۱۱- دوازده ماه را، ماهِ چهاردَه،
دروغِ سیزدَه است...
مغرور، نَه!
بی تو،
درد، راحت‌تر است...
***
لُطف کن،
وَ بی‌جهت نَخوان!
که ” مَن “،
برایم بس است...
***
بِبَند، بی‌دِرَنگ،
” خُفته را،
دید نمی‌زنند... “
دنیا را، حراج...
گِران، تمام شدی!
***
وَرشِکَسته،
نِسیّه‌ات را، نَقد...
وَ بدونِ عَرض،
صَرف نمی‌کند!
***
عُمر،
بی قِصّه، سیاه،
وَ بی دلیل،
گناه نمی‌کنند!
***
شک نکن!
” زمزمه از داد،
بلندتر است... “
***
زندگی را مُرور،
ناخوانده، واجب‌تر است...
***
نوارِ قلبِ آواره‌ام،
او را پخش...
وَ من،
” مرا ببخش! “
***
با هم بیگانه‌اند...
وِ من، با من.
تو نیز،
لُطف نمی‌کنی؟
***
سنگ را،
کاغذ نمی‌بَرَد...
کودکی، سلام!
کلاغ،
عاشق شده...
” دیگر نمی‌پرد! “
***
تَرک کردی مَرا...
” محضِ اعتیاد،
برگرد، یه پُک... “
***
دوست؟
سیاهِ لَشکَرَم!
” وَ کاش،
دُشمَنَت باشم. “
***
نکرده‌هایت را،
تمام، کرده‌ام!
***
” صمیمی “ تو را،
چسبِ خوبی نبود،
وا رفت، سَوا شدی...
در عَجَبَم،
چِرا عَلَف نمی‌خورم!؟
***
رفت،
وَ زیرِ درد،
” عشق،
با من چه کرد؟! “
***
من؟
نَپُرس، نمی‌دانم...
که حال،
از ما گذشت...
” گذشته، مانده است... “
***
از ابتدا،
دوری، نزدیک...
قلبم را نشانه،
” ...که خنجر، شیک نبود... “
***
هوایَت در سَرَم،
بی نَفَس...
” بازو بگیر،
وَ من، زانو... “
***
معشوقِ بی عشق،
مفعولِ ساده است...
***
فردا نیامد...
وَ ثانیه را،
به جرمِ امروز، می‌کُشَم!
مُجرمِ بعدی نشو...
***
” دوست ندارَمَت “
عشقِ اوّلم...
وَ ” زندِگیَم تویی “
دروغِ آخرت...
” ...مَرگِ من، چرا؟ “
***
پشتِ سَر،
رقصِ چاقو، نکن!
” نیمه‌یِ گُم‌شده را،
قاچ نمی‌کنند... “
***
رژیمِ امروز را،
حِرص نمی‌خورند...
” ...تغییر،
پیشنهادِ سرآشپز است... “
***
بُغضَش را،
سرِ وقت نخورد،
خوب نمی‌شود...
نقّاش، بامْداد،
بی مِداد، مُضحِک است...
” چه می‌کِشَد؟ “
***
فردا،
ختمِ امروز،
” سیاه بپوشَمَش... “
***
فراموش شده را،
چسبِ فردا نزن...
خُلاصه بگویم:
خاص نبود،
وَ خاصیَتَش این بود.
***
فراموش نشد،
خواسته‌ای، چون تو...
نَتَوانِستَم،
نه این که نخواهمت!
***
داوری کن،
وَ کارتِ قرمزی بده...
که بازی را،
ترک، ببازمت...
خطایم را، چشم نپوش!
” خیانت، عینِ امانت است... “
***
پایانِ بازم را،
پایانی بساز...
وَ برنگرد...
” که چشم،
با آب...،
بَدرقه‌ات کُنَد... “
***
اندکی آه، در بساط بود،
” که بی‌حِساب شدیم! “
تو هم بخند،
یک تیر، صد هَدَف...

۹-

- رو خط قرمزا نرو!
+ تازه رنگ زدین؟
***
- خشت رو خشت چیدی ولی،
"حکم دل باشه چی؟"
+ خاطرات رو بُر می‌زنم،
می‌رم کارد بازی!
***
- چرا دیروز ان‌قدر ناراحت بودی؟
+ هر روز دیروزه،
ولی فردا نه!
- آدم کسی رو که دوست داره،
تو خوابم ول نمی‌کنه.
اون وقت تو...
+ آدما وسیله‌هاشون رو که می‌فروشن،
یا بدبخت شدن،
يا می‌خرن بهترشو بخرن!
- فکر نمی‌کردم ان‌قدر نامرد باشی...
+ اون قدری هم مرد نیستم،
که خدامو بفروشم،
برا شصت کیلو حماقت!
***
- این همه نوشتی،
ولی برای کی؟
+ هیچ‌کی!
- نمی‌خوای بگی؟!
+ برای دکترم می‌نویسم...
یه سری مشکل جدّی،
که باید نسخشون رو بپیچه!
***
+ عمامه آدما رو عوض می‌کنه،
یا حوزه آبِ مغزو می‌کشه؟
***
برایِ خودِ لعنتیت،
که نقاشیت خوب نیست ;)

فروردین،
سرِ خط.

۷۲- همه چیز،
آهسته می‌دود،
” وَ زمان،
پشتِ ساعتِ رولِکس،
کندتر نمی‌رود... “
***
فیروز،
رو سیاهِ دیروز...
” که تکرار، جوانه می‌زند! “
***
قرآن‌ها باز،
برایِ قرائتِ پول.
” فقرِ میزبانِ ناخوانده‌ات،
وَ چُرتکه‌هایِ محبّتش... “
***
” سکّه‌ها،
دلیلِ آینه‌اند! “
وَ دین،
کنارِ ماهیِ تُنگ،
زُخمِ نخواندن گرفته است...
***
اقتصاد،
شیره‌یِ فقرِ تو را،
درونِ کارخانه می‌کِشَد.
” وَ جلدش که کرد،
زیرِ بارکُد می‌رود. “
***
لباس‌هایِ نو خریده‌اید،
” وَ عیدتان، مبارک است! “
***
شادیِ مرگ و دود.
” زردیِمان، در نقاب،
وَ سُرخیَش،
چشم حسود... “
***
روزهایِ تکراری،
وَ ارتباط‌هایِ اجباری...
«وَ رقص‌هایِ چند هزاری،
از جیب،
به جیبِ دیگرت...»
***
سبزه‌یِ عید بِخَر،
وَ سیزدَهَش،
” طبیعتمان، به در! “
***
عدد بْین، شده‌اند...
وَ «سیب» که از سفره ‌رَوَد،
«سُماق» می‌مَکَند!
***
سررسیدهایِ جدید،
خالی‌تر از قبل.
” برگه‌ها،
بویِ مرگ می‌دهند... “
***
راویان، مَست.
وَ دنیا،
پَلَشت‌تر از ناله‌یِ سگ است.
***
سال‌هایِ نو،
زخم‌هایِ کُهنه‌اند...
زمین،
به سرعت، چرخ.
تکرارِ سر درد،
” وَ جشنِ دوباره‌اش... “
***
تخمه می‌شِکَنَد،
پسته‌یِ مغزْ فندقی.
” وَ خنده‌هایِ توست،
قرض‌هایِ نداده‌اش... “
***
تفاله‌یِ آدمان،
وامِ هم‌خوابگی.
” رویِ هم می‌روند...
وَ بیچاره می‌کُنَند! “
***
احمد، مسافر است.
وَ محکوم به «قفس»، حسین.
احمد، سالِ نو.
وَ حسین، زخمِ کهنه است...
***
زیرِ این همه دِکور،
مرگِ ماست.
” روابط، فَرسایشی،
وَ دیدها، نمایشی‌ست... “
***
همه چیز را تِکانْده‌ایم،
وَ جْیبی نمانده است...
” ...رفعِ زحمت کنید،
مُزاحم نمی‌شوید! “
***
دلم گرفت،
از این بازیِ تکرار...
عَزا را جشن،
دَم از شکوفه می‌زنند!
بی دلیل، نمی‌شود...
” که ما آدمان،
دَلّال‌های مُحبّتیم! “
***
دروغِ سیزده،
«روزِ طبیعت».
و گره می‌زنند،
” شاید که باز شود! “
***
سر به لاک،
وَ کنترل به دست.
” دست، به دستِ خاک می‌دهند. “
هر روز، نوروز،
وَ روزی، نیازهایِ نداشته‌ات!
***

پسته‌هایِ خندان،
به جیبِ پدر، تحمیل.
وَ «حَوِّل حالِنا»،
بدونِ پول،
تحویل نمی‌شود...
***
شاه‌ها شکوفه می‌دهند،
وَ رَعیَت، سبز...
” بینِ این همه سین،
آینه را نیز، ببین! “
***
تیرِ شروعِ سال،
زغالِ دار.
وَ ماهی،
قصّه‌یِ ماست،
که درونِ تُنگ،
سکته می‌کنیم...
***
فیروزها، مَردُم‌اند.
” وَ ارباب‌هایِمان،
سِکّه نمی‌دهند... “
***
سَر رسید،
به تَه رسید...
«وَ عیْد،
شاید مبارک است!»

۷۳- در جبرِ تاس،
دلخوش به شِش...
وَ در شهرِ مار،
امیدِ پلّه حماقت است!
*
زیرِ باتون،
بنفش...
«وَ هیپنوتیزم شده‌اند!»
*
پِشگِل، سوا.
وَ به انتخابِ خویش،
افتخار...
سیاست‌ندار.
«وَ تنها،
شعار می‌دهند...»
*
«گوساله‌ای اگر نروی!»
وَ آلتِ خوک‌هایِ زمانه‌اند.
*
بازی، اشتباه.
«تغییرِ مُهره می‌دهند!»
ترسو، دُگم...
«...قُفل ساخته،
کلید می‌زنند!»
*
کوک شده‌اند، سخت!
خوش‌اند و مَست...
رسانه، دست.
«وَ این،
رقصِ سیاست است!»
*
اصلاح‌طلب،
برایِ سکّه خم...
وَ اصول‌گرا،
به هیچ،
سجده می‌کند!
*
مُدرن شده‌اند.
وَ به سیاست‌زُدایی، گَرم...
راضی به بَد،
وَ یا نَرم،
به توله‌یِ رضا...
*
نیم‌جین، دروغ.
«وَ ارضایِ سیاسی».
موج، ابتذال.
وَ سوار،
که به گِل نشست،
وَطَن...
*
«وَضَعَ المیزان»
وَ اشتباه،
تَکرارِ مِلّت است!
*
سیاست، کثیف.
وَ رأی، بازی...
«...احمق،
کسی‌ست،
که اعتماد کُنَد!»
*
به یاد آر،
هر چه یاد نمی‌دهند...
*
سِکّه بنداز،
به صندوقِ انتصاب...
وَ فقر،
فرهنگِ نداشته‌ات!
*
پس‌زمینه، فرق.
وَ فکر،
دلیلِ تفاهم...
به برقِ سکوت، مَست.
«...وَ مدادِ رام شده،
کم[‌تر] از گلوله است...»
*
خواستی، بده!
«...که کرده را،
تدبیر...»
مصرف‌کننده‌ایم.
«وَ هیچ،
تقصیر، نمی‌شود».
*
حکومتِ تزویر،
راضی به رنگ...
تاریخ، قاضی.
«وَ حرف،
بهانه است!»

۶۹- هوا، گرم.
رقصِ ماهیِ زرد،
وَ حوض،
استفراغِ سفید...
*
شهرِ رنگ،
”...وَ آب،
همیشه سنگ می‌خورَد...“
*
انارهایِ نارسی،
که بویِ موز می‌دهند...
”تابی شکسته‌ام،
وَ سوار می‌شوند...“
*
دل را بُریده،
خرجِ فقر.
”به هم، نیاز،
وَ هیچ،
گم شده‌ات!“
*
مترسکِ دنیا،
بازیچه‌ی کلاغ...
”...وَ انعکاسِ همیم،
زیرِ عشق‌هایِ داغ“.
*
دیوارِ نور،
زیرِ میخِ سیاه،
وَ کرم‌هایِ شب‌تابِ عشق...
”...به هم، پیله.
پروانه نمی‌شوند!“
*
قورباغه با ملخ،
”...وَ درد،
با من...»
*
عینکِ سیاه،
فرارِ خورشید...
”وَ من،
فرارِ منم!“
*
”نقاب‌هایِمان،
خنده‌ای نمی‌زنند“.
*
محبّت از غرور،
و احتیاج از ضعف.
”وَ به دنبالِ قَفَس،
برایِ پریدن‌ایم!“
*
دیوارهایِ سختِ شهر،
بهانه‌یِ رفتن...
وَ شاید، «من»،
بهانه‌یِ من‌ام!
*
نقدینگی، کم.
”وَ به خنده‌هایِ کودکی،
چوبِ حراج...“
سر از خاک،
به در.
وَ بی ریشه‌ایم،
که به باد می‌رویم...
*
”مقیاس،
چسبِ حماقتی،
زیرِ رنگِ عدد...“
وَ همیشه، داد،
کم صداتر است!
*
سزایِ حملِ بار،
چکیدن.
زندگی، ابهام،
”وَ عشق،
نرسیدن است...“
*
دستش را بگیر،
وَ پایش را ببند...
*
عشقِ خام؟
”...سوخته‌ای، پسر!“
*
تکی کار نمی‌کنند،
این خراب، آدمان.
خسته‌ای، خدا!
وَ غریزه‌ی قراضه‌ات،
تولیدِ دوباره است...
*
کتابِ حساب خوانده‌ایم!
”وَ زیر آموزشِ عدد،
حدّ عشق،
آمیزش است...“
*
لب‌هایش نوتِلّا،
دهانش، دورِکس...
”...و حماقت است؛
تکثیرِ دوباره‌ام.“
*
آینه، آینه جان،
”بهترین کیست،
در این شهرِ غریب؟“
وَ می‌شِکَنَد،
که بهترین نمایَدَش.
*
نمی‌دانم، مرا.
وَ این گیاهِ درد،
”در خویش،
جوانه می‌زند...“
*
اهمیّت می‌دهم،
به هر، حرام‌زاده جوانه‌ای.
”وَ آب می‌چِکَم، زَخم،
که ریشه‌ای دهند...“
*
فکرِ غذایِ شب است،
ضعف کرده از معنا.
وَ «مرگ»،
پایه‌های شناختنم.
*
اهلی، خر است!
”...که اسب‌های نجیب،
زینِ سوار شدن‌اند...“
*
همه چیز، وسیله.
عکس، قاب.
”...وَ دِل،
توجیهِ حماقت است...“
*
فرارِ تنهایی، عشق.
وَ فرارِ عمر، خاطره...
گریه، گریه، صبر.
وَ صبر، صبر، خطا.
”...تکرارِ رگبارِ تیر،
وَ ریسه‌هایِ نشانه‌ات“.
*
از باران، فرار.
”...وَ چتر می‌خرد،
که خیسِ اشک شود!“
*
ساعت‌ها، خواب،
و بیداری‌ام، بی دلیل،
برایِ قرائتت...
کلمه‌ها، گُم،
وَ دریغ از حرف،
”...باشی، فقط...“
*
جوابی نیست؛
چه بگویمش؟
که عشق،
فرارِ بودن است؟
وَز نفهم بودنم؟
بی مصرفیم!
”...وَ حرف،
صَرفی نمی‌کند.“
*
خاطرات،
همیشه در چرخش‌اند.
وَ سالِ چند و چند،
«تکرارِ دوباره‌اش».
*
آفرودیت،
کاندومِ فکر...
وَ اشاره کن!
که حجاب، مَنم،
برایِ «من»ات...
*
کلمه‌ها، خیس.
وَ‌ به درک،
اگر عقل‌ها کوچک‌اند...
عروسک، خواب،
وَ ناب،
سایه‌هایِ بودنش...
*
لعنت به عشق!
زجّه می‌زنم، زرد...
زِ خاک، فرار،
وَ مرگ می‌شوم، تَبَر.
*
عروس‌های هلندی،
در قفس...
باز با باز،
وَ بازنده است؛
هر که دچار شود!
*
زرد،
همین که سبز می‌‌‌‌شوم...
*
کجاست،
مَنجِلابِ بودن؟
”...گیج،
قبطه می‌خورم به هیچ...“
”نه سیب، کشفِ توست،
وَ نه دل‌پیچه‌اش...“
*
به ثانیه، عادت،
وَ سراغِ دقیقه می‌رود...
”مرگ، جاری...
وَ عِجق،
عِجباری‌ست!“
*
در قفسم،
گر چه آب...
تشنه، عشق،
وَ محیط، سراب!
*
شَصت و شِش، پانزده.
وَ عشق،
عدد، عدد، عَطَش...
*
چیده بودم، سیاه.
باخته، انتخاب...
خوشم به بادِ رفته، گیج.
”وَ کیشِ عشق،
به کیرِ نداشته‌ات!“
*
”شِکَر نخورده‌اند،
وَ شیره‌یِ عشق می‌کِشَند!“
*
آتشم، گرم،
وحشی‌تر از سکوت...
”وَ پروانه‌ای، سرد،
که شمعت، دوا نمی‌شود.“
*
تجویزِ مرگ می‌کنند،
لایِ نسخه‌هایِ رنگ...
”کُسکِش‌اند،
چو آیِنه!“
سانت، سانت،
عدالتش...
*
خواستم،
برای خودت.
این‌گونه‌ات‌، مرگ...
”وَ عشق،
زجّه‌ای...،
کَز دور، خوش‌تر است.“
*
نشسته‌ای به بام،
”وَ عشق،
بالِ پریدنت!“
خسته از آغاز،
وَ تکرارهایِ هماره‌‌اش...
*
اعتیادِ مو،
وَ احتیاطِ حجاب...
خالقِ عشق،
وَ قاتلِ عشق، خدا!
*
مغازه‌های مصرف‌اند.
”وَ زیبا،
فاطمه‌ای‌ست،
که مالِ من نمی‌شود...“
*
خرسِ عروسکی، بُغض،
پسری،
وَ هیولا شده‌ت!
آرایش، اجبار،
که دختری انگار...
*
تلخ،
وَ تلخ، هر چه لب...
”بیا و باش،
خنده‌‌ای فقط!“
*
با همه موازی،
وَ به هیچ نمی‌رسیم!
*
کنجِ تنهایی، بِشاش.
”که یار،
جوانه‌ای دهد...“
رابطه‌ها، دُگم.
وَ تخمِ دوستی،
به تخم‌هایِ نداشته‌‌ات.
*
قانونِ عاشقی؟
”...تمام،
تبصره است!“
*
زِ خود خسته،
وَ دچارِ هم می‌شوند.
”...که آرزویِ قتل،
مرگی دوباره است!“
*
به ضعف، اعتیاد.
وَز عشق،
آبی نمی‌چِکَد...
*
ادامه:
https://t.me/Issues/156

ادامه‌ی
https://t.me/Issues/155
*
التیامِ هم‌اند،
دردهایِ مشترک.
زیرِ سنگر «عشق»،
از دلیل، فرار...
تا من،
من است؛
”عاشق نمی‌شوم!“
*
همیشه خط،
وَ امروز،
دَه سال، نوشتمت!
فاطمه هست.
”وَ لعنت به من،
که نقدِ عشق می‌کنم...“
*
چسبیده‌ام به هیچ،
از ترسِ تکرار،
بی‌دلیل...
ژاله رویِ برگ،
”...وَ به هیچ،
حواله‌ام!“
*
بر اجتماع، قمار.
حبسِ خانه شدم!
”...جرقّه می‌زند،
وَ کام نمی‌دهند...“
*
دخالتِ بی‌ جا...
”وَ عشق،
گریه‌هایِ دوستانِ من است.“
*
پنجره‌ها، باد نمی‌وزند.
سکوت، مُشَوّش،
وَ ضبط،
خواننده نمی‌شود!
خاطره، پاک...
”...هیچ‌کس،
فاطمه نمی‌شود...“
*
مَگَر ابلهم،
که بی عشق، نَپَرَم؟!
یا مَگَر سنگ،
که به باد، نشکنم؟!
بی رنگ‌ام، مَرگ.
”...وَ قَلَم نمی‌زَنَند...“
*
وقیح، اراده است.
”نطفه، کِرم،
وَ در عُمر، می‌خزند...“
*
خسته از امید،
وَ خالی از یقین...
بَشَر، سرد.
”...وَ در برف،
سوزِ حرف، صداقت است!“
*
گل‌ها،
زیرِ شیشه، حبس.
”...خارهایِ ندیده، عشق.
وَ خوارِ ما را،
عشق،
دریده است!“
*
شهوت،
تصاحب است.
”وَ عشق،
تویی که ما نمی‌شود...“
*
درد،
پرستش.
”و در این جنون،
لیلی، بهانه است...“
*
چشم را ببند،
فدایِ آرامشت...
”وَ ترانه باش،
که عُمری، برقصَمَت!“
*
تار و مار شَوَم،
چو سوسک...
ساده‌ای، سیاه،
که ناشناس،
مرگیده می‌شود!
*
کوله‌بارِ خاطره، عشق.
وَ راه‌هایِ مچاله...
مَکَنده، عشق!
”وَ عشق، عشق،
هر چه پرنده است...“
*
بیدِ بی‌دلیل،
وَ جوجه‌کِشی با چراغ...
زالویِ فقر،
به لولیتایِ بی‌نصیب...
”...وَ توهّمِ رقص،
زیرِ استفراغِ رنگ،
مَرد.“
*
تَزَلزُلِ آرزو،
وَز دست رفتنِ رفیق،
هایْ، هایْ،
هایِ نداشته‌ات!
*
رویِ هم، ذرّه‌بین.
”وَ بزرگ،
سوخته می‌شوند!“
*
عشق،
چون دُهُل.
”وَ خارکُسّه‌هایِ فهم،
بحثِ دوباره می‌کنند...“
*
وا رفت،
هر چه تنید...
”وَ دید،
دیده نمی‌شود“.
*
با هم حرف،
وَ قُرص‌هایِ مُسریِ درد،
سَرد،
جویده می‌شوند...
*
مصرف‌گرایِ صِرف،
وَ اصلِ جنس،
ندیده‌اند!
*
گرگ‌های تشنه،
رویِ هم...
”وَ این‌جا، آب،
بوسیده نمی‌شود!“
دنیا، سخت.
”وَ عشق،
پرسشی‌ست،
که جواب نمی‌دهد“.
*
ریشه، قطع.
”وَ سکوت،
قاطع است!“
*
زیبا،
فرارِ دلیل.
”...و بی دعا،
بر چه دخیل بسته‌ایم؟!“
*
در کافه، پُرُو...
با دود، دُچار.
وَ به باد،
”...سُرفه می‌کنند!“
*
سیگار وْ چای.
”...تلخیِ عشق“
از هم، سرد،
وَ باز،‌ جرقّه می‌زنیم!
*
معتادِ خاطره‌ای،
که از آن فرار...
”...وَ سوارِ یأس،
خاطره می‌شویم...“
*
”حُبابِ فکر،
وَ کنتورِ سوخته‌یِ فهم...“
فِسادِ غریزه‌هایِ نسلِ قبل،
”وَ فرشته،
در جست وْ جویِ عدل،
لایِ زباله‌ها...“
”وَ فرشته‌تری،
که دنبالِ خرج...“
تمام،
زباله است!
*
عَروسک، پَرت...
وَ دیوها،
چه دلبرانه، بوتاکس!
فَشِن، فَشِن، رنگ.
”...وَ تَنگ، تَنگ،
مغزِ نداشته‌ات...“
*
تشنه‌یِ دایره‌ایم!
همه، خط.
”وَ به خود،
وصل نمی‌شوند.“
*
”کُجاست، عدالتش؟“
*
دین، شابلُنِ خدا.
وَ عشق،
سیبِ آدمی.
”ناجی، اضطرار...“
وَ مُبتَذَل است؛
هر چه وصف نمی‌شود.
*
عشق، فَرّ.
وَ عشق، فَرار...
”...وَ فَرّار،
که زِ یاد، پریده است!“
*
زاده‌یِ خنده، عشق.
قاتلِ خیال، وَصل...
”وَ بَندانایِ قرمزی،
که از آسمان، آبی‌تر است!“
*
”حلقه، حلقه، عشق.
وَ جَرَقّه، جَرَقّه، دود.“
مُرورِ خشتِ خاطره،
در دستِ بنّایِ غرور...
”وَ لَمیده، درد،
زیرِ سایه‌هایِ فهم.“
*
کراوات،
کوک‌کننده‌یِ سکوت.
وَ کُت،
فرارِ کودکی، فَقر!
*
به عروسک، محتاج.
وَ بر گردنِشان،
بغض‌هایِ گرفته است...
*
صندلی‌هایِ وِرّاج،
کفش‌هایِ‌ بی‌قرار...
”وَ کمی آن‌طرف، لنزی‌ست،
مبهوتِ این همه رنگ...“
*
سُرفه، سُرفه، درد.
”...وَ دو پاف، آدم،
برایِ پریدنش...“
*
ضعیف، طعمه می‌شود.
*
وَ عشق،
تنها عشق...
«به دَرَک!»

۱- بودَنَت،
اشک‌هایم را چکاند،
وَ ماندَنَت،
شیره‌ام را.
اندکی آه در بساط هست...
بگیر، تا بی‌حساب شویم!
وامِ رفاقت، بهره‌اش شاید،
تو دهنیِ محکمی، امّا قِسطی.
وَ شاید انتهای این راه،
ابتدایِ یک اشتباهِ دیگر...
بی‌خطا نیستم،
که ممکن‌الخطا بودن نیز،
برچسبِ خوبی نیست، برایِ خودفریبی...
لیک، سهمِ تو زِ آه‌هایم،
از پوچی، تو را سیر.
وَ چه دیر...
دنیا را می‌بینی؟!
سَر به سَرش گذاشتیم،
که سرمان را،
سرِ چوبه‌یِ دارِ بی‌قاضی گذاشت،
لامَصَّب!
*
طَرد شدن،
شیرین‌ترین مسیری بود،
که تلخ،
زِ دایره‌یِ انتخاب گُریخت...
و مَرد شدن،
تلخ‌ترین نتیجه‌یِ این مسیرِ تکراری...
*
هدف، پوچِ عمیقی‌ست، فکر شده.
هدف: دوری از هدف...
به وسعتِ دو دیده و عمقِ یک دریاچه.
هم‌چنان در پیِ آبِ سراب،
بی‌خبر از کوزه...
*
گرفتنِ چند کاغذِ پاره،
می‌شود لطفِ خدا،
وَ اگر حسابِ بانکی خالی شود،
خدایِشان کاغذْپاره...
بعضی هم،
تا کشتیِشان نَشکَنَد،
دریا و باد چه می‌فهمند؟
*
اگر از وضعِ فعل، بد بگویی،
روشن‌فکر،
وَ آینده را روشن،
کوتَه فکر...
*
عشق،
تفریحِ جامعه،
وَ خیانت،
نقطه‌یِ قُوَّت.
من، هنوز نفس می‌کِشَم!
خنده‌دار نیست رفیق؟
*
بخند،
که حالِ من،
مسخره‌تر از گذشته،
وَ خالی‌تر از،
نیمه‌یِ پُرِ لیوانِ شکسته‌ام شده.
بخند،
که دَرد، گریه نمی‌کند...

۷۴- غرور، ریشه‌ی‌ِ نور.
اتاقکِ تاریک،
وَ اکرانِ یک حماقتِ چِگال.
*
شاشِ خُنَک.
”وَ تکثیرِ روز،
از ترسِ رسیدن به انتها...“
پاره کردنِ طنابِ دست،
خط خطی.
”وَ تنفّسِ یک ساعتِ شنی،
رویِ توهّمِ زنده بودن‌ات...“
*
گل‌هایِ فَرش، تَزئینِ قبر.
از قاب، به قاب
وَ تکرارِ آینه است،
دلیلِ جوانه‌هایِ سنگ.
*
در تُنگ، حُباب.
”سلام.
ماهْی، سلام!“
*
به من بگو،
که به دنبالِ نور، نَرَود.
”وقتی به خود سنگ بزنی، بُت،
وَ وقتی به بُت سنگ می‌زنی، گُم‌ای.“
...وَ نور شَوَد،
بی نیاز به پروانه‌ای.
*
نَفَس می‌کُشَم،
زیرِ هر چه کام دَهَد...
*
به توهّمِ درد، هویج.
در این کلاه،
به دنبالِ خرگوشِ سفید،
دخترانِ در خود شکسته، آ.
*
هدف: مسیر.
قاصدک: صلیب.
رقصِ خون، در آب،
وَ خدا،
در انتظارِ تاکسیِ زرد.
*
خسته از غروب،
وَ در انتظارِ شاهزاده‌ای، بر اسب،
سوار نمی‌شویم...
*
باد نخورده، باد،
وَ انتهایِ هر ”نمی‌دانم‌“ی،
سخت،
ولی نوشتنی‌ست...
*
کوزه‌شکسته‌ای،
که زیرِ چسبِ استکان،
تشنه، غرق.
بی آب
وَ بی سرآب...
*
دلیلِ گریه نباش،
خنده‌اش با من! ;)

.

+ وقتی دیگه توی آینه، خبری نیست،
چسبیدنِ دو تا زغال، رویِ جیوه‌یِ چشم، گفتنیه!

دو تا ناخُنِ بلند،
که یکی زیرِ یه عالمه صورتی، یاد گرفته که بلند نشه،
و یکی...

- ولی همیشه یه امیدی هست که سوهان بزنه به...

+ به چی؟

- میشه رقصید و به هیچی فکر نکرد.

+ کور که باشی، با میله‌های زندانم می‌شه رقصید.
۹۳ سالِ پیش. ۳۹.
یا همین ۲۰ سالِ پیش، خودِ تو.
اگه بهتر می‌شه، برقص!

- دیوونه‌ای!

+ اگه نبودم که کلّی قرص می‌خوردم تا بتونم توی قبرا شنا کنم...

سوهان.

- - - - - - - -
به خودِ دیوونه‌م. ۲۶ ف. ۹۶.

۷۵-
به بودن‌ام نخند،
خودکار که روی دلم می‌رود،
سوراخ می‌شود،
کلمه‌های خوابیدنش.
*
ای دنیای کاغذی!
موشک نمی‌شوی‌ام؟
پَرت می‌کنمت به هوا،
دستِ من اگر تویی.
*
تا، تا، تا...
*
کاغذِ قهر کرده از من و،
منِ خمیر شده،
کاغذ.

۹۹- ۱-
خانه‌ی ریخته‌ی خواب،
زیر برف نمی‌ماند و این تهوّعِ تنها،
بغل می‌کند از ترس،
سردهای چکیده را.
*
«روی روزنامه خوابید».
...سوخته‌های پدری،
که به خیالِ بنزین نمی‌ر[سَد].
*
تُف...
تُف که نمی‌کنیـــم،
زیرِ شُستنِ مُشت‌هایِ نشده،
دلِ هر آب، می‌شِکَنَد.
*
خدا به پنجره می‌خورَد و،
تمام، حماقتِ من است اگر،
دردها را به سَر زنم،
کنارِ تو نایستاده روی این حادثه‌ها.
*
عیسیٰ به شراب رسید و،
مهدی اگر، به جمعه‌های نیامده،
سرهای ریخته، زیرِ خاک نمی‌مانَدَت.

.

۹۹- ۲-
خیابان‌های ترسم را، کج‌دار،
لگد می‌زنم و این‌جا که منم،
ستاره گاز نمی‌زنند.
*
بازی‌ام نمی‌دهند و از لج،
چشم می‌بندم به خیالِ همسایه‌ها.
به دیوارِ من می‌خورم و زیر این خاکِ نشسته، غرق...
ساعتم خراب می‌شود-د.
*
*
به زمین که می‌چسبم،
نور، سایه می‌دمد و ماه، طعمه‌ی برکه می‌شود.
سَرَم از ترس،
خودش را خیس و بادکنک‌هایش را دو دست،
طبّ سوزنی می‌کنند.
← بالا می‌پرم.
← قدّ ارتفاع، می‌زَنَدَم.
*
کنار آتشی که آب می‌دهم،
همه‌ی زندگی‌ام صاف و هنوز،
درگیرِ یک گونیای مدرّج‌ام.

۹۹- ۳-
جرقّه‌یِ چشمِ خالی‌ام،
دلِ آینه را می‌زند و نورِ مغازه‌ها،
به خانه پرتم می‌کند و صدای یک پرنده حیف می‌شود.
*
توپِ ترکیده‌ام نیست،
چهل تکّه‌ای که کنار هم چیده‌ام و من،
دیگر رویِ جوانه‌ی این قبر، گریه نمی‌کنم.
*
با سایه و دنیای چسبیده‌اش،
لج کنیم و از لزجِ ترس، بِپ-پَریم،
که مگس نیستیم و اشتهایِ قورباغه حیف نمی‌شود.
*
در این ناکجای سیاه و سفید،
مرا ببین که به ذوق یک نگاه،
درونِ خیابانِ تو می‌دوند، مدادهای نیمه‌رنگی‌ام.

۹۹- ۳- ۶-
زغال می‌زنند، دست‌های کاغذی،
جوجه‌ای را که تخم نمی‌کند و شیشه‌یِ شیرِ گربه‌ای،
پُر می‌شود از خونِ به دیوار-خورده پدری،
که هیچ دری به جیب کوچکش نمی‌خورَد.

ساز می‌زدند، دست‌های کاغذی.
ریتم گرفته بود،
دخترِ بی لباس،
از جیر-جیرِ تختِ پسری.

می‌شود لحظه‌ای، دست‌های کاغذی،
انتهای خمیربازیمان با تنور...
«لحظه‌های کاغذی».

- - - - - -
به رومینای گیر کرده‌ی توی گلو.

۹۹- ۳- ۷-
تیز می‌شود از درد،
بادکنک‌های باد کرده و آن‌قَدر تکانت می‌دهند،
که حل می‌شود بغض،
در تمامِ رگ‌هایِ «از قلب بریده»‌ات.

دیوار می‌شود،
دوستیِ آجرهایِ کنارِ دروازه‌یِ کودکی و گاه،
داس می‌دَمَد،
تنه‌یِ درختی که تکیه‌یِ عشق، ندیده است.

از تخت، خون می‌چکد.
از گوشه‌هایِ خیالِ قاصدکی،
که آبروی خاک را بُرد، به باد چسبیدنش.

دنیا به تخت خیره می‌شود.
← آبروی باد می‌رود و از تنه‌ی درخت، خون می‌چکد.

- - - - - -
به دنیای گیر کرده روی رومینا.

۹۹- ۳- ۱۳-
دریا را صدا می‌زنند،
دکمه‌های پیراهنی که ساخته می‌شود کوچه‌ای،
زیرِ سقوطِ نگاهِ مسافرش و بوی برگ می‌دهد،
ساقه‌ی ضعیفِ یک درختِ کربنی،
زیرِ صورتیِ ثانیه‌هایِ ذوق کردنِ دختری.

پشتِ پرده‌های پنجره‌ها و خانه‌هایِ پشتِ خانه‌ها،
باد می‌زند، زیرِ فیلم‌نامه‌ی سیر نشده‌ای...،
که هیچ نمی‌کُنَند،
دندان‌های کرم‌نخورده‌اش.

🌬

۹۹- ۳- -
پیدا می‌شود یک شهر،
درونِ جیبِ قصّابی که مرغ می‌بُرید،
از انتهایِ قُد-قُدهای خالی و پشتِ قرمزِ چراغِ خیابانی که نیست،
عابری به ماشین می‌پاشد و سدّ چشم می‌شِکَنَد.
*
قلّه را با کوه، به سرش می‌زنند و روی نردبان نمی‌رود،
ارتفاع‌زده‌ای که صدای موج می‌دهد، جعبه‌ی مدادرنگی‌اش.
چه آب‌هایی که رویشان، چشم می‌گذاریم،
و چه خاک‌هایی که روی صورتشان، بادمجان کشت می‌کنند.
*
دنیا پر از تصادف...
زیبا!‌ زیبا! عینکِ بد که می‌زنی،
چشمِ خوشگلت حیف می‌شود... :(

۹۹- ۵- ۱-
صدا می‌دهد دیوار و هر چه سر می‌کوبدش،
نمی-نمی-نمی‌شود و بعدِ این تکرار،
تیز می‌شود، پایِ بریده‌اش.
سوراخ می‌کند و از سردیِ سوز،
فرار می‌کند از دریچه‌ی "چه کنم؟"
هیچ نمی‌بیند و به جعبه می‌چسبد،
آتش‌نگرفته‌یِ مستی‌نپریده، کبریت،
درونِ جعبه‌ی من، قبلِ صدایِ‌ تو.

۹۹- ۷- ۱-
رقصِ پایِ پرنده‌ای،
آرزوهای گره زده‌ام را گُم کرد و فردا-شبی،
سراغِ خُرده‌کاغذی،
به آدامسِ باد کرده‌ات می‌چسبیدم اگر بودی،‌ ولی،
زردیِ این فصل،
آسمان را از آب‌ها گرفت و من،
خسته از پیدا نشدن،
در کابینت را محکم کوبیدم و اخمِ مادرم، آخ.
من، من،
تمامِ لیستِ بدهای کلاس می‌شدم اگر،
مبصرِ کلاس،
دوستِ صمیمی‌ام نبود.
*
کاغذم را تا می‌کردم اگر،
رویِ طرحِ موشکم، قلب کشیده بودم، ولی،
می‌ترسم اخم کنی و فراری نمانَدَم.
*
با دست‌هایم بازی نمی‌کنند،
عروسک‌هایِ شهر و انگشت‌هایم،
به تنهایی اشاره می‌کنند اگر،
هفته‌ای به شعبده‌هایِ برق نرسند.
*
از من دوری.
از من که قهر هم اگر می‌کنم،
خُرده‌های کاغذ است.

۹۹- ۹- ۲-
در سرپیچِ مناسب نرقصیدی و این گوشه‌ها پُر است از خواب‌های نصفه و آب‌های نصفه و نقطه‌ها را که وصل می‌کنم، کبوتری نیست میانِ این فاصله‌ها. مگر نگفته بودی که شش؟ دیوانه‌ای می‌شوی که نیستی و زیرِ ابرهای گرفته، جرقّه می‌زنی.
*
گاهی درس می‌خواندَت و گاه، به شکل‌هایی زُل می‌زنی که کلام نمی‌شوند. به دیواری که ساختمان نمی‌دهد و نگاهی که نمی‌کنی و آذر است. در دنیایی که شبش ماهِ سفید دارد، دروغ می‌گوییم و شن‌ها را بَد لگد می‌کنیم، بی خبر از ماهیِ تُنگ. عیب می‌کند دلم... چرا نکند؟ مگر نگفته بودی که شش؟ رقصیدم، با چاقوی تیز... حواست نبود و این تابِ بُریده مالِ توست.
*
تمام این دنیا، خانه‌ایست که از من نمی‌کَنَد. بارها بی دلیل، خیابان‌ها را دویدم، با سر، به نئون‌های مغازه‌ای که هیچ نمی‌فروخت. دلتنگ. E14. خاک گرفته در جعبه.