🎥 هنرنمایی جوانانِ دهه هفتادی و هشتادی ایرانیِ آذربایجانی


🎼 ترانه‌ی "چشمای تو"

سرپرست و کارگردان هنری گروه: میلاد همتی
شعر و آهنگ: حسین محمودی
تنظیم‌ آهنگ: میلاد همتی، سالار مقدم، سینا سربازی

فیلمبردار و کارگردان فیلم: متین جلالی
گروه فیلم‌برداری: استودیو کیوان مرند،‌ جواد قاضی
ضبط و ترکیب و تدوین صوتها: رضا شرفی

نوازنده کاخن: علی معین‌مجد
نوازنده پیانو: سالار مقدم

با نقش‌آفرینی: ایمان کارگری، لیلا اسدپور، شایان ذاکری

هنرمندان: یلدا سلیمانی، آیدا جودی، آیدا محمودی، عذرا مهدی‌پور، سینا تازه‌کندی، علیرضا رضاپور، اتابک آقاپور، ثمین تاج‌دار، محمد یعقوب‌زاده، آیلار بخشمند، نیما اسدی، سویل تاجمند، صبا کرار، توحید حسین‌پور، صدرا علی‌پور، محمد دهقان‌پور، نگین جبارپور، سینا جهانی، علی اسماعیلی، حمید حسین‌پور، شیدا چلانی، سودا کاظمی، هادی آقا محمدی، عرفانه خوش‌بین، مریم سهرابی، پریا شادی، محمدرضا ملکی




@IranDel_Channel

💢

🎥 خانواده‌ی زبان‌های هندواروپایی

Indo-European languages



@IranDel_Channel

💢

🔴 ایران در مدارِ غرب یا شرق؟

✍️ بیژن اشتری

امروز در جمعی بودم و نتوانستم جلو خودم را بگیرم و در صحبت‌های خصوصی با دوستان نگویم: آقاجان، این مملکت ایران، چه دوست داشته باشیم چه دوست نداشته باشیم، در مدار غرب است. جایگاه اصلی‌اش در اردوگاه غرب است. ایران از زمان شاه عباس صفوی متحد اصلی‌اش غرب بوده است. اما جمهوری‌اسلامی می‌خواهد به زور ایران را ببرد در مدار شرق، ببرد در اردوگاه شرق. آن هم تحت شعارهای پوچی مثل «شکستن انحصار غرب در روابط خارجی» یا «ایجاد توازن و تنوع بخشی در حوزه روابط خارجی» یا «احیای نگاه به شرق و گسترش تعاملات خارجی با چین و روسیه و هند».
آقاجان همه این‌ها حرف مفت است. تنها متحد طبیعی ایران غرب است. انقلاب‌اسلامی هم نتوانست تغییری در این واقعیت ایجاد  کند. مدرک و نشانه می‌خواهید؟ نگاه کنید به هشت میلیون ایرانی که به غرب مهاجرت کرده [است.] چند تا ایرانی سراغ دارید که برای تحصیل علم و دانش عازم چین و روسیه شده باشند.؟ تقریباً هیچی. اصلاً شرق مستبد چه چیز ارزشمندی برای دادن به ما دارد؟ والا نگاه همه ایرانی‌ها به غرب است، ایرانی‌جماعت همه آرزوهای خود را در غرب می‌بیند، نه درشرق. مال امروز و دیروز هم نیست، سابقه چند‌ قرنی دارد. نگاه کنید به میلیون‌ها جوان ایرانی هموطن که آرزویشان رفتن به غرب برای کار و تحصیل و تفریح  است ولی امکانش را ندارند. نگاه کنید به بازار کتاب و موسیقی و فرهنگ کشورمان که مالامال از محصولات غربی است..ما تحسین‌گر غربیم نه تحسین‌گر چین و روسیه. حالا یک عده‌ای سیاستمدار کم اطلاع و اراده‌گرا تصور کرده‌اند که به زور می‌توان واقعیت‌های تاریخی و ژئوپولیتیکی را عوض کرد و  ایران را برد توی اردوگاه شرق. این کار شدنی نیست. ایران هرگز به مهره شرق بدل نخواهد شد. اصلاً خود آن اردوگاه شرق هم نگاهش به غرب است. نگاه کنید نخبگان روسی برای تحصیل و تفریح و سرمایه‌گذاری کجا می‌روند؟ به لندن و میامی و نیویورک. پس به حضرات حاکمین عرض می‌کنم که تلاش بیهوده نکنید. اگر فکر کردید با پیوستن به پیمان شانگهای می‌توانید سرنوشت راهبردی ایران را عوض کنید اشتباه می‌کنید. تلاشتان بی‌فایده است، ایران جای اصلی‌اش در اردوگاه غرب است چه خوشتان بیاید چه بدتان بیاید. این حرف بنده هم البته هرگز به معنای غربگرایی نیست. من اتفاقاً خیلی هم ملی‌گرا هستم و عاشق استقلال وطنم هستم اما موقعی که پای انتخاب بین دو اردوگاه پیش می‌آید قاطعانه می‌گویم که جای اصلی ایران در اردوگاه غرب است و نه شرق. نشنیدم  تا حالا هیچ سیاستمداری به صراحت این واقعیت را بیان کرده باشد. احتمالاً از ترس اینکه انگ غرب‌گرایی بر پیشانی‌اش بخورد. ولی واقعیت ‌ها را باید گفت.


🔴 پی‌نوشت:
انتشار یادداشتی از یک فرد به معنای تایید تمام مواضع آن فرد نیست.

@IranDel_Channel

💢

🎙 ساسانیان و ایده ایرانشهر

تورج دریایی، دانش‌آموخته‌ی دکترای تاریخ، پژوهشگر و تاریخ‌نگار در حوزه‌ی مطالعات ایرانی

نجم‌الدین گیلانی، دانش‌آموخته دکترای تاریخ


@IranDel_Channel

💢

..
🔴 داستان ایران

✍️ رشته‌توییتی از آرش رئیسی‌نژاد، دانش‌آموخته‌ی دکترای روابط بین‌الملل

ایران، یک Nation - State جعلی، مثل بیشتر همسایگانش نیست. ایران، اما ملت - تمدن تاریخی با تداومِ استثنایی است.

ایرانیان، قدیمی‌ترین مردمانِ هنوز زندهٔ جهان هستند. مصرِ باستان، عرب شد و تمدن‌های سومر، بابل و آشور برای همیشه ناپدید شدند؛ رومیان کجایند؟ ولی ایرانیان هنوز هستند.

این تداومِ [ایران] اشاره بدین واقعیت دارد که ایرانیان، ملت بوده و از آگاهی ملی، برخوردار [هستند]؛ بدین معنا که ایرانیان از ملت بودنشان آگاه بوده و هستند. نمود این آگاهی را در شاهنامه فردوسی ببینید. آن را در تاریخ بیهقی و یعقوبی بجویید. هیچ امرِ ساختگی، بویژه تاریخ ساختگی، درباره‌ی ایران وجود ندارد.

با این حال، صرف ملّت بودنِ ایرانیان و آگاهی ملی آنان نبوده که از عرب و تُرک و مغول شدن آنان در دوران سیادت خلافتِ عربی و سلاطین تُرکِ سنی و مغول جلوگیری کرد. این که ملت ایران بارها توانست دولتِ ایرانی را برپا کند - آن هم پس از تسخیر و ویران گشتن چندباره - به ویژگیِ تمدنی ایران باز می‌گردد.

تمدّنِ ایران از سه ویژگی مهم برخوردار بوده است:
۱) تداوم و دیرینگی استثنایی ایران؛
۲) غنای زبان فارسی و کارکردِ تمدنی؛
۳) فلسفه‌ی نور (خدا، نور است؛ و نور، آگاهی است).

بدونِ وجود و خاطره‌ی چنین تمدنی دیرینه، ایرانیان هرگز نمی‌توانستند دولتِ ایرانی را پس از هجوم‌های مکرر دوباره زنده کنند.

در واقع، ایرانیان در کنار آگاهی ملی، از گونه‌ای آگاهی تمدنی نیز برخوردار بودند. آگاهی ملی - تمدنی بدین معناست که ایرانیان خود را ملتی صاحب تمدنی ریشه‌دار و درخشان می‌دیدند. با تکیه بر چنین آگاهی ملی - تمدنی بوده که مسائل و امور دیگر در ایران، به ویژه تمنایِ وحدت ملی، شکل گرفته است.

از این رو، آگاهی ملی - تمدنی عامل اصلی و پیشرانِ وحدت ملی در ایران شده است. این آگاهی ملی - تمدنی، و نه صرف آگاهی ملی بود که ملت ایران را به برپایی دولت ایرانی پس از ویران‌شدن‌های متعدد توانا کرد. به بیان دیگر، تمدن و آگاهی ملی - تمدنی ایرانی، میانجیِ تداوم ملت و دولت ایرانی است.

تکثر زبانی - مذهبی و تنوع شیوه‌ی زندگی نشان می‌دهد که ایران «وحدت در عین کثرت» است.
از این رو، هرگونه ایدئولوژی و جنبشی مبتنی بر امر ناب همچو بنیادگرایی مذهبی یا شووینسم [مبتنی بر قوم‌گرایی] در ایران پایدار نمی‌ماند و تلاش برای یکسان‌سازی در کشوری با آگاهی ملی - تمدنی تاریخی به شکست می‌انجامد؛ دیر یا زود!


@IranDel_Channel

💢

⚫️ سربازانِ شهیدِ مدافعِ امنیتِ ایران:
علیرضا کیخا و مبین رشیدی


یاد و نام‌تان جاوید، جوانان غیور ایرانی

@IranDel_Channel

💢

.
🔴 دریغا ایران

✍🏻 رضا حبیبی، کنشگر سیاسی و مدنی تبریزی

دیروز [۱۷ تیر ۱۴۰۲ خورشیدی] حمله‌ای تروریستی در زاهدان انجام شد که متأسفانه به شهادت دو نفر از هم‌وطنان و سربازان مدافع امنیت ایران منجر شد. گروه تروریستی، تجزیه‌طلب و تکفیری جیش‌العدل مسئولیت این حمله را برعهده گرفته است.

حال، فردی به نام عبدالغفار نقش‌بندی ضمن حمایت از این حمله تروریستی، مهاجمان را فدائیان بلوچ نامیده است.

تحلیل این رویداد و رویدادهای مشابه در نقاط عمدتاً پیرامونی و قومی کشور، بدون نگاه جامع سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و هویتی، منجر به خطای محاسباتی و نتیجتاً وقوع خطا در تصمیم‌گیری‌ها و ارائه راهکار می‌گردد.

نگارنده برآنست با در نظر گرفتن حوزه‌های فوق و تاثیرات دیالکتیکی عوامل متاثر از آنها، ضروری‌ست مجموعه اقداماتی جهت برخورد ریشه‌ای با عوامل ایجاد و عواقب آن، انجام گیرد.

یک) فورا ضمن اصلاح قانون اساسی و قوانین موضوعه، نسب به رفع تبعیضات سیستماتیک نسبت به اهل تسنن اقدام گردد.

دو) فوراً ضمن تغییر رویه موجود، نسبت به رفع تبعیضات غیرسیستماتیک نسبت به اهل تسنن اقدام شود.

سه) در اسرع وقت نسبت به تهیه طرح توسعه همه جانبه و متوازن همه مناطق کشور با الویت و اعمال تبعیض مثبت نسبت به مناطق کمتر توسعه یافته، اقدام گردد.

چهار) در اسرع وقت ضمن بازنگری در راهبردهای فعلی سیاست خارجی، در جهت رفع موانع سیاسی و اقتصادی توسعه کشور، امکان ورود سرمایه و تکنولوژی لازم جهت شکوفا شدن پتانسیل‌های بی‌انتهای توسعه کشور فراهم گردد.

پنج) در اسرع‌وقت برنامه‌ریزی جهت بسط، تبلیغ، ترویج، آموزش و نهادینه شدن قانونی و عرفی گفتمان «حقوق و تکالیف برابر شهروندی» انجام گیرد. هدف از این طرح باید:

الف) ایجاد حس برابری همه‌جانبه‌ی شهروندان در بین آحاد ملت ایران

ب) تنظیم روابط درونی دولت - ملت ایران، بین شهروندان با هم و نیز بین شهروندان و حکومت، تنها بر اساس عضویت در دولت - ملت ایران و حقوق و تکالیف شهروندی مترتب بر آن.

ج) زایل شدن تعلقات عاطفی و سیاسی نسبت به هم‌تباران، هم‌زبانان، هم‌مذهبان خارج از دولت ایران

د) تقویت همبستگی و تعلق عاطفی و سیاسیِ ملِی بین شهروندان دولت ایران
باشد.

شش) برخورد امنیتی با مروجان «خشونت» و «گسست ذهنی» بین شهروندان دولت ایران، با جدیت و قاطعیت انجام گیرد.



🔴 پی‌نوشت:
بازنشر یادداشتی از یک فرد به معنی تأييد تمام مواضع آن فرد نیست.


@IranDel_Channel

💢

🎥 آموزش ضرورتِ احترام به پرچم ایران در کتاب فارسی اول دبستان در دهه‌ی ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی


@IranDel_Channel

💢

.
🔴 انتشار نسخۀ الکترونیک ویراست جدید «دستور خطّ فارسی»

نسخۀ الکترونیک ویراست جدید «دستور خطّ فارسی» منتشر شد.

به گزارش روابط ‌عمومی فرهنگستان زبان و ادب فارسی؛ با گذشت دو دهه از انتشار نخستین نسخۀ «دستور خطّ فارسی»؛ فرهنگستان زبان و ادب فارسی به‌تازگی ویراست جدید این اثر را هم‌زمان با سی‌وسومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران منتشر کرد و برای سهولت دسترسی به ویراست جدید «دستور خطّ فارسی» نسخۀ الکترونیک آن نیز بر روی وبگاه فرهنگستان زبان و ادب فارسی بارگذاری شد تا پژوهشگران و علاقه‌مندان به زبان فارسی بتوانند از آن استفاده کنند.

در تدوین دستور خطّ فارسی حفظ چهرۀ خطّ فارسی، حفظ استقلال خط، تطابق مکتوب و ملفوظ، فراگیر بودن قاعده، سهولت نوشتن و خواندن، سهولت آموزش قواعد و فاصله‌گذاری در خطّ فارسی مورد توجه فرهنگستان زبان و ادب فارسی بوده است.

ویراست جدید دستور خطّ فارسی در ۸۸ صفحه و با شمارگان ۳هزار نسخه در ادارۀ نشر فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر شده است.


🔴 برای دسترسی به نسخۀ الکترونیک این کتاب به PDF پیوستی زیر مراجعه کنید.
👇👇

@IranDel_Channel

💢

🔴 گفتگوی خبرگزاری کتاب ایران با کامروز خسروی جاوید درباره کتاب «روابط فرهنگی ایرانیان و ترکان»

[تاریخ گفتگو: آذرماه ۱۳۸۹ خورشیدی]

✍️ خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)

کتاب «روابط فرهنگی ایرانیان و تُرکان» نوشته کامروز خسروی جاوید‌، تلاش دارد تاثیر و تاثرات فرهنگی میان ایران و اقوام تُرک همسایه‌اش را از دوران باستان تا آستانه آغاز حکومت سلجوقیان مورد بررسی قرار دهد.

تاریخ‌‌نگاری فرهنگی و بررسی تاریخ اجتماعی یکی از مهم‌ترین مباحث و شاخه‌های علم تاریخ در عصر مدرن را شکل می‌دهد. یکی از گرایش‌های این تاریخ‌نگاری، بررسی مناسبت‌های اجتماعی میان ملت‌های همسایه و دادوستدهای فرهنگی میان آن‌هاست. روابط فرهنگی میان ایرانیان و تُرکان از اهمیت و گستردگی به سزایی برخوردار است و در این کتاب کوشش شده به شاخص‌ترین وجوه این روابط پرداخته شود. با نویسنده آن درباره اهمیت پرداختن به این موضوع و روند طی شده برای نوشتن کتاب گفتگویی انجام داده‌ایم که در ادامه آن را می‌خوانید.


#معرفی_کتاب

🔴 گفتگو را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇

@IranDel_Channel

💢

🎙 «چرا لیبرالیسم؟»

🔴 گفتگوی مهدی تدینی با موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان لیبرال


🔴 این گفتگو، بطور زنده در فضای اینستاگرام انجام شده است. صوت این گفتگو را در این فرسته می‌توانید بشنوید.


@IranDel_Channel

💢

.
🔴 همایشِ بزرگداشتِ استاد محمدجواد مشکور در تبریز با حضور فرهنگ‌دوستان و ایران‌دوستانِ تبریزی

✍️ اقتباس از خبرگزاری کتاب ایران

بنیاد ایران‌شناسی شعبه آذربایجان‌شرقی با همکاری انجمن ایرانی تاریخ، شعبه آذربایجان شرقی، همایش بزرگداشت ایران‌شناس، ادیب، اسلام‌پژوه و پژوهشگر تاریخ تبریز،‌ زنده‌یاد دکتر محمدجواد مشکور را برگزار کرد.

در این مراسم کتاب «راوی روزگاران» (مجموعه مقالات اهدایی به دکتر مشکور) که از سوی دکتر سیدسعید میرمحمدصادق گردآوری شده است، رونمایی شد. این همایش روز پنج‌شنبه ۱۵ تیر ماه ۱۴۰۲ خورشیدی در عمارت تاریخی بنیاد ایران‌شناسی آذربایجان‌شرقی (خانه تاریخی شربت‌اوغلی) برگزار شد و در آن، جمع کثیری از محققان و پژوهشگران حوزه‌ی زبان‌شناسی، ایران‌شناسی و تاریخ و ادبیات فارسی و جمعی از شهروندانِ فرهنگ‌دوست و ایران‌دوست تبریزی شرکت کردند.

دکتر ژاله آموزگار - زبان‌شناس برجسته - در پیامی که به این مراسم ارسال کرد، گفت:
خوشحالم که با پیام کوتاهی در محفل گرم دوست‌داران استاد عزیز درگذشته‌ام دکتر محمدجواد مشکور شرکت می‌کنم. شاید من قدیمی‌ترین دانشجوی این استاد نازنین باشم که هنوز می‌توانم قدم‌های آرام و صورت مهربانانه‌اش را وقتی در دانشکده ادبیات تبریز وارد کلاس می‌شد، به یاد بیاورم.

وی افزود: برای من در آن سال‌ها بسیار جذاب بود که استادی هفته‌ای یک بار رنج سفر تهران به تبریز را بر خود هموار می‌کند تا دانسته‌هایش را در اختیار دانشجویان مشتاق و تازه‌نفس قرار دهد. او استادی بود که نجابت و مهربانی ذاتی داشت و با آرامش و تسلط کلاس‌هایش را اداره می‌کرد.


🔴 دنباله گزارش را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

🔴 پروژه تبدیل جمهوری بادکوبه به اوکراینِ ایران

🔴 بررسی زمینه‌های جدایی و همگرایی تهران و باکو در پی دیدار حسین امیرعبداللهیان و الهام علی‌اف

✍️ داود دشتبانی، دانش‌آموخته دکترای تاریخ و خبرنگار گروه دیپلماسی روزنامه هم‌میهن

طی ماه‌های اخیر بارها مقامات ایرانی از تلاش برای رفع سوءتفاهم‌ها و بهبود روابط تهران و باکو سخن گفته‌اند. اخیراً نیز حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه کشورمان در حاشیه نشست جنبش عدم‌تعهد در باکو، دیداری کوتاه با الهام علی‌اف داشت و ابراز امیدواری کرد که روابط دو کشور در مسیر صحیح حرکت کند؛ موضوعی که مقامات باکویی چندان آن را تایید نمی‌کنند اما علت اصرار ایران برای اصلاح روابط و امتناع باکو چیست؟ آیا موضوعات میان تهران و باکو به‌سرعت و در زمان نزدیک قابل اصلاح است؟ چشم‌انداز این روابط چگونه خواهد بود؟

سیاوش زمانه

محمدامین رسول‌زاده، نخستین رئیس حکومت جمهوری خلق آذربایجان که به غلط، بنیانگذار جمهوری‌ آذربایجان شناخته می‌شود، در یکی از کتاب‌هایش با عنوان «سیاوش زمانه» آن حکومت مستعجل و بدفرجام را به سیاوش، پهلوان اساطیری ایران تشبیه کرده است. تشبیه رسول‌زاده بیانگر دیدگاه او نسبت به موقعیت این حکومت در قبال ایران و عثمانی است. سیاوش، پهلوان ایرانی فرزند کیکاووس، شاه ایران است، اما به واسطه‌ تهمتی وادار به فرار از ایران می‌شود و به افراسیاب پادشاه توران و دشمن ایرانیان پناه می‌برد. افراسیاب ابتدا دخترش فرنگیس را به همسری سیاوش درمی‌آورد و به راهنمایی پیران مشاور خردمند افراسیاب، سیاوش، شهر سیاوش‌گرد را در ختن می‌سازد و روزگار می‌گذراند تا اینکه باز به دسیسه بدخواهان افراسیاب نیز بر سیاوش خشم می‌گیرد و فرمان مرگ او را می‌دهد و سیاوش شاهزاده ایرانی در سرزمین غریب به دست تورانیان کشته می‌شود. رسول‌زاده متولد باکو که در تهران از بنیانگذاران فرقه عامیون (حزب دموکرات) و سردبیر روزنامه ایران‌نو ارگان این حزب بود، در جریان جنگ جهانی اول به‌عنوان نماینده مسلمانان قفقاز برای شرکت در مجلس دوما انتخاب شد اما انقلاب ۱۹۱۷ [میلادی] و فروپاشی امپراطوری تزاری، قفقاز را در بلاتکلیفی و خلأ قدرت رها کرد و فرصتی را فراهم کرد تا آلمان به تحریک گرجی‌ها برای استقلال روی بیاورد و در این میان امپراطوری عثمانی نیز که با شکست‌های متعدد در جبهه اروپایی و آفریقایی، به‌دنبال گسترش قلمروهای آسیایی و دست یافتن به توران بزرگ بود، راه قفقاز را برای خود گشوده دید و با راه‌اندازیِ سپاهِ اردوی اسلام به فرماندهی نوری پاشا، راهی قفقاز شد.


🔴 متن کامل یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇

@IranDel_Channel

💢

🔴 حمله ناو آمریکایی به هواپیمای ۶۵۵ ایران‌ایر و تأثیر آن در پایان جنگ

✍️ داود دشتبانی، دانش‌آموخته دکترای تاریخ و خبرنگار گروه دیپلماسی روزنامه هم‌میهن

تاریخ روابط ایران و آمریکا به همان اندازه که پرتنش و پرهیاهو بوده، خونبار نیز بوده است. دو کشور بارها به سوی رویارویی نظامی با هم پیش رفته‌اند و حتی به روی هم آتش گشوده‌اند، اما از لبه جنگ پا پس کشیده‌اند و به اخطارهای کوچک اکتفا کرده‌اند؛ اخطارهایی که به قیمت جان صدها نفر تمام شده است. شلیک به پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر بر فراز خلیج‌فارس توسط ناو آمریکایی وینسنس در ۱۲ تیر ۱۳۶۷ [خورشیدی] یکی از خونبارترین آنهاست.

رویدادهای ماه‌های آخر جنگ ایران و عراق هیچ‌یک با یکدیگر بی‌ارتباط نیستند؛ حملاتی دیوانه‌وار و خونین که پشت‌سر هم ایران را مورد هدف قرار داد تا ایران در ۲۷ تیر ۱۳۶۷ [خورشیدی] دو روز پیش از یک‌ساله شدن این قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل آن را بپذیرد و به جنگ با عراق پایان دهد. ۲۹ تیر ۱۳۶۶ که قطعنامه الزام‌آور ۵۹۸ برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق به تصویب برسد، فقط سه هفته از حمله شیمیایی عراق به شهر سردشت گذشته بود و وقتی ناو آمریکایی وینسنس نیز هواپیمای مسافربری ایران با ۲۹۰ سرنشین را هدف قرار دهد، فقط دو هفته لازم بود تا ایران این قطعنامه را بپذیرد. در فاصله این یک سال خلیج‌فارس پرتنش‌ترین روزهای خود از آغاز جنگ ایران و عراق را از سر گذرانده بود و امنیت مسیر انتقال انرژی در این آبراهه بین‌المللی به‌شدت به خطر افتاده بود. یک سال پایانی جنگ ایران با حملاتی فوق‌العاده برای پذیرش پایان جنگ روبه‌رو شد که حمله به هواپیمای مسافربری ۶۵۵ ایران‌ایر آخرین پیام قاطعی بود که ایران را وادار به پذیرش قطعنامه کرد.

واشنگتن مدعی شد که نیروی دریایی ایالات متحده برای دفاع از خود اقدام کرده است، اما این درست نبود. برخلاف آنچه که پنتاگون ادعا کرد، هواپیما «خارج از مسیر هوایی تجاری تعیین‌شده» حرکت نکرده بود و نه با «سرعت بالا» به سمت یو.اس.اس وینسنس «شیرجه» رفته بود. بنابراین ایالات متحده یک هواپیمای مسافربری غیرنظامی را سرنگون کرد و به‌طور تصادفی سعی کرد آن را پنهان کند. حدود ۶۶ کودک در میان ۲۹۰ سرنشین غیرنظامی پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر کشته شدند.



🔴 متن کامل یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇

@IranDel_Channel

💢

‍ .
🎥 مستندِ یغما خشتمال نیشابوری

[به همراه توضیحات کوتاه و شعرخوانی رشید کاکاوند]

حیدر یَغْما (۲۰ دی ۱۳۰۲ – ۲ اسفند ۱۳۶۶) شاعر ایرانی بود. یغما به سبب شغل اصلی‌اش به «شاعر خشتمال نیشابوری» مشهور است. شغل او خشت‌مالی، در یکی از کوره‌پزخانه‌های نیشابور بود. یغما فاقد سواد دانشگاهی بود اما شعر می‌سرود. بسیاری از اشعار او دیدگاه شخصی وی به جهان است.

یغما در ۲۰ دی ماه ۱۳۰۲ در خانواده‌ای تهیدستی زاده شد. با این که اجداد او اهل خور و بیابانک اصفهان بودند، حیدر فرزند کشور و محمدِ یغما از مهاجران خور و بیابانک اصفهان که دو نسل قبل‌تر از حیدر، به خراسان آمدند و در بازگشت درماندند و هر طائفه‌ای به گوشه‌ای رفت و حیدر بیک (جد مادری حیدر یغما) در سمت صومعه که روستای کوچکی در شمال نیشابور بود، ساکن شد. یغما نیز با توّجه به پیشهٔ خانوادگی، ناگزیر به کار سخت برای به دست آوردن درآمد بود، تا جایی که از رفتن به مدرسه بازماند و تا میانسالی خواندن و نوشتن نمی‌دانست. با این وجود، از دوران کودکی دلبستگی فراوانی به شعر و شعرگویی داشت. او شعرهای شاعرانی همچون فردوسی و داستان‌هایی مانند امیرارسلان نامدار را در کودکی شنیده بود و به خوبی به یاد داشت. او در جوانی به نیشابور کوچ کرد و در ۳۰ سالگی ازدواج کرد و یکی دو سال دیگر خواندن و نوشتن فارسی را آموخت. او به انجمن‌هایی می‌رفت که در آن جا با ادب‌پیشگان و شعرشناسان آشنایی پیدا کرد. آنها با شنیدن شعرهای او که برخاسته از ذوقش، او را در شعر سرایی راهنمایی کردند. او تا میانسالی سواد نداشت و پس از فراگرفتن خواندن و نوشتن هم دست نوشته‌ای پر از غلط‌های املایی داشت. پیشهٔ او در بیشتر دوران زندگی‌اش خشتمالی و بیل زدن بود و در سال‌های واپسین نیز به کشاورزی و کارگری اشتغال داشت. چون از وزن و قافیه چیزی نمی‌دانست شعرهایش ایرادهای بسیاری داشت.

یغما در دوم اسفند ۱۳۶۶ درگذشت. یغما در شادیاخ، میان راه آرامگاه خیام و عطار به خاک سپرده شد و آرامگاهی در آنجا برای او ساخته‌اند.


🔴 مستند را می‌توانید در یوتیوب هم تماشا کنید.


@IranDel_Channel

💢

.
🔴 #توییت_خوانی

✍️ رشته‌توییتی از مجید توکلی درباره‌ی مفهوم دموکراسی و ضرورتِ دموکراسی‌خواهی

دموکراسی را شکل‌یافتگیِ دولتِ مدرن می‌دانند. دولت‌های مدرن که عموماً دولتِ ملی (ملت - دولت) بودند، دموکراسی را ضرورت می‌دیدند. با پیگیریِ ارزش‌های انسان‌گرایانه و عقل‌گرایانه‌ی برآمده از نوزایی (رنسانس) و نوسازی (مُدرنیسم) درنهایت نظام سیاسیِ لیبرال‌دموکراسی در غرب و جهان مسلط شد.

مفهومِ دموکراسی تکوین یافته است و دیگر صرفاً حقِ انتخابِ عمومی و حکومتِ مردم نیست. لیبرال‌ها اصلِ دموکراسی را پاسخ‌گویی می‌دانند و بر برابری سیاسی و مفهوم شهروندی تأکید دارند. چپ‌ها هم آن را برابری اجتماعی (و درنهایت توزیع و برابری اقتصادی) می‌دانند و بر مفهوم مشارکت تأکید دارند.

برخی دموکراسی را روشی برای فهمِ پذیرشِ (رضایتِ) واقعیِ ابرازشده‌ی مردم می‌دانند و اهمیت آن را بنیادین و ساختاری نمی‌دانند. اما برخی نیز با توجه به اهمیت قدرت در دوران جدید و اهمیتِ نظام‌های سیاسی بر سرنوشت مردم از تقدّمِ دموکراسی بر هر امرِ دیگر (حتی اندیشیدن و فلسفه) گفته‌اند.

اولویتِ (تقدمِ) دموکراسی هم به‌معنای ضرورتِ ایجاد یک حکومت خوب برای زندگی خوب است. نفیِ فرهنگ‌گرایی و جامعه‌گرایی است. یعنی تا زمانی که حکومت و ساختار و رفتارِ قدرت تغییر نکند و پاسخگو و کارآمد نشود؛ شرافتمندانه‌زیستن، شادبودن و برخوردارشدنِ همگانی؛ دیریاب، کمیاب و دشوار می‌شود.

لیبرال‌ها معتقدند که بنیادِ جامعه‌ی سالم با برابری سیاسیِ افراد و درواقع شهروندسازی از همه‌ی افراد شکل می‌گیرد و دموکراسی، ضامن و بازتاب‌دهنده‌ی مفهوم شهروندی است. درکنار آن، دموکراسیِ لیبرال، درنهایت در پیِ پاسخگویی قدرت رفت و دولتِ دموکراتیک را دولتِ پاسخگو (مسئولیت‌پذیر) می‌داند.

دموکراسی در اندیشه‌ی لیبرال (درنهایت) به‌معنای پاسخگوییِ قدرت در برابر شهروندان (مستقل) است. این پاسخگویی نیاز به شهروندانی دارد که آزادی بیان و حقِ اعتراض دارند و در فضایی شفاف به پرسش از قدرت بپردازند. برای آن‌ها دموکراسی در پیوند با مفهوم شهروندی و برابریِ سیاسی رشد کرده است.

دموکراسی برای لیبرال‌ها همان پیگیری برنامه‌ی آزادی است و با توجه به موفقیتِ نظام‌های لیبرال‌دموکراسی در جهان، دیگر ماهیتِ تأسیسی و آغازگرانه ندارد. تکوین آن در جهت نظارت بر قدرت و تضمین آزادی‌ها است. در جهت جلوگیری از تهدیدها و خطرات توانمندشدنِ فناورانه‌ی نظارت‌ناپذیرِ قدرت است.

برابریِ سیاسی، نظریه‌ی عدالتِ لیبرال را می‌سازد. فرصت‌های برابر باید در قانون و برای دفاع از همه‌ی آزادی‌ها باشد. حکومت و قانون به شهروندبودن همه باید کمک کنند. حکومت مسئولِ محافظت و توانمندسازی است. قانون توافقِ شهروند و حکومت است. دموکراسی درواقع حاکمیتِ قانون و پاسخگویی است.

دموکراسی در اندیشه‌ی چپ (درنهایت) به‌معنای مشارکت در قدرت است. قدرت، برخورداری را تعیین می‌کند. بنابراین دموکراسی برای برابری اجتماعی و درنهایت برابری اقتصادی براساس مشارکت در نظام اقتصادی است. در اینجا شهروندان مستقل از هم نیستند و دولت باید مقتدر و درنهایت تنها مالک باشد.

سوسیال‌ها (چپ‌ها) مشارکت در قدرت را فقط به‌معنای مشارکت در مزایای قدرت می‌دانند. اما مشکل اینجاست که حکومتی که همه‌ی قدرت و مالکیت را داشته باشد، پاسخگو نیست و لزومی نمی‌بیند که برابری و آزادی را به دیگران بدهد. به‌ویژه که در اندیشه‌ی چپ، فرد عضوی از جمع است و شهروند مستقل نیست.

لیبرال‌دموکراسی تنها شکلِ پایدارِ نظام‌های سیاسی در جهان است. ایده‌ی پایانِ تاریخ در اینجا متولد شد. بهترین‌امکان همیشه هدف و جهت تغییراتِ سیاسیِ مطلوب در هر جامعه (کشور) را تعیین می‌کرد. آرمان‌شهرِ کمونیسم امکان‌پذیر نیست و کمونیسمِ واقعاً موجود هم یک فاجعه‌ی تمام‌عیار بود.

دوران مدرن و اندیشه‌ی مدرن شاید روزی به پایان برسد. تکنولوژی و انسان به چیزی دیگر تبدیل شود که انسانِ مدرن متصور نیست. آن‌زمان شاید ارزش‌هایی جدید و دولت‌هایی جدید برآیند. اما باز خللی در این ایده نیست که لیبرال‌دموکراسی پایانِ تاریخِ (=ایده‌آلِ) نظام‌های سیاسیِ دوران مدرن است.

نظام‌های لیبرال‌دموکراسی خوداصلاح‌اند. احزاب سیاسی چپ و راست در آن می‌توانند، رقابت کنند. برنامه‌های آزادی و عدالت فقط با تضمین آزادی در نظامِ سیاسی ممکن است. برای‌همین سوسیالیسمِ واقعاً موجود، درنهایت با برنامه‌های عدالت (رفاهی) احزاب چپ و میانه در نظام‌های لیبرال محقق شد.



🔴 پی‌نوشت:
انتشار توییتی از یک شخص، به معنی تأييد تمام مواضع آن شخص نیست و هدف اطلاع‌رسانی است.


🔴 ادامه رشته‌توییت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇

@IranDel_Channel

💢

🔴 تضعیف ملی‌گرایی، بزرگترین خطر حکمرانی ناکارآمد!

✍ حبیب رمضانخانی

حمله مسلحانه و تروریستی به پاسگاه زاهدان، همزمان با کمبود و سختی‌های که این روزها مردمان آن خطه با آن دست پنجه نرم می‌کنند، بار دیگر استان سیستان‌وبلوچستان را در کانون خبرها و توجهات قرار داد.

سال‌ها انباشت مشکلات، ناشی از ناکارآمدی و معضلات اقتصادی چون؛ فقر و بیکاری، قاچاق، مواد مخدر و... در کنار مشکلات فراوان زیست‌محیطی چون؛ کمبود شدید آب، خشک شدن زمین‌های کشاورزی، طوفان شن و گرمای وحشتناک و... نارضایتی‌ها شدیدی را در جنوب‌شرق ایران باعث گردیده است که قابل تامل، در گذشته کانون اشتغال در کشاورزی و انبار غله ایران محسوب می‌شد و از باب وطن، نماد و مهد قهرمانان و اسطوره‌های ایران زمین بوده است.

افزون بر این، از دیگر سو، چون حاکمیت و ساختار امکان و راهی برای اعتراض و مطالبه به حق برای مردم نگذاشته و هر نقدی با بدبینی و اتهام نگریسته می‌شود، انباشت این نارضایتی‌ها و عدم امکان رساندن صدای دادخواهی، نهایت خود را از راه‌های دیگری نمود و بروز می‌دهد، که یک مورد آن گرایش‌های قومی و دینی و برجسته کردن تفاوت‌ها در این زمینه است که گاهی با خشونت‌های این‌چنینی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد.

شوربختانه اینکه، حاکمیت نیز که به‌دنبال دل‌مشغولی مردم برای عدم تمرکز و انسجام فکری و جمعی به سوی مشکلات است، از این تفاوت‌ها و گسستگی‌ها در جهت حکمرانی آسان‌تر بر مردم استقبال می‌کند. غافل از اینکه شاید در کوتاه مدت این اختلاف‌افکنی بین مردم و حکومت به شیوه قاجارها جواب بدهد، ولی در نهایت آنچه آسیب می‌بیند ملی‌گرایی و تضعیف آن است که در بلندمدت می‌تواند حتی به فروپاشی تمدنی ایران منجر شود.

در ضمن این اختلاف‌افکنی‌ها، نهایت باعث سوءاستفاده و کمک به دشمنان ایران چون اسرائیل خواهد شد که برای توجیه بقا و دوام خود تشکیل کشورهای کوچک بر پایه نژاد و قومیت را بسترسازی و دنبال می‌کنند و هم عناصر تجزیه‌طلب و قومیت‌گرا در داخل را تقویت خواهد کرد که حالا با دسترسی گسترده طبقات فرودست به شبکه‌های اجتماعی به مدد نارضایتی و تحریف تاریخ، آن‌ها را تهییج و به عنوان پیاده نظامِ اهداف خود به صف خواهند کرد.

چکیده سخن:
حاکمیت با ناکارآمدی خود و بدتر از آن عدم اجازه و نبود بستری برای نمود اعتراض و مطالبه، نارضایتی‌های مردمی را به سمت و سوی دیگری سوق می‌دهد که یک نمونه آن قومیت‌گرایی و گسستن از ملی‌گرایی می‌باشد. در نتیجه در این فضا حتی تروریست‌ها با اقدامات ضدامنیتی و [ضدِّ] ملی خود، در نگاه مردم گریخته از دامنِ حاکمیت، گاهی به‌عنوان مطالبه‌گر حقوق‌شان نگریسته و مشروع جلوه می‌کنند.


@IranDel_Channel

💢