ای خالی نمی‌شود و جیوه اگر بزنی،
تنها اخم‌هایِ تو را تکرار می‌کنند.
*
سَرَم به هر سنگی که می‌خورْد،
"کاغذ، سنگ را می‌بُرد" و به من که نگاه می‌کنم،
از همین کاغذ است، هر چه بُریده‌ام.
زیر سردیِ این سوز،
ری-ری-ریتم گرفته‌ام از تو و کَنده می‌شوم مَرا...
دوست دارَمَت! برفیِ سفیدترین. :*

۹۹- ۱۲- ۲-
خنده روی عکس‌ها می‌گیریم و تصویر که به ما می‌خورَد،
گوشه‌ی حمّام، مچاله می‌شویم.
کف، کف، کف،
چرکِ کثافتِ این دنیا نمی‌رود و زورمان،
آینده‌ی انکار شده‌ی پنج سالگیمان را می‌خورَد،
با آدم و شیرْ-کاکائویِ چکیده رویِ روزهایمان.
*
عید می‌آید و مردانِ زغالی‌اش،
عید می‌آید و جیب‌های خالی‌اش،
عید می‌آید و این حرام‌زاده‌ها هنوز،
برای گشنه‌های خوردنِ مغزشان صندوقِ رأی می‌پزند.
*
با این خبرهایِ سیاه،
هَفت می‌کشند بالای دهانِ ذوق‌کرده‌ها،
گرچه اخم نمی‌کنیم،
مایی که مادرانتان را به خواب می‌دَریم.
*
سیر نشده از ما و استخوان،
گربه‌ی ایرانِ مرا کَرد،
سگِ بودنتان و هاپ-هاپِ سیاستش.
...هواپیمای ۷۵۲ و کشورِ چسبیده‌اش دیگر،
لباسِ نو نمی‌خرد و این ویروس که برود،
رَنگ می‌پاشند با تفنگ، روی اعتراض...
*
"خون‌ریزیِ این قاتلان قطع نمی‌شود".
*
سکوت کرده بودم،
چون حرفی نمانده بودم و امروز،
صدای خشمم را بلند می‌کنم و کمی...،
رقص می‌کنم روی قبرِ این وطن،
که مُردنِ آرزو حیف نشود. 🕺
*
مَردم به درد مسلّح‌اند و دیگر،
سکس هم اگر کنید،
تکثیر نمی‌شوید... :)

۹۹- ۱۲- ۳-
- "من محیطِ تو ام".
دست‌هایت به گردنم می‌گفت،
وقتی برای کشیدنِ نَفَسِ کوچک،
هیچ مدادی نمانده بود...
داشتیم می‌دویدیم که زمان افتاد،
رویِ کیکِ ۲۳ سالگی و تو،
شعر اگر می‌شدی،
آن‌قدر دیوانه می‌شدم که می‌نوشتم:
"شعر اگر..." و حیف،
که تنها من‌ای.
*
+ کوچه‌ها را سانت می‌کردم و دلم جا نمی‌شد.
طرحش را کشیدم و هُل دادی‌ام روی پُشتِ بام،
که "به آدم نمی‌خوری، ابله!" و من،
آن‌قدررر خوردم که سرگیجه‌ها لالایی‌ام شدند.
خوابِ تو را دیدم و چون تو ندیدی‌اش،
دست به دورِ گردنت بُردم و حال،
تنها من‌ام.
*
با نخ و نگاه،
بازی‌ام می‌دادند و گره خورد،
آرزوهای رنگی‌ام و منِ کورتر از گره،
روبانِ سیاه می‌زدم،
کنارِ لحظه‌های زندگی‌ام.
"زندگی، وهم و عشق، کارِ دیوانه‌هاست"؟
تو را دیدم و آن‌قدر محکم کوبیدمم که شکسته‌هایم هنوز،
لرزِ‌ ترسشان تمام نمی‌شود.
*
شبیه‌سازی‌ام از این غبار،
سرفه‌های مرا نمی‌دید و امروز،
غیرِ تنها، من‌ام.

۰۰- ۰- ۰-
از آب‌سردکنی که تشنه را می‌فهمید،
روی چشمه‌های خونِ خیابانِ رشت،
آب می‌چکید و فرفره‌ی دنیا،
چرخ می‌زد که "باید دوید" و خیس از قطره‌های بی ثمر،
زمینِ وارفته‌ای بود که از پریدنِ توپِ بسکتبالم کم می‌کرد.
چنان از ترسِ باتوم می‌دَویدم که سفتیِ جاذبه،
از سرم به قلبم رسید و آی!
...چه مُجرمِ خوبی بودم،
آن روزها که جُرمی نبود.
*
چسبیده‌تر از میله‌های زندان،
فکرهایی که حبسشان بودم و یک روز،
قد کشیدم و پشتِ دیوار مدرسه،
موج بود و ساحلی نبود.
*
غرقِ دوازده‌سالگی،
از ترسِ انگشت‌هایشان،
خنده می‌زدم به من،
به گُل‌های به خاک چسبیده در بهار،
به ریشه‌های تکرار،
به بادی که نمی‌آمد و قاصدکی که نمی‌رفت...
*
می‌خواستم بنویسم "گذشت" و سرم،
با دردهای یاد-گرفته‌ام نمی‌گذشت.
به عشق می‌پریدم،
به من،
به جامعه،
می‌نوشتم "از درد..."
و هنوز هم نمی‌پرم،
از این حصار که به من گیر می‌کند و با من بلند می‌شود.
*
در چنگالِ من،
ترس گذاشته‌اند و کاش،
دندان‌هایم مزّه‌ی تو را بِچِشند...
*
دیروز که دیدمت،
زیبایی از چشم‌هایم چکید و عید،
نامبارک و با تو،
تمامِ این روزها مبارک است.