.
✍️ جواد طباطبایی، فیلسوف سیاسی ایران

شالوده‌ی استوارِ وحدتِ سیاسی و آیینی ایران‌زمین، تنوع آن است.

ایران‌زمین تا زمانی توانست وحدتِ سیاسی خود را حفظ کند که اساس آن بر تنوع استوار بود و هر بار که "وحدت در تنوع" به درستی فهمیده نشد و بیشتر از آن، هربار  که وحدت بر تنوع چیره شد - چنانچه در بحث یورشِ افغانان اشاره‌هایی به آن را آوردیم - وحدت و تنوع به یکسان، دست‌خوش مخاطره شده است.


🔴 منبع:
کتابِ تأملی درباره ایران
جلد نخست: دیباچه‌ای بر نظریه انحطاط ایران با ملاحظات مقدماتی در مفهوم ایران
نوشته‌ی دکتر جواد طباطبایی،
چاپ پنجم، صفحه ۵۳۷.

@IranDel_Channel

💢

.
🔴 #توییت_خوانی

✍️ توییت جواد رنجبر درخشیلر، دانش‌آموخته علوم سیاسی

درگیری تروریست‌ها با هم در استان کُردستان، آیینه‌ی تمام قدی از نگرانی‌های ایران‌پرستان است.

قوم‌گرایی از اخلاق و خرَد بهره نبرده، منافع ملی را نمی‌شناسد و ارزش انسان را هم.

قوم‌گرایی از هر نوع، اگر مجالی پیدا کند نه دموکراسی و آزادی و فرهنگ، بلکه کشتار و ترور و زمینِ سوخته تحویل خواهد داد.


@IranDel_Channel

💢

.
🔴 دو یادداشت کوتاه

✍️ بابک مینا

یک)

حفاظت از خاک بخشی از «حفاظت از جان» است.  ضروری‌ترین پایه یک دولت - ملت حفظ امنیت قلمرو است. عدم امنیت، جانِ شهروندان را به خطر می‌اندازد. در نظم داخلی، برای حفظ امنیت، تمامیت ارضی باید  به عنوان اصلی غیرقابل خدشه شناخته شود. در غیر این صورت سودای کشورسازی همه را فرا می‌گیرد و این نتیجه‌ای جز عدم امنیت و به خطر افتادن جان انسان‌ها ندارد. از سوی دیگر و در نظم جهانی، اهمیت تمامیت ارضی، «تجاوز» به خاک دیگری را در نظام بین الملل به چیزی مسأله‌زا و معمولاً نامشروع بدل کرده است. تمامیت‌ ارضی شرط لازم و نه کافی برای حفظ امنیت شهروندان است. بحث مسخره‌ای که یکی از بقالان اپوزیسیون مطرح کرد در بهترین حالت نشانه جهل به مفاهیم پایه‌ای دانش سیاست است و در بدترین حالت نشانه روسپیگری سیاسی.

دو)

معیار ملی بودن در سیاست در درجه اول تعهد به واحدی سیاسی به نام «ایران» و درکی واقع‌بینانه از منافع جمعی آن است. علاقه به شاهان هخامنشی و اشکانی و ساسانی، دوست داشتن نوروز، خواننده‌ی فردوسی و حافظ و غیره بودن اگر چه بسیار نیکوست، ولی ضرورتاً راه درست را در سیاست واقعی به ما نشان نمی‌دهد.
در بحبوحه منشوربازی می‌گفتند عبدالله مهتدی شعر فارسی می‌خواند و دوست دارد، پس ایران‌دوست است! کمی تاریخ بخوانیم می‌فهمیم این حرف شوخی است. بسیاری از نازی‌ها عاشق فرانسه بودند و فرانسه‌زبان، اما این تضادی با این نداشت که در میدان سیاست و نبرد علیه واحدی سیاسی به نام فرانسه بودند. بسیاری از مللی که در میدان نبرد با یکدیگر جنگیده‌اند عاشق ادبیات یکدیگر بوده‌اند. امر سیاسی را نباید با امر فرهنگی خلط کرد. ادبیات بی‌مرز است ولی سیاست مرز دارد. شعر فارسی را همه دوست دارند. هر کسی قدری ذوق ادبی داشته باشد مجذوب این سنتِ ادبی می‌شود. ولی عرصهٔ سیاست، منطق دیگری دارد. خلاصه هر کسی چهار تا سعدی و حافظ برایتان خواند، ذوق‌زده نشوید. از قضا استعمارگران به شهادت تاریخ خیلی خوب زبان و ادبیات و فرهنگ مستعمراتشان را یاد می‌گرفتند و در همان حال می‌چاپیدنشان!



🔴 پی‌نوشت:
انتشار یادداشتی از یک فرد به معنی تایید تمام مواضع آن فرد نیست.



@IranDel_Channel

💢

🎥 تماشا کنید: سیمای جلیلی

نتیجه‌ی دو سال حکومت وحید جلیلی بر صداوسیما چه بوده است؟


🔴 متن کامل گزارش را اینجا بخوانید.


@IranDel_Channel

💢

.
🔴 یادداشتی درباره درگیری‌های درونی گروهک تروریستی کومله

✍️ تیرداد بنکدار

درگیری‌های درونی احزابِ مسلحِ قوم‌گرا و چپ‌گرا در کُردستان، رویداد مسبوق به سابقه‌ای بوده و این مورد اخیر نیز همچنانکه اولین آنها نبوده، آخرین‌شان نیز نخواهد بود.

فقط آنچه مورد اخیر را شاید کمی برجسته‌تر سازد، فاصله‌ی زمانی چند دهه‌ای وقوع این درگیری با موارد مشابه (و البته دارای ابعاد گسترده‌تر) گذشته می‌باشد. این فاصله زمانی را هم نباید به اشتباه ناشی از پیشرفت و رواداری تروریسمِ قومی فرض کرد، بلکه علت آن صرفاً پاکسازی نواحی کُردنشین ایران از احزابِ عملاً ضدِّ کردی و پناهنده شدن آنها به کردستان عراق بوده است که این وضعیت تبعاً در این سال‌ها منتهی به محدودیت گستره اعمال این گروه‌ها از جمله در برپایی درگیری‌های درون جریانی و درون گروهی شده است.

اگر زمانی خدای ناخواسته دوباره این گروه‌های تروریستی گستره عمل سابق‌شان در دهه‌ی اول پس از انقلاب [۵۷] را به دست بیاورند، همچنان که این درگیری اخیر نمایانده است، مستعد برپایی دگرباره درگیری‌های درونی‌شان حتی با شدتی بیش از پیش هستند. به این دلیل مشخص که تروریسمِ قومی، واجد هیچ نمایندگی شهروندمدارانه‌ای نیست و تنها پیگیرِ تعصبات قومی از تنگنای لوله تفنگ است. تنگنایی که باشندگانش را حتی به درگیری مسلحانه درونی هم سوق می‌دهد.

بدیهی است که نخستین قربانی چنین فضاحتی هم هم‌میهنان مظلوم کُرد ما خواهند بود که خانه و زندگی‌شان بار دیگر آماج ددمنشی و درنده‌خویی تروریست‌های مدعی می‌شود.

بنابراین بیش از همه برای صیانت از حقوق بنیادین هم‌میهنان کُرد و سپس همه ایرانیان، باید با قاطعیت هرچه تمام‌تر مقابل قوم‌گراییِ تروریستی ایستاد و فریب یاوه‌‌های دغلکارانه‌ای چون همبستگی و فدرالیسم و از این قبیل را که این تبهکاران، پشت آن سنگر می‌گیرند، نخورد.


@IranDel_Channel

💢

.
🔴 مردابی که نمی‌خشکد

✍️ مهدی تدینی، تاریخ‌پژوه

حتی صحبت دربارۀ مجاهدین خلق ناخوشایند است، اما گاه گریزی نیست. ندانستن‌ها زیانبار است ــ چنانکه در ماه‌های اخیر دیدیم. این سازمان که هدفش از ابتدا نبردِ مسلحانه بود، کارش را با کُشتن آمریکایی‌ها در ایران آغاز کرد. با التقاطی مطلقاً قدرت‌طلبانه از اسلام و مارکسیسم، و روشی ماکیاولیستی سر برآورد و هویتِ ضدِّ بشری خود را تا امروز حفظ کرده است.

حال گروهی که حقوق‌بشر را حتی دربارۀ اعضای خود رعایت نکرده، اینک در واکنش به تفتیش پلیس [آلبانی] از مقرشان فریاد «واحقوق‌بشرا!» سر می‌دهند. مضحک‌تر اینکه دفاع از این گروه را «معیار فهم دموکراسی و حقوق‌بشر» جلوه می‌دهند. یعنی مایی که نمی‌‌خواهیم به کچل بگویم «زلفعلی»، نفهمیم!

در این نوشتار فقط می‌خواهم ابهامی را روشن کنم. اما اول بگویم که از نظر من، برداشت افراد نسبت به مجاهدین دقیقاً مانند «کاغذ تورنسل» در شیمی است. «مجاهدین» را مانند کاغذ تورنسل بگذارید زیر زبان هر کنشگر سیاسی ببینید چه رنگی می‌شود؛ هر گونه حمایت، همفکری، توجیه، همدلی، سفیدشویی و حتی بی‌طرفی دیدید، بدانید با یک «اسید سیاسی» روبه‌رویید.

اما بگذارید بگویم ریشۀ این فریاد «واحقوق‌بشرا!» کجاست. در سال ۶۰ تشکلی با عنوان «شورای ملی مقاومت» تشکیل شد که اکثریت مطلق آن مجاهدین بودند. رهبری عملی آن هم مسعود رجوی بود. این شورا «دولتی موقت» معرفی کرد با عنوانِ «دولت موقتِ جمهوری دموکراتیک اسلامی»، و برنامه‌ای را در مهر ۶۰ [خورشیدی] اعلام کرد. ماکیاولیسمِ این گروه اینجا آشکار می‌شد که فارغ از هزینه‌های آن برای ایران، هر نکتۀ جذابی به ذهنشان رسید در این برنامه گذاشتند. از جمله بسیار بر «خلق‌ها» تأکید کردند و چشم‌انداز «خودمختاری» را برای همۀ خلق‌ها در برنامه گذاشتند.

اما در این میان، به یکی از گروه‌های کُرد، یعنی حزب دموکرات، به عنوان هدیۀ این همرزمی، امتیازی ویژه دادند و پیشاپیش خودمختاری کردستان را به منزله‌ی اصلی مسلّم پذیرفتند. در حالی که ادعا می‌شد مسائل ایران را مجلس مؤسسانی در آینده مشخص می‌کند، مجاهدین پیشاپیش به اختیار خود ــ خود را معادل کل ایران گرفته بودندــ به کُردستان خودمختاری داده بود. چرا؟ چون این حرکت در مسیر کسب قدرت لازم بود (شبیه اتفاقاتی که در آن به اصطلاح «منشور همبستگی» رخ داده بود).

در اسلاید دوم، سندِ اعلامِ برنامۀ دولت موقت را به امضای رجوی و بنی‌صدر می‌بینید که بر خودمختاری کردستان تأکید شده و در اسلایدهای بعدی صحبت‌های منوچهر هزارخانی را در این باره می‌شنوید؛ برجسته‌ترین چهرۀ روشنفکر و نویسندۀ سازمان. اگر صحبت‌هایش را دقیق بشنوید، آنچه را باید می‌فهمید.



🔴 تصاویر و ویدئوها را با ضربه روی گزینه‌ی "مشاهده فوری" تماشا کنید.
.

@IranDel_Channel

💢

🎥 پخش سرود میهنی "ای ایران" در جشنواره نقاشی کودکان در پارکِ باغشمال تبریز

🔴 نقاشی به طول یک و نیم کیلومتر ، هنر کودکانِ تبریزی

پنج‌شنبه یکم تیر ۱۴۰۲ خورشیدی - پارک باغشمال تبریز


@IranDel_Channel

💢

🎥 مستند "سردار سپه"

روایتی از تقابل رضاخان - سردار سپه - با شیخ خزعل در استان خوزستان و پایانِ نظامِ ملوک‌الطوایفی در ایران

🔴 تولید و پخش از تلویزیون منوتو


🔴 انتشار یک مستند به معنی تأییدِ محتوای آن نیست و صرفاً بازتاب‌دهنده‌ی دیدگاهِ سازنده‌ی آن مُستند است.


🔴 #مستند را می‌توانید با کیفیت بالاتر از طریق یوتیوب هم تماشا کنید.



@IranDel_Channel

💢

.
🔴 چند نکته درباره وقایع شب گذشته روسیه

✍🏻 رضا حبیبی، کنشگر سیاسی و مدنی

اخبار ضد و نقیض و مبهمی از وقوع برخی تحولات در روسیه به گوش می‌رسد. به دلیل دقیق نبودن اطلاعات، نمی‌توان تحلیل متقنی در این‌باره ارائه نمود.

بعید است یک ارتش خصوصی حتی در حد گروه واگنر بتواند مشکل جدی برای دومین ارتش قدرتمند جهان به وجود آورد. مگر آنکه از طرف بخش یا بخش‌هایی از سطوح عالی نیروهای نظامی یا امنیتی روسیه حمایت قطعی گردد. باید منتظر اخبار تکمیلی در این‌باره بمانیم.
اما در صورت وقوع و تداوم حداقل میان مدت این اتفاقات (که من احتمال آنرا بسیار کم می‌دانم)، می‌توان موارد زیر را در این‌باره مطرح نمود:

۱. بروز بی‌ثباتی گسترده و بلندمدت در کشوری که یکی از بزرگترین زرادخانه‌های اتمی جهان را در اختیار دارد، به نفع هیچ طرفی در جهان نیست.

۲. مرور مناسبات تاریخی دو کشور ایران و روسیه نشان می‌دهد، در دویست سال اخیر هر زمان درگیری‌های داخلی بین جناح‌های مختلف در روسیه بالا گرفته و این کشور برای مدتی مشغول مسائل داخلی خود بوده، کشور ایران نفس راحتی کشیده و اتفاقاتی مثبت در راستای منافع ملی دولت - ملت ایران رخ داده است.

۳. درگیر شدن روسیه به مسائل داخلی و به تبع آن کاهش تاثیرگذاری خارجی این کشور، روندی را که به نظر می‌رسد طی چند ماه گذشته در روابط خارجی ایران در جهت تنش‌زدایی در روابط با غرب و کشورهای منطقه آغاز شده، به احتمال زیاد شدت خواهد بخشید.

۴. تقابلِ یکی از اصلی‌ترین عوامل پیشروی زمینی روسیه در خاک اوکراین یعنی گروه واگنر با ارتش روسیه، موجب پیشروی ارتش اوکراین و از دست رفتن بسیاری از مناطق تصرف شده خواهد گردید.
این رویداد هرچند در کوتاه مدت در راستای تقویت مواضع ارتش اوکراین می باشد، اما ممکن است موجب تحریک هیئت حاکمه روسیه به دست زدن به اقدامات جنون‌آمیز از جمله استفاده از سلاح‌های کشتارجمعی یا گسترش جنگ به دیگر مناطق گردد.

۵. بی‌ثباتی در روسیه اگر طولانی شود، منجر به ایجاد تغییراتی در تعادل سیاسی - نظامی - امنیتی در برخی حوزه‌های نفوذ روسیه در جهان می‌گردد. ایجاد بی‌ثباتی بیشتر در قفقاز، افزایش تحرکات ترکیه در شمال سوریه و تقویت موضع نیروهای متمایل به غرب در کشورهایی که در گذشته بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بوده‌اند در آسیای میانه و شرق اروپا، مهمترین این تحولات خواهند بود.


(سوم تیر ۱۴۰۲ خورشیدی)


@IranDel_Channel

💢

🎥 سخنرانی استاد محمدرضا شفیعی‌کدکنی در شبی که توسط مجله بخارا به افتخار دکتر مهری باقری در بنیاد پژوهشی شهریار تبریز برگزار شد.


تاریخ سخنرانی:
سوم تیر ماه ۱۴۰۲ خورشیدی


@IranDel_Channel

💢