🎥 غلامحسین ابراهیمی دینانی، استاد فلسفه:
"دشمن کشور رو باید پدرشو درآورد"


از ایران باید دفاع کرد؛ به نام و به ننگ


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 دردِ نوکیسگی تا مغزِ استخوان

✍️ ورزش‌مدیا

چند روز بعد از این که "مالک تراکتور" روی آنتن تلویزیون - شاید برای صدمین بار - تیمش را پرهوادارترین باشگاه ایران و آسیا خواند، رسانۀ رسمی آنها نیز در اعلام برنامۀ مسابقات پیش‌رو، خودش را میزبانِ بازی با پرسپولیس در تهران عنوان کرد؛ لابد در کنایه به حضور پرشمار هواداران تراکتور در ورزشگاه آزادی! نکته جالب ماجرا اینجاست که پرسپولیس و استقلال برای ده‌ها سال در خیلی از شهرها و استادیوم‌های ایران، گاهی حتی بیش از تیمِ میزبان، هوادار داشته‌اند، اما هرگز به فکرشان هم خطور نکرد به چنین کُری‌خوانی‌های چیپ و سطح پایینی متوسل شوند. دیگر بماند که بیست سال پیش، قبل از اشغال تراکتور به دستِ فرقۀ تفرقه، در همان تبریز هم هفتاد هزار پرسپولیسی و استقلالی از صبح زود به ورزشگاه رفتند تا دربی تهران در لیگ دوم را تماشا کنند.

ثروت واقعی در مغز استخوان است، در بطن و متن آدم‌ها. کسی که واقعاً به محبوبیتش ایمان داشته باشد، نیازی ندارد با عز و جز آن را جار بزند، چنان که پولدار اصیل و مستغنی، چپ و راست، پُز اسکناس‌هایش را نمی‌دهد. این رسومِ رقت‌انگیز، میراثِ طبقۀ نوکیسه‌ای است که در بدزمانی این سرزمین رشد کردند و حالا به عالم و آدم فخر می‌فروشند. آنها اما نمی‌دانند که بعضی چیزها را نمی‌شود با پول خرید، حتی اگر دوست خانوادگی تونی آدامز باشی!


@IranDel_Channel

💢

🎥 استاد ژاله آموزگار در شبِ «فردوسی و شاهنامه؛ از ستیز تا ستایش» از بزرگترین غم و درد ایران می‌گوید: مهاجرت

"جوانانِ ایران نروید؛ ایران را تنها نگذارید؛ فردوسی، شما را نمی‌بخشد."



یکشنبه شانزدهم دی‌ ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، از مجموعه نشست‌های «شب‌های بخارا»؛ خانۀ اندیشمندان علوم انسانی، تالار فردوسی


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 شمارۀ ۶۸ ماه‌نامۀ وطن‌یولی (راه وطن) منتشر شد

شمارۀ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی



🔴 در این شماره می‌خوانید:

غائلۀ آذربایجان، ظهور و افولِ فرقۀ دموکرات آذربایجان به روایتِ تورج اتابکی، احسان هوشمند و عباس جوادی:
پروژۀ قومی استالین

سی و یک دسامبر، روزی که از سوی جمهوری باکو، «روز همبستگی آذربایجانی‌های جهان» نام‌گذاری شده؛ از واقعیت تا تحریف:
ندای پیوستن به ایران

زبانِ فارسی ستونِ هویت ملّی ایران
به قلم رسول بابایی

در تئاتر «ستارخان» خبری از «سردارِ ملّی» نیست:
تنزل «سردارِ ملّی» به «سردارِ قومی»
به قلم محمدرضا ربانی

چگونه یک مأمور بریتانیایی، «ایدۀ پانتورانیسم» را خلق کرد؟
جاسوسی با لباسِ درویش
به قلمِ محمد مظلوم‌چیلک

نقد و بررسی مستندِ تاریخی «آذرآبادگان»
به قلمِ احسان مفیدی‌کیا و میلاد امیدوار

منطقِ تحلیلِ سیاسی پیرامونِ فرقۀ دموکرات پس از هفت دهه:
عفو یا مجازات
به قلم سالار سیف‌الدینی

ادعای دروغین نابود کردن کتاب‌های تُرکی
به قلمِ پوریا خلیلی

گزارشِ آرنولد توین‌بی، مورّخ و پژوهشگرِ معروف از پیدایشِ جنبشِ پان‌تورانیستی: ایدۀ تصنّعی و غیرواقعی

نامِ تاریخی سرزمین‌های آن‌سوی ارس در شاهنامه:
اَران در شاهنامه
به قلمِ محبوبه غلامی

یادی از روزهای همبستگی مردمِ نخجوان با ایران
به قلمِ برهان حشمتی

خشمِ پانترکیست‌ها از کشفِ ۳۶۰۰ سال زیستِ آریایی در اطراف مسجد کبود تبریز
به قلم نیما عظیمی

از کوروش تا خسروپرویز در بازار کتاب
به قلمِ جعفر وثوقی



🔴 برای مطالعۀ ماه‌نامۀ وطن‌یولی، می‌توانید به PDF پیوست، مراجعه کنید.


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 کارگاه شاهنامه‌خوانی تبریز (بصورت برخط و مجازی)

نشست صد و پانزدهم


زمان:
چهارشنبه ۱۹ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، ساعتِ بیست

سخنران: محمود رضایی دشت ارژنه، استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز

[موضوع سخنرانی: خاستگاه غیابِ آرش کمانگیر در شاهنامه فردوسی]

آموزگار: جواد رنجبر درخشی‌لر، دکترای علوم سیاسی و شاهنامه‌پژوه

[دستور کار: شرح بیت‌های "گفتار اندر فراهم آوردن شاهنامه"]

شاهنامه‌خوان: سامره مفتون

[خوانشِ دیباچۀ شاهنامه]


با همکاری:
انجمن علمی مطالعات صلح ایران
خانۀ اندیشمندان علوم انسانی
خِرَدسرای فردوسی
بنیاد فردوسی توس
کانون شاهنامۀ فردوسی توس
باشگاه شاهنامه‌پژوهان
رادیو شاهنامه
انجمن دوست‌داران شاهنامۀ البرز (اشا)
انجمن افراز


🔴 کارگاه شاهنامه‌خوانی تبریز، بصورت مجازی و برخط، در بسترِ «گوگل‌میت» برگزار خواهد شد.
برای ورود به کارگاه، روز چهارشنبه ۱۹ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، ساعت ۲۰ از «اینجا» وارد شوید.


#اطلاع_رسانی

@IranDel_Channel

💢

🎥 شعرخوانی استاد حسن انوری در وصف حکیم فردوسی توسی:
تویی دودمانِ هنر را پدر
به تو بازگردد نژادِ هنر

در هشتصدمین شب از سلسله شب‌های بخارا، که با محوریتِ رونمایی از کتاب «از ستیز تا ستایش: فردوسی و شاهنامه به روایتِ شاعرانِ ایران» به قلم نیما ظاهری برگزار شد؛ استاد حسن انوری، عضو آذربایجانی فرهنگستان زبان و ادب فارسی با خواندن شعری از زنده‌یاد حسین مسرور، مقام فردوسی بزرگ را گرامی داشت.


دوشنبه ۱۷ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، خانۀ اندیشمندان علوم انسانی، تالار فردوسی



@IranDel_Channel

💢

🎥 سخنرانی کاملِ استاد ژاله آموزگار در شب فردوسی و شاهنامه: سلام بر فردوسی، سلام بر فرهنگِ فردوسی‌پرور و سلام بر ایرانِ عزیزِ ما

ژاله آموزگار:

فردوسی چترِ هویت، بر سر ما گسترده است و بر ما هویت بخشیده است.

شاهنامه فردوسی را بخوانیم و سپس فردوسی را دوست بداریم. نخوانده، شعارهایمان در فردوسی‌دوستی سطحی خواهد بود.

فرهنگِ فردوسی‌پرور مهم است

ما نمی‌میریم، زبانِ فارسی ما نمی‌میرد. من آذربایجانی هستم، خیلی هم خوب تُرکی حرف می‌زنم، ولی زبانِ رسمی مملکتِ ما، زبانِ فارسی است.

ای جوانان، ایران را تنها نگذارید. نروید... ایران تنهاست... اگر می‌روید‌ پس ایران را به چه کسی می‌سپارید؟! ... ایران را تنها نگذارید، والا فردوسی شما را نمی‌بخشد.




🔴 یکشنبه شانزدهم دی‌ ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، از مجموعه نشست‌های «شب‌های بخارا»؛ خانۀ اندیشمندان علوم انسانی، تالار فردوسی


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 خشم پانترکیست‌ها از کشف ۳۶٠٠ سال زیست آریایی در اطراف مسجد کبود تبریز

✍️ نیما عظیمی

محمد بهشتی رئیس پیشین سازمان میراث فرهنگی کشور، در گفت‌وگویی تازه، با اشاره به «نشانه‌های زیست آریایی در اطراف مسجد کبود تبریز» و «خشم پانترکیست‌ها» از این موضوع پرده برداشت.
بنابر گفتۀ او: «در حفاری باستان‌شناسی مسجد کبود تبریز، آثار زیست آریایی‌ها پیدا شد. درواقع آن‌چیزی که تحت عنوان سفال خاکستری یاد می‌کنند. که نشانۀ ۳۶٠٠ سال زیست آریایی در این منطقه است.»
جملات محمد بهشتی و مستندات کشف شدۀ باستان‌شناسی در آن منطقه، بیان‌گر این موضوع‌ست که تبریزی‌ها آریایی هستند. همین امر تاریخی، حقیقتی آزاردهنده برای پانترکیست‌هاست.
چنان که محمد بهشتی در ادامۀ سخنان خود آورد: «پانترک‌ها بابت این حفاری که کردیم، دشمن ما بودند! پانترک‌ها اعتراض داشتند که چرا حفاری کردید؟!»
بهشتی جملاتش را این‌گونه تشریح نمود: «پانترک‌ها معترض بودند؛ چرا که این حفاری، ایده‌های ایرانستیزانۀ پانترکیست‌ها (غیریت‌سازی در آذربایجان) را باطل می‌کرد. اساس پانترک‌ها مبتنی بر تاریکی است. پان‌ترک‌ها صدای بلندی دارند و از ناحیۀ یک نیروی بیگانه که از دشمنی با ایران سود می‌برد، تغذیه و حمایت می‌شوند.»
اما قصد ما از بازنشر سخنان محمد بهشتی، آشنا نمودن هرچه بیشتر مخاطبان با خوی وحشی پانترکیست‌هاست.
باری!
سخنان محمد بهشتی، تنها مُشتی بود از خروارها کنش و واکنش وحشیانۀ پانترکیست‌ها در مواجه با مستندات مسلم تاریخ پرشکوه ایران زمین و مشاهیر ملی ایران.
ذات پانترکیسم مبتنی بر شیادی و دروغ و وحشی‌گری علیه موجودیت ایران است که در این مسیر، نمونه‌های فراوانی را در ایران‌زدایی از هویت شهری و استانی از خود برجای گذاشته‌اند.
در تأیید وحشیگری‌‌ها و خشم پانترک‌ها از همبستگی ملی ایرانیان، از تخریب مجسمۀ فردوسی در شهرک توریستی گردنۀ حیران بگوییم؟! یا از حملات تاتارگونه‌شان در نوروز ۱۴٠۲ به اِلِمان‌های شهری پاساژی در تبریز؟!..!؟
در نیمۀ نخست تیرماه ۱۳۹۹ خورشیدی، تندیس فردوسی بزرگ با آرمان پاس‌داشت هویت ایرانی و شناساندن نامداران ایران‌زمین به گردشگران خارجی، در دهکدۀ گردشگری حیران (در آستارا) برپا شد. آستارا شمالی‌ترین نقطۀ استان گیلان و در مرز ایران با جمهوری باکو می‌باشد و آن‌چه خشم پانترک‌ها را دوچندان می‌کند، این که آن تندیس فردوسی در منطقۀ حیرانِ آستارا با دستان یک هنرمند مشهدی ساخته شده است.
ضمن این‌که بی‌حرمتی مسئولان شهری سلماس به تندیس فردوسی در سال ۹۳ نیز از ذهن ملت ایران پاک نشده و نخواهدشد، پانترک‌ها با سوء استفاده از خواب غفلت مسئولان شهری تبریز نیز، در نوروز ۱۴٠۲ به سربازان هخامنشی و شیردالِ آریایی - هخامنشی داخل یک اِلِمان ملی در یکی از پاساژهای تبریز حمله بردند!
به هر روی، نمونه‌هایی از این دست وحشی‌گری‌های کهنه و تازۀ ضدِّ ایرانی پانترکیست‌ها پرشمار است.
کوتاه‌سخن این‌که پانترک‌ها خود نیز می‌دانند که در برابر هیبت و شکوه تاریخ‌ملی ایران، «از هر طرف که رفته‌اند، جز وحشت‌شان نیفزوده»؛ بنابراین وقتی خود را در برابر موجودیت تاریخی و علمی ایران تسلیم محض دیده‌اند، و خود را در جایگاه همان «مگس» دیده‌اند که حضرت حافظ فرمود: «ای مگس! عرصۀ سیمرغ نه جولانگه توست!» در نتیجه، متحمل خشم درونی خود در رویارویی با واقعیت‌های تاریخی و زیستی ایرانیان نشده و از حجم بالای تناقض دچار سرسام‌های روحی و هذیان‌های گفتاری شده‌اند و برای رهایی از این بیماری و - صد البته برای پیش‌برد پروژه‌های ایرانستیزانۀ خود - تا توانسته‌اند دست به دامانِ جعل و تحریف و دروغ و دزدی شده‌اند.


🔴 بُن‌مایه:
ماهنامۀ وطن‌یولی، شمارۀ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی

@IranDel_Channel

💢

🔴 روزنامۀ زنگان‌امروز، روزنامۀ فرهنگی و مردمی صبح استانِ زنجان

در روزهای کیوان‌شید (شنبه)، مهرشید (یکشنبه)، مه‌شید (دوشنبه)، بهرام‌شید (سه‌شنبه)، تیرشید (چهارشنبه) و هرمزشید (پنج‌شنبه) با این رسانه همراه شده و خوانندۀ مطالبی از ایران و از تاریخ، فرهنگ و هویتِ ملّی باشید.

صاحب امتیاز و مدیر مسئول: مصطفی ارفعی


با پیوستن به کانال تلگرام و صفحۀ اینستاگرام زنگان‌امروز، مطالبِ خواندنی منتشره را در این روزنامه بخوانید.


#اطلاع_رسانی

@IranDel_Channel

💢

🎥 اهلِ ایدئولوژی!

+ در نوشته‌هایتان می‌نویسید که بعضی‌ها مثل آقای [مصطفی] ملکیان یا آقای [عبدالکریم] سروش، اهل ایدئولوژی‌اند. منظورتان از اهل ایدئولوژی چیست؟

- پاسخ سید جواد طباطبایی، فیلسوف سیاسی ایران:
یعنی به دنبال جایی در «مناسباتِ قدرت» هستند،‌ چه در بهم زدن قدرت و چه در تثبیتِ قدرت



@IranDel_Channel

💢

🎥 تار ایرانی ۱۴۵
تبریز، خانۀ تاریخی حریری

نام اثر:
«دوستش داشتم، خیلی»
نوارنده: علی قمصری

علی قمصری نوشت:
«این اثر را نساختم، آن را گریستم.
پس از دیدن یک مستند یک دقیقه‌ای از مادری سالخورده که اصرار اطرافیان به مصاحبه دربارۀ فرزندِ از دست رفته‌اش را با سکوتی ویران‌کننده پاسخ می‌دهد و در انتها، نجوا کنان، تنها سه کلمه می‌گوید که فشردگی بار سال‌ها غم و دلتنگی را انتقال می‌دهند. بی‌درنگ تار را بغل کردم و این اثر خلق شد. و آنچه خلق شد را در خانۀ حریری تبریز نواختم… شب قبل این ضبط در حین اجرای تبریز پوست تار پاره شد. بعد از اجرا ابتدا به وحید گفتم فردا امکان ضبط وجود ندارد. اما پس از کمی فکر با خود گفتم شاید اجرای این قطعه بهتر است با همین وضعیتِ پوستِ تار گویاتر شود…
بدون‌شک مهمترین قربانیان هر جنگ مادران‌اند. فرقی نمی‌کند در چه کشوری مادر، بی‌فرزند شود. با مرگ هر سرباز دو نفر از دست می‌روند.»


@IranDel_Channel

💢

🎥 یادکردی از استاد سلیم نیساری، حافظ‌شناس


سلیم نیساری

۱۲۹۹ خورشیدی، تبریز
۱۳۹۷ خورشیدی، پاریس

استاد زبان و ادبیات فارسی، حافظ‌شناس برجسته و عضو پیوستۀ فرهنگستان زبان و ادب فارسی


#یادها | #مناسبتها

@IranDel_Channel

💢

🔴 انجمن شاهنامه‌خوانی سیمرغ با همیاری مجموعه فرهنگی فرهنگان زنجان برگزار می‌کند:
دومین نشستِ انجمنِ شاهنامه‌خوانی سیمرغ


زمان:
یکشنیه ۲۳ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، ساعت ۱۷:۳۰

محل:
زنجان، خیابانِ خیام، کتابفروشی فرهنگان



#اطلاع_رسانی

@IranDel_Channel

💢

⚫️ استاد فریدون شهبازیان
موسیقی‌دان، آهنگسازِ و رهبر ارکستر ایرانی

۲۱ خرداد ۱۳۲۱ خورشیدی، تهران
۲۲ دی ۱۴۰۳ خورشیدی، تهران

روانش مینُوی باد


⚫️ ویدئوی پیوست:
ترانه‌ای با صدای بانو الهه و به آهنگسازی استاد فریدون شهبازیان


#یادها

@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 از سفر چرا؟ تا ایران تنهاست و حمله به ژاله آموزگار

سفر چرا؟ بمان و پس بگیر

✍️ روزنامه اینترنتی فراز

آبان ماه سال ۱۴۰۱ [خورشیدی] و در اوج اعتراض‌هایی که به جنبش مهسا معروف شد، انجمن اسلامی دانشگاه شریف فراخوانی داد و دانشجویان در سالن جباری این دانشگاه جمع شدند. هدف این تجمع با عنوان «دانشگاه زنده است» اعتراض به بازداشت چند نفر از دانشجویان و ممنوع‌الورودی تعداد زیادی به دانشگاه اعلام شده بود.

همخوانی قطعه‌ی «سفر چرا؟ بمان و پس بگیر»‌ در این تجمع در شبکه‌های اجتماعی پربازدید شد و مورد توجه و استقبال زیادی قرار گرفت. این قطعه و به‌ویژه این بخش از ترانه، به نمادی از وطن‌دوستی و ماندن و ساختن میهن بدل شد.

حالا و ۲ سال پس از آن روزها، بخشی از سخنان کوتاه و پر احساس ژاله آموزگار در مراسم شب فردوسی واکنش‌های متفاوتی به دنبال داشت.

«نرید، ایران تنهاست، همه‌تون دارید میرید، نکنید این کارو...»

این بار جملات پر احساس آموزگار واکنش متفاوتی به دنبال داشت. تعداد زیادی از کاربران بنای مخالفت و حتی اعتراض گذاشتند، ژاله آموزگار را خطاب قرار دادند و به خواهش او برای ماندن و ساختن میهن انتقاد کردند.

چرا به ژاله آموزگار می‌تازند؟

«ما نمی‌میریم، زبان پارسیِ ما نمی‌میرد، من آذربایجانی هستم، خیلی خوب هم ترکی حرف می‌زنم، ولی زبان رسمی مملکت ما پارسی است.»

این‌ها جملاتی است که ژاله آموزگار در یکی از سخنرانی‌هایش گفته و به مذاق پان‌ترک‌ها و سایر جدایی‌طلبان خوش نمی‌آید. او که در خطه‌ی آذربایجان به دنیا آمده و زبان مادری‌اش ترکی است، تمام عمرش را صرف ادبیات و اسطوره‌های ایران‌زمین کرده است.

دکتر ژاله آموزگار استاد دانشگاه، اسطوره‌شناس، پژوهش‌گر فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران و مترجم است. به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، ترکی، پهلوی و اوستایی تسلط دارد و ۱۳ کتاب تالیف و ترجمه درمورد اسطوره‌های ایرانی، ادبیات پهلوی و تاریخ ایران زمین نوشته است. او به دلیل تسلط بر زبان‌های باستانی ایرانی و اروپایی، تحصیلات دانشگاهی و پژوهش‌های عمیق، یکی از مراجع اصلی ایران‌شناسی شناخته می‌شود.

ژاله آموزگار زاده‌ی آذر ۱۳۱۸ [خورشیدی] در شهر خوی (استان آذربایجان غربی) است و پس از پایان دوران مدرسه در همین شهر، به تبریز رفت و از دانشکده ادبیات و علوم انسانیِ دانشگاه تبریز در رشته‌ی ادبیات فارسی با رتبه اول فارغ‌التحصیل شد. خانواده سنتی‌اش با تحصیل او در خارج کشور موافقت نکردند و سال‌ها بعد، وقتی در کاشمر معلمی می‌کرد، توانست از بورس ویژه‌ی دانشجویان برتر استفاده کند. همراه همسر و دخترش به فرانسه رفت و با رساله‌ی دکترا درمورد ادبیات زردشتی به ایران بازگشت.


🔴 دنباله‌ی یادداشت را در بخشِ «مشاهده‌ فوری» بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 وقتِ بازبینی رسیده است

✍️ احسان هوشمند

در ماه‌های پایانی سال ۲۰۲۴ و ماه نخست سال ۲۰۲۵ تحولات شتابان و پیش‌بینی‌ناشده‌ای در منطقه روی داد. چرخۀ این تحولات لبنان، سوریه و عراق را تحت تأثیر خود قرار داد و موجب فروپاشی نظام حاکم بر سوریه و فرار بشار اسد به روسیه و تسلط گروه هیئت تحریرالشام و ارتش وطنی سوریه به رهبری الجولانی بر دمشق شد. فقدان شمار قابل ‌‌توجهی از رهبران حزب‌الله و انتخاب رئیس‌جمهور لبنان هم برگ دیگری از تحولات منطقه است که اثرات خود را در محیط بین‌المللی بر جای می‌گذارد. تلاش نخست‌وزیر عراق برای مدیریت گروه‌های شبه‌نظامی در عراق هم فصل تازه‌ای از تحولات سیاسی منطقه است. در این شرایط متفاوت نسبت به سال‌های گذشته که منطقه با آن مواجه است، حضور دونالد ترامپ در کاخ سفید در روزهای آتی می‌تواند بیش از پیش به این تحولات جهت دهد.

دولت د‌رحالی‌که در داخل کشور با چالش‌های پیچیده و متنوعی در حوزه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مواجه است، هم‌زمان باید خود را برای مواجهه با شرایط بسیار حساس منطقه‌ای و بین‌المللی مهیا کند. دولتمردان هم قاعدتاً آگاه هستند که تنوع چالش‌های داخلی و خارجی که کشور با آن مواجه است، چنان در هم تنیده‌اند که حل‌وفصل جدی و همه‌جانبه همه این چالش‌ها به صورت مجزا و جزیره‌ای ممکن نیست و برای مدیریت شرایط تازه باید طرحی نو در انداخت.

به سخنی دیگر ارائه هر نوع ابتکار برای گذر منطقی و مطابق منافع ملی از چالش‌های پرشمار داخلی و خارجی کشور، چاره‌ای نیست جز آنکه در روش ادارۀ مسائل پیش‌رو، رویکردهای تازه‌ای انتخاب شود و در راهبردها و هدف‌گذاری‌ها و روش‌ها تجدیدنظر شود. در ماه‌های پیش همچون دیگر ماه‌ها و سال‌های گذشته عالی‌ترین‌ مقام اجرائی کشور وقت زیادی را صرف حضور در جلسات و مجامع عمومی تشریفاتی و کم‌اثر کرده و سخنرانی‌های پرشماری نیز ایراد شده است درحالی‌که ابعاد سهمناک چالش‌های کشور ایجاب می‌کند مقامات کشور به‌جای حضور در چنین جلساتی و اتلاف وقت زیاد، زمان بیشتری را صرف جلسات کارشناسی برای مدیریت چالش‌های پیش‌رو کنند. اگر مدیریت کشور تصور درست، جامع و دقیقی از شرایط کشور دریافت کند و کارشناسان مشفق، وطن‌‌دوست و متخصص بتوانند در جمع‌بندی شرایط کشور و راه‌های برون‌شد از وضعیت فعلی راهکارها و پیشنهادات علمی خود را بر پایه مصالح کشور ارائه کنند، احتمال دارد منافع بیشتری متوجه کشور شود تا صرف حضور در جلسات و مجامع تشریفاتی و ارائه سخنرانی‌های شورانگیز! ایران امروز میراثی است که از نیاکان به ما به ارث رسیده است. در دوره‌های پرپیچ‌و‌خم تاریخی نیز ایران با رنج‌ها، شکست‌ها و ناکامی‌های ریز و درشتی دست و پنجه نرم کرده و همچنان ظرفیت‌های زیادی برای پشت‌سرگذاردن مسائل و چالش‌ها و بحران‌های سهمناک دارد اما به شرطی که مدیریت کشور با حفظ منافع ملی، بیش از پیش برای ایران اندیشناک باشد و با کمک خِرد جمعی و ظرفیت‌های مغفول کشور به دنبال تجدیدنظر در راه‌های پرهزینه و روش‌های ناکارآمد اداره کشور باشد. آیا اصرار بر راه‌های پرهزینه پیشین به جز تحمیل هزینه‌های فراوان به ملت دستاورد محسوسی برای ملت دارد؟ باید پذیرفت که دردها و مشکلات مزمن داخلی و خارجی کشور نیازمند تجدید نظر در روش‌های پیشین و افق‌گشایی بر مبنای تداوم تاریخی ایران است. منطق حکمرانی نباید قربانی اصرار بر ادامۀ اشتباهات شود. جسارت در طراحی‌های نو نیاز امروز کشور است. امروز زمان بازبینی و تجدیدنظر و اصلاحات است.

🔴 بُن‌مایه:
روزنامۀ شرق، شمارۀ ۲۴ دی ماه ۱۴۰۳ خورشیدی


🔴 پی‌نوشت:
بازنشرِ یک یادداشت، به معنای تأیید کلِّ محتوای آن نیست.

@IranDel_Channel

💢

🔴 نام تاریخی سرزمین‌های آن سوی ارس در شاهنامه

اَران در شاهنامه

✍️ محبوبه غلامی

«آذربایجان که در شاهنامه به‌خاطر وزن، به‌شکل ‹آذرآبادگان› آمده» نزد ایرانیان دارای جایگاه بسیار ارجمندی بوده است؛ چنان‌که در شاهنامه، نمودی از «پایتخت معنوی» ایرانیان است. ازاین‌رو بخشی از نمادهای معنوی ایرانیان که دربرگیرندۀ «آتشکده آذرگشسب» و «دریاچه چیچست» می‌باشد، در آذربایجان جای دارند. این درحالی‌ست که فردوسی از بالادست ارس سخن گفته، اما «هرگز» نام آذربایجان را برای آن مناطقِ تماماً ایرانی به‌کار نبرده است؛ که این نشان‌دهندۀ آن است که سرزمین‌های آن‌سوی ارس، هرگز با نام آذربایجان شناخته نمی‌شده‌اند.

اکنون بر آن هستیم تا در پی این باشیم که بدانیم آیا از شهر یا روستایی از جمهوری باکو [کنونی] در آن‌سوی ارس هم در شاهنامه نام آمده است؟


🔴 دنبالۀ یادداشت را در بخشِ «مشاهدۀ فوری» بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

🎥 سجاد آیدنلو،‌ استاد زبان و ادبیات فارسی و شاهنامه‌پژوهِ ارومیه‌ای:

- اگر زبان، دست‌مایه‌ی هویت‌سازی و ملت‌سازی شود، این اشتباه است.

- اگر زبانِ تُرکی/زبانِ کُردی دست‌مایه‌ی کسانی بشود و بگویند ملتِ تُرک/ملّتِ کُرد، این‌کار اشتباه است.

- زبان‌های مادری و محلی در غالبِ فرهنگ و هویتِ ایرانی مطرح می‌شوند.

- تمامِ اهالی ایران، ایرانی‌اند با هویّتِ مشخص و پُرپیشینه‌ی ایرانی و با زبانِ ملّیِ ارزشمندِ فارسی و زبان‌های ارزشمند محلی و مادری که در نواحی مختلف [ایران] هست.
یک ملت، یک فرهنگ، یک هویت به نام ایران و ایرانی.


🔴 این سخنرانی را بطور کامل از اینجا بشنوید.


🔴 پی‌نوشت:
برشی از سخنرانی سجاد آیدنلو، در نشستِ بزرگداشت حکیم نظامی گنجه‌ای در هفدهم اسفند ماه ۱۴۰۲ خورشیدی در شهر ارومیه، مرکز استان آذربایجان‌غربی


@IranDel_Channel

💢

🎥 محمد دادکان: ما کجاییم، همسایه‌ها کجا؟! دلتان برای ایران بسوزد


ورزش‌مدیا که این گفتگو را ترتیب داده، نوشت:

«با صورت برافروخته، رگ‌های متورم و لحنی که دلسوزی و میهن‌دوستی در واژه واژه‌اش پیداست، از گرفتاری و تنگنای مردم حرف می‌زند، از آفت فساد و ناکارآمدی که در ورزش و بیرون از آن به جان کشور افتاده، رفاه و آسایش را از بین برده و غرور ملی‌مان را جریجه‌دار کرده. او محمد دادکان است؛ فوتبالیست موجه و توانمند پرسپولیس و تیم ملی، ستاره‌ای که در اوج خداحافظی کرد و بعدها به مدیری پاکدست و موفق تبدیل شد. چه بسا به جرم همین لیاقت هم بود که در زمانه تاخت و تاز کوتوله‌ها، خانه‌نشین شد. بزرگترین راز زبان تند و تیز او، شاید استغنا و بی‌نیازی‌اش باشد؛ جایی که در پی پست و مقام و موقعیت جلوی کسی سر خم نکرد و حالا هم راحت حرف دلش را می‌زند. او به رنج مقدس «عشق به ایران» مبتلاست...»



🔴 این گفتگو را بطور کامل در «یوتیوب»، تماشا کنید.



🔴 پی‌نوشت:
بارنشر یک گفتگو، به معنای تأییدِ کلِّ محتوای آن نیست.

@IranDel_Channel

💢

‌🔴 یادکردی از
احمد تفضلی
ایرانشناس
۱۳۱۶ - ۱۳۷۵

✍🏻 ژاله آموزگار


برشهایی از متن:

کم بوده‌اند آنهایی که هم دانشمند بوده‌اند و هم انسان. احمد تفضلی یکی از این نوادر بود؛ با علمی سرشار و وجدانی آگاه.

از سالهای جوانی به تمیزی رسیده بود که بداند کیست، تعلق‌اش را به این سرزمین بزرگ می‌دانست، به گوهر ایرانی‌اش آگاه بود و خویشکاری خویش را از سالها پیش برگزیده بود.

اندیشه و روشی عالمانه داشت، برنامه‌ریز بود و سازنده، سختکوش و پرکار و همیشه با روی خوش پاسخ‌گو و سایه‌دار بود، و دوست داشت استعدادهای جوان را ببالاند. در مسائل علمی کمال‌طلب بود. در جلسات کم سخت می‌گفت ولی همیشه آخرین و منطقی‌ترین نظر را می‌داد. تنها اگر سخنی تازه برای گفتن و مطلبی نو برای نوشتن داشت لب می‌گشود و قلم برمی‌گرفت. انسانی خردگرا بود ولی به موقع احساساتی به لطافت باران بهاری داشت. از شعر خوب لذت می‌برد و در جوار کارهای علمی، رُمان می‌خواند و با موسیقی دم‌ساز بود و آهنگ «دیلمان» محبوب او.

با این وصف «هزار بادۀ ناخورده در رگ تاک» هم‌او بود و هنوز بسیار سخن برای گفتن داشت که غم‌گینانه و نابهنگام، بند مرگ بر گریبانش افتاد.


@IranDel_Channel

💢

‌‌
🔴 فرهنگ در حوزۀ تمدّنی ایرانشهر، استراتژیک است

[ به بهانۀ نخستین سفر رئیس‌جمهور به تاجیکستان ]

✍️ جواد رنجبر درخشی‌لر، دکترای علوم سیاسی و شاهنامه‌پژوه

وقت سخن گفتن درباره روابط ایران با کشورهای حوزۀ تمدنی ایران یا ایرانشهر که می‌توان آن را «منطقۀ نوروز» نیز نامید چند نکته قابل توجه و تحلیل است. نخستین نکتۀ مهم این است که روابط ایران ما با کشورهای حوزۀ ایرانشهر برخلافِ تصور مرسوم روابط پدر - فرزندی نیست، بلکه روابط برادرانه یا خواهرانه است.

تا حدود دو قرن پیش، همه کشورهای حوزۀ ایرانشهر در کشوری به نام ایران بودند. جدا شدن قهری و توطئه‌آمیز مناطق مختلف از ایران که هر کدام گنجینه‌ای از فرهنگ و تمدن ایرانشهری را خود دارند بهتر است تکه‌تکه شدن ایران عزیز و پراکنده شدن فرهنگ و تمدن ایرانشهری قلمداد شود؛ نه دور افتادن پیرامون از مرکز.

ایران نام کشور ما است، اما فراتر از آن نام این حوزۀ تمدنی است و کشورهای دیگر به ویژه اففانستان و تاجیکستان همان قدر ایران‌اند که ایران ما. این نوع نگاه به حوزۀ تمدنی ایرانشهر راه را برای همکاری‌های مشترک باز می‌کند.

همکاری‌های مشترک و روابط برادرانه یا خواهرانه بین ایران و کشورهای حوزۀ تمدنی ایرانشهر روابط بر مبنای پیوندهای کهن تاریخی است، اما تنها آن و امری صرفاً خاطره‌وی و موزه‌ای نیست. در روابط دو جانبه و چندجانبه مبنا باید نو کردن امر کهن باشد. مقتضیات دنیای جدید امر کهن تاریخی را به تنهایی برنمی‌تابد. بی‌تردید این نوع روابط مفید و پایدار نیز نخواهد بود.

ضروری است که امر کهن ریشه‌دار به امری سیاسی و استراتژیک و اقتصادی مبدل شود تا در بستر تجدد به توسعه کشورهای حوزۀ تمدنی بینجامد. تعریف امر سیاسی و استراتژیک در حوزۀ تمدنی ایرانشهر مبتنی بر تعریفی جدید از روابط بین‌المللی در دنیای متحول امروزی و نیز بازتعریف اصول سیاست خارجی کشور است.

جهان امروز همکاری‌های منطقه‌ای را ممکن‌تر کرده است. در حالی که کشورهای مختلف در حال اتحادهای منطقه‌ای بر اساس باریک‌ترین زمینه‌های همکاری هستند، حوزۀ تمدنی ایرانشهر یا نوروز ریسمان‌هایی فربه برای همکاری‌های همه‌جانبه در اختیار دارد. با تحول در سیاست خارجی با کاستن از وجوه ایدئولوژیک آن، و با در نظر گرفتن تحولات جدید در غرب آسیا، می‌توان حوزۀ تمدنی ایرانشهر را به عنوان دکترین سیاست خارجی مطرح کرد و از پیروزی قطعی آن در درازمدت مطمئن بود.

اساس روابط در این حوزه، فرهنگی است. باز باید تأکید کنم که فرهنگ در این معنا تفننی با تجملی نیست. فرهنگ در تاریخ ایرانشهر چون امری استراتژیک جلوه‌گر شده است و هنوز این شأن را دارد. با اساس قرار دادن فرهنگ مشترک می‌توان راه همکاری‌های سیاسی و اقتصادی و نظامی را گشود و به تدریج قدرت منطقه‌ای مهمی پدید آورد.

قدرت منطقه‌ای ایرانشهر یا نوروز طبیعتاً معارضانی از کشورهای مختلف و گروه‌های غیردولتی یا حمایت‌شونده از دولت‌ها خواهد داشت. با سیاست خارجی خردمندانه که مبانی آن از فرهنگ ایرانشهری می‌آید می‌توان معارضان را به همراهی ترغیب کرد و در صورت بالا گرفتن سطح تنش با استفاده از قدرت حاصل شده از همکاری‌های منطقه‌ای به عقب‌نشینی واداشت.

مزیتِ مطلقِ حوزۀ تمدنی ایرانشهر صلح‌آمیز بودنِ تاریخ آنهاست. بنابراین هیچ‌یک از قدرت‌های رقیب نمی‌توانند اتحاد تمدنی را در ایرانشهر، جنگ‌طلبانه قلمداد کنند.

🔴 بُن‌مایه: ایرنا

@IranDel_Channel

💢