🔴 توصیه به مردم و شاه سلطان حسین صفوی برای تهیه‌ی آشِ مخصوص به وقت شورشِ افغان و سقوطِ اصفهان


«راست است، فتنه افاغنه در کار است. ما هم خود به علاوه تدارک دولتی، تدارک دعایی کرده، قدغن فرموده‌ایم در اندرون‌ها که رجال و نساء سادات موسوی، نخود را لا إله إلا الله بخوانند، صباحا و مساء در کارند.
ان‌‌شاء الله، آش معتبری فراهم کرده، به کل خلق خدا می‌خورانیم، از باطنِ اجداد موسویه دفع بلا خواهد شد، از جنابِ شما ملتمسِ دعا هستیم که دولت‌خواهی فرموده‌اید».

🔴 منبع:
«طب الممالک» رساله به پادشاه صفوی تألیف «سیدقطب‌الدین محمد نیریزی شیرازی» از فقها و حکمای اواخر دوره صفویه


🔴 به بهانه‌ی سالگرد سقوط شهرِ اصفهان (پایتخت ایران در دوره صفویه) به دست شورشیان و یاغیانِ افغان به رهبری محمود و اشرف افغان



#مناسبتها

@IranDel_Channel

💢

🎥 استاد حسن انوری:
ایران، خاک نیست که تکه‌تکه شود،
ایران یک روح است
و روح ایران هرگز نخواهد مُرد
و روزی خواهد رسید که این روح بزرگ خاک‌ها را یک تکه خواهد کرد.



@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 موسیقی مورد علاقه‌ی دکتر جواد طباطبایی

موسیقی مورد توجه استاد جواد طباطبایی چه بود؟ فلیسوف ایرانشهر در روزهای پایانی عمرشان، بیشتر به چه نوع موسیقی گوش فرا می‌دادند؟ و چرا؟ نسبت این علاقه وی به موسیقی پیوستی زیر، با اندیشه‌های فلسفی - که عمری با آنها زیست - چه بود؟

✍️ از کانال سرو ایرانشهر

موسیقی مورد علاقه‌ی [جواد] طباطبایی که در هر فرصت از جمله لحظات سخت درمان و روزهای آخر زندگی گوش می‌کرد، از نوع موسیقی ملی ایران در سلسله آلبوم گلها بود. صدای گرم بنان، حسین قوامی و غیره آرام بخش لحظات استاد بود اما او بیش از همه به کلنل [علی‌نقی] وزیری و ابوالحسن صبا به عنوان «بنیادگذاران» موسیقی ملی جدید احترام می‌گذاشت. طباطبایی در کتاب ابن‌خلدون می‌نویسد:
«اگر از کلنل وزیری تا ابوالحسن صبا و مکتبی که او بنیادگذار آن بود، آشنایی با اسلوبِ موسیقی علمی جدید نبود، موسیقی ملی ایرانی به موسیقی «ملی جدید» تحول پیدا نمیکرد».

به عقیده او در دهه ۵٠ خورشیدی با یورش موسیقی‌دان‌های چپ و سنت‌مدار و آنگاه با مرگ تدریجی واپسین شاگردانِ کلنل [علی‌نقی] وزیری و مکتب صبا، موسیقی ملی رو به قهقرا نهاد و دوره‌ای آغاز شد که در آن به قول اخوان ثالث «هر سازی بدآهنگ بود».

کسانی که درس‌گفتارهای ماکیاوللی را به دقت دنبال کرده‌اند از تأکید [جواد] طباطبایی بر مفهوم «بنیادگذاری» و شایستگی تقلید از بنیادگذاران آگاه‌اند. از نظر ماکیاوللی فقط تقلید از بنیادگذاران جایز است و طباطبایی نیز در عمل به همین عقیده بود و در زندگی شخصی نیز چنین منشی را می‌پسندید. در نقل قول بالا از کتابِ ابن‌خلدون نیز این منطق خود را نشان می‌دهد. پس موسیقی گلها از آن رو مورد توجه وی بود که آنها هنری جدید تأسیس کردند.

اکنون یکی از بهترین قطعات گلها (سرگشته با صدای [استاد] حسین قوامی) که مورد توجه طباطبایی بود در اینجا، تقدیم خوانندگان می‌شود. این قطعه هم از نظر موسیقی و هم به لحاظ شعر، بی‌نظیر و یادآوری استاد است.



🔴 پی‌نوشت:
هفدهم اسفند ماه، سالگردِ درگذشتِ استاد حسین قوامی، خواننده‌ی شهیر موسیقی ملی ایرانی



🔴 تصنیفِ پیوست

تصنیف سرگشته (تو ای پری کجایی)
خواننده: حسین قوامی
چامه‌سُرا: امیر هوشنگ ابتهاج (سایه)
آهنگساز: امیر همایون خرم

@IranDel_Channel

💢

🔴 #توییت_خوانی

✍️ سالار سیف‌الدینی، دکترای جغرافیای سیاسی در پاسخ به توییت سفیر ایران در باکو نوشت:

"سیاست خارجی که صنعتِ خودرو نیست. با گفتن این‌که دیگران به قفقاز نیایند، هیچ حرفِ محصلی نزده‌ایم. مگر در دنیای امروز می‌شود، گفت کسی وارد این منطقه نشود و بقیه هم بگویند: «چشم عباس آقا»!
باید آن‌قدر سیاست داشته باشیم که بتواند میدانِ جاذبه ایجاد کند و رابطه‌ی نیروها را تغییر دهد."


@IranDel_Channel

💢

🎥 علی دهباشی، روزنامه‌نگار، ادب‌پژوه، نویسنده و سردبیر مجله‌ی بخارا:
مهم‌ترین مسئله‌ی فرهنگی ما، توجه به کودکان و نوجوانان است؛ در راستای ترویجِ فرهنگِ وطن‌پرستی و ایران‌دوستی.
همه‌چیز از اینجا آغاز می‌شود.



@IranDel_Channel

💢

🎥 سجاد آیدنلو،‌ استاد زبان و ادبیات فارسی و شاهنامه‌پژوهِ ارومیه‌ای:

- اگر زبان، دست‌مایه‌ی هویت‌سازی و ملت‌سازی شود، این اشتباه است.

- اگر زبانِ تُرکی/زبانِ کُردی دست‌مایه‌ی کسانی بشود و بگویند ملتِ تُرک/ملّتِ کُرد، این‌کار اشتباه است.

- زبان‌های مادری و محلی در غالبِ فرهنگ و هویتِ ایرانی مطرح می‌شوند.

- تمامِ اهالی ایران، ایرانی‌اند با هویّتِ مشخص و پُرپیشینه‌ی ایرانی و با زبانِ ملّیِ ارزشمندِ فارسی و زبان‌های ارزشمند محلی و مادری که در نواحی مختلف [ایران] هست.
یک ملت، یک فرهنگ، یک هویت به نام ایران و ایرانی.


🔴 این سخنرانی را بطور کامل از اینجا بشنوید.


🔴 پی‌نوشت:
برشی از سخنرانی سجاد آیدنلو، در نشستِ بزرگداشت حکیم نظامی گنجه‌ای در هفدهم اسفند ماه ۱۴۰۲ خورشیدی در شهر ارومیه، مرکز استان آذربایجان‌غربی


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 مناظره‌ درباره‌ی چرایی و نتایج وقوع انقلاب ۱۳۵۷ خورشیدی


مناظره‌کنندگان:
امیر طاهری، روزنامه‌نگار و سردبیر روزنامه کیهان در سال‌های پیش از انقلاب
هاتف صالحی، کنشگر سیاسی اصولگرا

میزبان:
پیمان عارف اسکویی


🔴 مناظره را می‌توانید از طریق یوتیوب، تماشا کنید.



🔴 پی‌نوشت:
بازنشرِ یک مناظره، به معنای تأیید کل محتوای آن و تأیید تمام مواضعِ مناظره‌کنندگان نیست.



@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 روز جهانی زن مبارک!

مناسبت روز جهانی زن، برای کسبِ برابری حقوق است.

فمنیسمِ رادیکال، ایده‌ئولوژی جدیدی است که با شعارهایی به ظاهر در طرفداری از زنان‌، شعار پرولتاریای جهان متحد شوید را به شعار فمنیستی تبدیل کرده است.

روز جهانی زن بهترین امکان برای فهمِ حقوق برابر است.

متأسفانه در غیابِ دانشگاه ملی، فهم جنبشِ حق‌طلبانه، بدون فهمِ مبانی حقوقی آن در معرض انواع انحرافاتِ ایدئولوژیک است.

فهم حقوق برابر، مي‌تواند و باید به اولین خواسته‌ی روز جهانی زن تبدیل شود.



🔴 منبع: از کانال اندیشه جواد طباطبایی

@IranDel_Channel

💢

🎥 شهر زیبای ارومیه (رضائیه) مرکز استان آذربایجان‌غربی در دهه ۱۳۴۰ خورشیدی


#یادها

@IranDel_Channel

💢

🎥 روایتی کوتاه از تأسیسِ صفویه

فیلمی از منوچهر طیاب، با صدای ماندگار اسدالله پیمان و موسیقی متنِ لوریس چکناواریان



@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایرج افشار و خدماتش به آذربایجان

‌[این یادداشت در سال ۱۳۹۰ خورشیدی به بهانه‌ی چهلمین روزِ درگذشتِ استاد ایرج افشار، در روزنامه اطلاعات چاپ شده بود.]

✍️ کاظم آذری

ایرج افشار، پژوهشگر، محقق، تاریخ‌نگار و کتاب‌شناس بزرگِ زمان ما رخ در نقاب خاک کشید. آشنایی حقیر با مرحوم ایرج افشار به سال‌های ۱۳۴۳ و ۱۳۴۴ [خورشیدی] برمی‌گردد. آن زمان، برادرِ بزرگ من مدیر داخلی مجله‌ی راهنمای کتاب به مدیرمسئولی ایرج افشار و مسئول کتابخانه‌ی انجمنِ کتاب ایران بود. دفتر مجله‌ی راهنمای کتاب در همان انجمنِ کتاب ایران بود که به همت آقای دکتر احسان یارشاطر صاحب امتیاز مجله‌ی راهنمای کتاب تاسیس شده بود.

بعدازظهر روزهای سه‌شنبه هر هفته نویسندگان مجله‌ی راهنمای کتاب آقایان دکتر باستانی پاریزی، دکتر محمدامین ریاحی، خدیو جم، دکتر شفیعی کدکنی، آقای بنی‌آدم و آقای دانش‌پژوه و دکتر زریاب خویی و گاه گاهی دکتر احسان یارشاطر و غلام‌علی سیار در محل انجمن کتاب جمع می‌شدند. کتاب‌های جدید درباره فرهنگ و تاریخ ایران نقد و بررسی و درباره مطالب شماره آتی مجله راهنمای کتاب بحث و تبادل‌نظر می‌کردند.

در آن زمان حقیر، جوان کم‌سن و سالی بودم و علاقه زیادی به مطالعه در حوزه‌ی تاریخ و فرهنگ ایران داشتم. من هم روزهای سه‌شنبه با اطلاع از این موضوع به انجمن کتاب می‌رفتم تا از صحبت‌های مردانِ فرهنگِ تاریخ ایران خوشه‌ای برچینم.

روبروی اتاقی که آقای ایرج افشار و سایرین درباره تاریخ و فرهنگ بحث می‌کردند. مخزن کتابخانه بود. که به راحتی می‌شد تمام گفتگوهای آقایان را واضح شنید. آن موقع من از این جلسات، استفاده شایانی می‌کردم و حس می‌کردم که در دریای بیکران فرهنگ و تاریخ ایران غوطه‌ور هستم. بعد از انقلاب که انجمن کتاب به مرکز علمی و فرهنگی انقلاب اسلامی منتقل شد و برادر من نیز از انجمن بیرون رفت و به کمک فکری و معنوی آقای افشار، مؤسسه مطبوعاتی آذری را در میدان انقلاب اول خیابان کارگر به راه انداخت. و این مؤسسه پاتوقی شد برای اهل کتاب و مجلات ادواری ایران. گاه‌گاهی تا سال ۱۳۷۳ [خورشیدی] که سال مرگ برادرم بود برای دیدن آقای افشار به کتاب‌فروشی تاریخ که توسط مرحوم فرزندش بابک افشار تأسیس شده بود، یا در موقوفات دکتر محمود افشار می‌رفتیم و از حضورش استفاده می‌کردیم. این سرزدن‌ها در سال ۱۳۷۳ به پایان رسید و از آن سال به بعد به مطالعه آثار و کتاب‌ها و مقالات وی ارتباط معنوی خود را با ایشان حفظ می‌کردم.

آقای ایرج افشار در زمان ما یکی از پرکارترین محققان کشور در زمینه‌ی فرهنگ و تاریخ ایران بود. نزدیک به سیصد جلد کتاب و هزاران مقاله درباره‌ی تاریخ و ایران‌شناسی از او به یادگار مانده است. مضاف بر اینها یک دوره بیست ساله، مجله تحقیقی راهنمای کتاب و نزدیک ۳۰ سال مجله‌ی ایران زمین و نزدیک به ۲۰ سال مجله‌ی آینده که هر کدامشان یک دایرة المعارف بزرگ و منبعی سرشار و بسیار غنی از فرهنگ و تاریخ ایران است.

علاوه بر اینها مرحوم افشار با سایر مجلات ادواری ایران مثل جهان نو، سخن، یغما و ارمغان همکاری داشته و در آخر هم یک پای ثابت در مجلات کلک و بخارا با مسائل ایران‌شناسی بود.

آقای افشار مثل پدر مرحومش، علاقه به فرهنگ و تاریخ سرزمین آذربایجان داشته است. در مجلات ادواری که او منتشر می‌کرد بیشتر از همه درباره‌ی فرهنگ و تاریخ و زبان آذربایجان بحث می‌شد و کمتر شماره‌ای از مجلات بود که از آذربایجان مطلبی نداشته باشد. به همین علت بود که بیشتر با ادبا و دانشمندان و بزرگانِ آذربایجانی همچون سیدحسن تقی‌زاده، مرحوم محمد نخجوانی، عبدالعلی کارنگ، دکتر محمدامین ریاحی، عباس زریاب‌خویی، میرزا جعفر سلطان‌القرائی، مهندس ناصح‌ناطق، دکتر حسین‌قلی کاتبی، جواد شیخ‌الاسلامی، رضا زاده‌شفق، یحیی ذکا و... و با آخرین آنها دکتر منوچهر مرتضوی، حشر و نشر و دوستی دیرینه‌ای داشت تا آنجا که آخرینِ کتاب تاریخ در مسائل آذربایجان به نام تواریخ شیخ اویس که در ماه‌های اخیر در تبریز چاپ شده به یادگار سال‌های دراز دوستی به ایشان پیش‌کش کرده است. ایرج افشار در سال ۱۳۰۴ [خورشیدی] در تهران متولد شد و ۸۵ سال عمر پربرکت زندگی کرد و قلبش به هیچ‌کس جز برای ایران نتپید. هیچ نقطه‌ای از خاک ایران نمانده بود که پای ایشان به آنجا نرسیده باشد. از جلفای آذربایجان تا سراوان بلوچستان و از سرخس خراسان تا اهواز خوزستان به امید یافتن اثری از ایران قدیم.



🔴 دنباله‌ی یادداشت را در بخشِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢