‌
🔴 «نظریه و جنبش»
برای خفتگان بر تخت پروکروست

✍️ مهدی تدینی

رابطۀ «نظریه» با «جنبش سیاسی‌ ـ‌ اجتماعی» رابطۀ روح با جسم است. وجه افتراق شورش با جنبش همین است که در یک حرکت اجتماعی چقدر نظریه وجود داشته باشد: هر چه یک حرکت اجتماعی نظریه‌دارتر باشد، جنبش‌تر است و در نتیجه ماندگاری و احتمالاً دستاورد بیشتری هم خواهد داشت. حرکت اجتماعی بدون نظریه، مانند سفر اکتشافی بدون آذوقه است. همان‌گونه که بدون آذوقۀ کافی اکتشافگران دیر یا زود وسط دریا، بیابان یا کوهستان تلف خواهند شد، حرکت اجتماعی بدون نظریه ــ یا با ضعف نظریه ــ نیز دیر یا زود در گسل‌ها و شکاف‌های اجتماعی پراکنده و گم خواهد شد. اهمیت نظریه در همین ویژگی مهم نهفته است ــ و نیز اینجاست که مشخص می‌شود مروجانِ نظریه‌های موهوم چه نقش مخرّبی ایفا می‌کنند.

با این مقدمه می‌خواهم به یک آسیب در فضای نظری جنبش‌های اجتماعی ایران اشاره کنم. واقعیت این است که دوران نظریه‌های سترگ و مطلق گذشته است؛ یعنی دوران ایدئولوژی‌های مطلق‌نگر و جهان‌بینانه که مدعی سعادت کامل برای بشر بودند گذشته است. تردیدی ندارم که دلیل پیروزی انقلاب ۵۷ دقیقاً همین بود که همۀ ایدئولوژی‌های خوش‌دست عصر خویش را در خود جمع کرده بود؛ ایدئولوژی‌هایی که در حکم «نظریه» وارد جنبش اجتماعی شده بودند و چنان ادعاهای گزاف، مطلق و شک‌ناپذیری داشتند که از شهروندانی کاملاً عادی و متوسط، رزمندگانی روئین‌تن و تسلیم‌ناپذیر می‌ساختند. نیازی به یادآوری نیست که حتی ته‌مانده‌ای از آن ایدئولوژی‌ها نیز تا به امروز برای مهار همۀ جنبش‌های مخالف بعدی کفایت می‌کرده است.

حال، در این دوران تنگدستیِ نظری، یک آفت بزرگ هم گریبانگیر ما شده است و آن اینکه برخی نظریه‌های مد روزِ غرب از سوی برخی کنشگرانِ ــ به‌ویژه کنشگران خارج‌نشین ــ در جنبش‌های اجتماعی ایران تزریق می‌شود. این کنشگران که عموماً در یکی دو دهۀ اخیر دسترسی خوبی هم به رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور داشته‌اند، نظریه‌ها و رویکردهایی را به فضای سیاسی و اجتماعی ایران پمپاژ کرده‌اند که هیچ پیوند ماهوی و معرفت‌شناختی با حرکت‌های داخل ایران نداشته است. نتیجۀ این مداخلۀ نابخردانه چیزی جز سوزاندن سرمایه‌های اجتماعی نیست و نمونه‌های این سوءاستفاده‌ها و آدرس‌های نادرست را در همین یک سال اخیر فراوان دیده‌ایم.


🔴 دنباله‌ی یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

💚
🤍
❤️

🔴 شهروندان ایرانی که دغدغه‌ی ایران دارند، به کانالِ تلگرامی "ایران‌دل" دعوت‌اند.

نام این کانال‌، از بیت معروفِ حکیم نظامی‌ گنجه‌ای، الهام گرفته شده است:
همه عالم تَن است و ایران‌دل
نیست گوینده،‌ زین قیاس خجل


🔴 بازنشر یک یادداشت، توییت، ویدئو و یا یک فایل صوتی در کانالِ ایران‌دل به معنی تایید کل محتوای ارسالی و تمام مواضعِ صاحبِ آن محتوا (نویسنده و سخنران و توییت‌زننده) نیست و صرفاً هدف بازتاب دادن یک نگاه و اندیشه پیرامونِ تاریخ، فرهنگ، ادبیات، اندیشه‌ی ایرانی و مسائل روز ایران است.

لطفاً به کانالِ تلگرامی ایران‌دل پیوسته و دوستان خود را بدین کانال دعوت کنید و این پیام را در گروه‌های مختلف تلگرامی به اشتراک بگذارید.

لطفاً اعلان‌های کانال (notification) را فعال نگه دارید و بعد مطالعه‌ی فرسته‌ها (پست‌ها) چنانچه فرسته‌ای را سودمند ارزیابی کردید، آن فرسته را به کانال تلگرامی خود، گروه‌های مختلف تلگرامی و دوستانِ علاقمندتان ارسال کنید.


از همراهی شما مخاطبانِ گرامی سپاسگزاریم.


https://t.me/IranDel_Channel


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 میهن‌دوستی در تقابل با ناسیونالیسم

چرا ناسیونالیسم دستوری به کار ایران نمی‌آید؟‌

[بخش نخست]

✍️ اشکان زارع، پژوهشگر تاریخِ اندیشه

میهن‌دوستی در قرونِ اخیر مورد توجه اهل سیاست بوده است؛ سیاستمداران برای پیشبردِ اهداف خود به منظور رسیدن به نتیجه‌ی مطبوع از میهن‌دوستی استفاده می‌کنند. آنچه اهل سیاست از میهن‌دوستی می‌سازند، انگاره‌ای است که تحتِ ایدئولوژی ناسیونالیسم خود را نمایان می‌سازد. از آنجا که تفاوتِ ناسیونالیسم و میهن‌دوستی خط ظریفی در تعریف دارد، بسیاری این دو را با یکدیگر برابر می‌گیرند.

در نظر بسیاری میهن‌دوستی برابر است با ناسیونالیسم، درحالی‌که هر کدام از این مفاهیم دارای بار معنایی متفاوتی در سیر تاریخ هستند.

بسیاری حتی از اهالی روشنفکری و سیاست که باید در به کار بردن مفاهیم، نهایتِ دقت را انجام دهند این دو مفهومِ متفاوت را برابر می‌دانند و در سطحی مشابه از آنها استفاده می‌کنند. در این نوشته‌ی کوتاه سعی داریم به تمایز این دو در سیرِ تاریخِ مفهوم با ارجاع به ماده‌ی تاریخِ ایران بپردازیم...


🔴 متنِ کاملِ بخش نخستِ این یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‌
🎥 تفاوت‌های دریاچۀ ارومیه با دریاچۀ وان از منظرِ دانشِ مطالعه‌ی آب (هیدرولوژی)


به‌تازگی تصاویری منتشر شده که در آن گفته می‌شود، دریاچۀ وان ترکیه با اینکه نزدیک دریاچۀ ارومیه است، پُرآب است و خشک نشده است. جدا از سومدیریت رخ داده در مدیریتِ منابع آبِ حوزه‌ی دریاچه ارومیه، آیا مقایسه‌ی دریاچه‌ ارومیه با دریاچه وان، از منظرِ دانشِ مطالعه‌ی آب (هیدرولوژی) درست است؟


@IranDel_Channel

💢

🎥 آذربایجان و وحدت تاریخی و فرهنگی ایران

سخنران: سجاد آیدنلو، استاد زبان و ادبیات فارسی،‌ شاهنامه‌شناس و عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور ارومیه

سخنرانی در نشست تخصصی "چشم انداز وحدت ملی ایران و نقش آذربایجان"، تبریز، نهم شهریور ۱۴٠۲ خورشیدی


🔴 منبع: تارنمای خبری - تحلیلی آذری‌ها


@IranDel_Channel


💢

🎥 هشدار در خصوص جعلِ تاریخ در حوزه‌ی کتاب از سوی افراد و ناشران بیگانه‌گرا در آذربایجان

سخنران: عطاالله عبدی، دکترای جغرافیای سیاسی و عضو هیئت دانشگاه خوارزمی

سخنرانی در نشست تخصصی "چشم انداز وحدت ملی ایران و نقش آذربایجان"، تبریز، نهم شهریور ۱۴٠۲ خورشیدی


🔴 منبع: تارنمای خبری - تحلیلی آذری‌ها


@IranDel_Channel

💢

🎥 وحدت آداب و رسوم کهن ایرانی

سخنران: حسین نوین، دکترای زبان و ادبیات فارسی و عضو هیئت علمی دانشگاه محقق اردبیلی

سخنرانی در نشست تخصصی "چشم انداز وحدت ملی ایران و نقش آذربایجان"، تبریز، نهم شهریور ۱۴٠۲ خورشیدی


🔴 منبع: تارنمای خبری - تحلیلی آذری‌ها


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 امپریالیسم‌ستیزان

✍️ مهدی تدینی

آنچه می‌بینید (ویدئوی پیوست) از صحنه‌های فراموش‌شدۀ تاریخ است: اشغال و تخریبِ «خانۀ فرهنگِ ایران در دهلی» در ۲۴ دی ۵۷ [خورشیدی] توسط چریک‌های فدایی خلق.

اینکه یک گروه کم‌شمار از دانشجویان ایرانی در جایی مانند هند در آن سال‌ها تا این اندازه تحت تأثیر یا پیرو چریک‌های فدایی بوده‌اند، خود شگفت‌آور است.

تصاویر گویاست و نیاز به توضیح ندارد. شعارهای این دانشجویان طبعاً همان شعارهای مارکسیستی معمول بود: «مرگ بر رژیم فاشیستی شاه خائن، سگ زنجیری امپریالیسم»؛ «زنده باد مبارزۀ مسلحانه»؛ «تنها راه رهایی جنگ مسلحانه است!» سخنگویشان کشتار ۲۵ هزار شبه‌نظامی را در ماه‌های اخیر در ایران محکوم می‌کند؛ البته بین ۲۵ هزار و ۱۵ هزار تردید دارد.!

اما در همۀ کنش‌های سیاسی این گروه یک شعار بسیار پررنگ است و اینکه دائم یادآوری می‌کنند «ایران ویتنام خواهد شد!» منظور اینها این است که یا ما با قیام مسلحانه ایران را ویتنام خواهیم کرد یا اگر مداخله‌ای برای سرکوب انقلاب صورت گیرد ما ایران را به ویتنام دومی برای امپریالیسم تبدیل خواهیم کرد. به هر حال، چیزی که برای این جوانان روشن بود، بین ویتنامیزه کردن ایران و بقای حکومت شاه، ویتنام شدن را ترجیح می‌دادند.

پیش‌تر هم گفته‌ام... در مطالعه دربارۀ سال‌های ۳۲ تا ۵۷ [خورشیدی] هیچ‌چیز برایم به اندازۀ سازماندهی دانشجویان ایرانی در خارج از کشور شگفت‌آور نیست! شاید نتوان تشکل ایرانی دیگری یافت که چنین سازماندهی دقیقی مانند «کنفدراسیون جهانی دانشجویان ایرانی» داشته باشد. اوج فعالیت‌های این دانشجویان از ابتدای دهۀ ۱۳۴۰ تا اوایل دهۀ ۱۳۵۰ [خورشیدی] بود و بعد رفته‌رفته به دلیل تشدید دسته‌بندی و رادیکالیسم انسجام اولیۀ خود را از دست دادند، اما در عوض بسیار فعال‌تر شده بودند، زیرا دیگر لازم نبود اقتضائات سازمانی را رعایت کنند. گروهی به چین می‌رفت و رادیو فارسی در خدمتِ دولتِ چینِ کمونیست، راه می‌انداخت؛ گروهی به لیبی و الجزایر می‌رفت تا کمک تسلیحاتی بگیرد؛ گروهی به کوبا می‌رفت تا آموزش نظامی ببیند.

برخی از این دانشجویان کلاً درس را رها می‌کردند و فقط بر روی کارهای این سازمان تمرکز می‌کردند. کنفدراسیون اوضاع ایران و جهان را رصد می‌کرد و پس از هر کنگره، اعلامیه‌های سیاسی صادر می‌کرد و دربارۀ همۀ امور ایران و جهان موضع‌گیری می‌کرد ــ با ادبیاتی کاملاً چپ‌گرایانه. کنفدراسیون طبعاً پس از انقلاب تضعیف شد، زیرا این جوانان به سوی ایران سرازیر شدند؛ و البته سانتریفیوژ رخدادهای پس از انقلاب خیلی زود بسیاری از آنها را دوباره از ایران به بیرون پرتاب کرد. 


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 #معرفی_کتاب و #اطلاع_رسانی

کتاب دفتری برای ایران، نامه‌های فارسی به ولادیمیر مینورسکی به کوشش گودرز رشتیانی به چاپ دوم رسید.

این کتاب شامل مکاتباتِ فارسی استادان، پژوهشگران و ایران‌شناسان عمدتاً ایرانی با ولادیمیر مینورسکی، ایران‌شناس برجسته سده‌ی بیستم میلادی است.

این نامه‌ها بخش کوچک و در عین حال قسمت مهمی از گنجینه‌ی پژوهشی ولادیمیر مینورسکی است که در انستیتوی نسخِ خطی شرقی آکادمی علوم روسیه در شهر سنت‌پترزبورگ نگهداری می‌شود.

در میان اسامی نگارندگان و مخاطبان این نامه‌ها نام‌های بزرگی چون محمد قزوینی، سیّد حسن تقی‌زاده، عباس اقبال آشتیانی، ایرج افشار، بدیع‌الزمان فروزانفر، مجتبی مینوی، عبدالحسین زرّین‌کوب، محمدعلی جمال‌زاده، احسان یارشاطر، محمد معین، سیّد محمد دبیرسیاقی، علی‌اصغر حکمت، صادق هدایت، محمدتقی بهار، پرویز ناتل خانلری و... به چشم می‌خورد.


ولادیمیر مینورسکی،‌ (زادهٔ ۶ فوریهٔ ۱۸۷۷ – درگذشتهٔ ۲۵ مارس ۱۹۶۶ میلادی) خاورشناس و ایران‌شناس روس و استاد دانشگاه لندن، مینورسکی برای آثارش در زمینهٔ تاریخ، ادبیات، جغرافیا، و فرهنگِ ایرانی شهره است.

مینورسکی در مورد پانترکان می‌گفت:
«هر جا که پرسش حل‌نشده‌ای در زمینهٔ فرهنگ قوم‌های شرقِ باستان پدید آید، تُرکان [= پانترکان] بی‌درنگ دست خود را همان‌جا دراز می‌کنند.»

مینورسکی، ضمن انتقاد از روش مورخانِ پان‌ترکیست، بیان می‌داشت که «مسائل علمی حل‌نشده‌ای در زمینهٔ فرهنگِ اقوام شرق باستان» بستری برای جعل تاریخی و توجیه مقاصد ایدئولوژیک پان‌ترکیسم فراهم ساخته‌است و ادعاهای مورخان ترک (پان‌ترکیست‌ها) را از اساس اشتباه می‌دانست و معتقد بود که این مورخان در واقع دزدِ تمدن‌های شرقِ باستان هستند.


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 شکست انقلاب فرهنگی

✍️ جواد طباطبایی، فیلسوفِ سیاسی ایران

هر انقلاب فرهنگی از همان آغاز محتوم به شکست است. بدیهی است که دولت‌ها پیوسته می‌توانند پیروزی‌هایی که موقت و گذرا هستند به دست آورند، اما تردیدی نیست که هرچه این توهّمِ پیروزی طولانی‌تر باشد آسیب‌های آن نیز بسی بیشتر خواهد بود. انقلابِ فرهنگی در ایران نیز چنین پی‌آمدهای نامطلوبی برای نظام علمی کشور داشته است. این نکته دارای اهمیت است که انقلاب فرهنگی در ایران، با سابقه‌ای نزدیک به چهار دهه، یکی از طولانی‌ترین انقلاب‌های فرهنگی است و به نظر نمی‌رسد که روند و نتایج آن، تاکنون، مورد بررسی انتقادی قرار گرفته باشد. اگرچه اسناد و مدارک کافی برای یک اظهار نظر بی‌طرفانه در دسترس نیست، اما من گمان می‌کنم که، حتیٰ از دیدگاه مسئولان حکومتی و متولّیان انقلاب فرهنگی،  بتوان گفت که سرکنگبینِ انقلابِ فرهنگی بسی بر صفرای ایدئولوژیکی شدن و سیاست‌زدگی دانشگاه افزوده و نهال علم را بسیار رنجورتر از پیش کرده است. به اجمال می‌توان گفت که شالودۀ نظری همۀ «انقلاب‌های فرهنگی» این تلقّی نادرست بود که گویا فرهنگ امری ساختنی است‌ و می‌توان «فرهنگ‌سازی» کرد، بویژه این‌که دولت می‌تواند «فرهنگ‌سازی» کند. در این دریافت، فرهنگ امری ایدئولوژیکی و تابع مناسبات قدرت است و با دگرگون شدن رابطۀ نیروها نیز می‌توان با تصرفی در فرهنگ، آن را دگرگون کرد. تجربه‌های همۀ انقلاب‌های فرهنگی ناظر بر این درس مهم است که نه تنها هیچ یک از آن‌ها پیشرفتی در علم در پی نداشته‌اند، بلکه موجب رکود علمی مزمنی نیز شده است. برخی از کشورها، مانند چین، به دنبال رکودی که نظام علمی آن کشور را کمابیش نابود کرد توانستند با اصلاحاتی اساسی به بازسازی آن بپردازند، اما تاکنون نه روسیه و نه هیچ یک از دیگر جمهوری‌های سابق اتحاد جماهیر شوروی نتوانسته‌اند نظام علمی و دانشگاهی خود را احیاء کنند. وضع در کشورهای سوسیالیستی اروپای مرکزی و شرقی از این حیث متفاوت است که دانشگاه‌های مهم آن‌ها بخشی از نظام علمی و دانشگاهی اروپا بودند و بسیار زود توانستند پس از فروپاشی نظام‌های سوسیالیستی سطح علمی دانشگاه‌های خود را ارتقاء ببخشند.

🔴 منبع:
مقاله دانشگاه خانه احزاب، جواد طباطبایی، نشریه قلمیاران، شماره پانزدهم. بهمن ۱۳۹۷. صفحه دو.

@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 بنیان اصلی فکرِ پنجاه‌وهفتی (۲)

✍️ مرتضی مردیها، استاد پیشین فلسفه در دانشگاه علامه طباطبایی

علمای سنتی می‌گفتند‌، نماز به‌جماعت و در مسجد آنقدر سفارش شده است که مگر کسی مثلاً بیمار یا فرتوت باشد که در آن شرکت نکند. بعد بلافاصله اضافه می‌کردند که ولی این در اصل برای مردها است. احتیاط در آن است که زنان، به‌ویژه زنان جوان، در خانه بمانند و دور از چشم‌ها، نماز به‌ فُرادا بگذارند، و بسا که از این بابت ثواب بیشتری هم ببرند.

به این فکر نکنید که چنین طرز فکری برای ما چه مایه غریب و باورنکردنی و منشأ چه خلاف‌ها و خطاهایی بوده است.‌ عجالتاً و برای موضوع بحث ما، به این‌ تأمل کنید که چقدر محتمل است که چنین نگاهی به زن، بتواند او را به شکلی انبوه به خیابان‌ها بفرستد تا، چنانکه در پارچه‌نوشته تصویر منضم می‌بینید، شعار «مرگ بر امریکا» را فریاد بزند!

ممکن است بگویید این‌که چیزی نیست، نان‌ به‌ نرخ‌ِ لحظه‌ خوردن کار اینها بوده. زمانی برای اعتراض به شرکتِ زنان در انتخابات، قیام خونین به‌پا کردند و چند سال بعد، برای مقاصد انقلابی و حکومتی انبوه میلیونی آنان را، گاه به کمک چیزی شبیه فتوای دینی، به خیابان‌ها کشاندند. آری، این راست است. ولی، ولی، برای آن دسته (در ابتدا اقلیتی کوچک ولی رو به رشد) از آنان که در میانۀ راهِ الاحوط، به تور دیسکورسِ جاانداخته شده‌ی حزب توده، مصدقی‌ها، چریک‌ها، و روشنفکران (از نویسنده و شاعر و خطیب تا استاد و دانشجو و دبیر) کمونیست و سوسیالیست و ضدامپریالیست و جهان‌سومیست نیفتاده بودند، و آیین را (خوب یا بد) در پای آن سر نبریده بودند. اصلاً یکی از اعتراضاتِ جریان اصلی و سنتی علما به اقلیتِ انقلابیون مذهبی همین بود که چرا زنان را به تظاهرات می‌برید، این خلافِ شرع است.

نظریه‌پردازان چپ در ایران دهه‌های ۴۰ و ۵۰ [خورشیدی] به این‌ نتیجه رسیدند که باید از پتانسیل‌های فرهنگ بومی برای تقویت ایدۀ مبارزه و انقلاب استفاده کرد. اگر جامعۀ ایران یک جامعۀ آیینی است پس بگردید و برای برابری و مبارزه و خشونت و کُشتن و‌ کُشته‌شدن و انقلاب و امپریالیسم و طبقۀ گارگر و فلان و فلان، معادل‌هایی در آیین و اسطوره پیدا کنید. که شد، عدل و جهاد و شهادت و استکبار و طاغوت و مستضعف و غیره. این سو هم کسانی که نسبتی با آیین داشتند ولی بیشتر آن را در خدمت خود می‌خواستند تا به‌عکس، و اسیر مد زمانه بودند که همانا منسوب کردن ریشه تمامی مشکلات عالم، از هابیل و قابیل الی یومنا‌هذا، به امریکا و حکومت‌های غیرکمونیستی بود (که به تأسی از روزنامه پراودا و رادیو مسکو سگ‌های زنجیری امپریالیسم نامیده بودند‌شان)، و مقادیری هم روحیۀ ماجرا داشتند، مثل دو قطب ظاهراً ناهمنام هم را جذب کردند. یک طرف آل‌احمد و شریعتی و حنیف‌نژاد و امثالهم و طرف دیگر هم نواب صفوی و برخی دیگر که کاملاً می‌شناسیدشان.
این دو دست در دست هم‌ گذاشتند و چنان کردند که اگر کسانی از مردم به‌صرف غریزۀ حسادت هنوز گرایش‌های کمونیستی درشان قوام نیامده، با اسطوره‌های آیینی عقلشان را بدزدند و بگویند ابوذر یک سوسیالیست بود (که البته خیلی هم اشتباه نمی‌گفتند، چون، چنانکه جایی شرح داده‌ام، او هم در اصل مثل عموم کمونیست‌ها راهزن بود.) و شد آنچه شد‌؛ آنچه که نباید می‌شد.

پدر مرحومم، در توصیف یکی از اولین مانورهای بزرگ و باشکوهِ ناشی از موفقیت این پیوند، در چند ماه مانده به بهمن، گفت: «این جماعتِ بیش از صد هزار نفر که امروز صف در صف به فلانی اقتدا کردند، اکثریت گسترده‌شان، غسل واجب بر عهده داشتند و به حکم شرع، ورودشان به چنین مکان و مراسمی ممنوع بود».



🔴 پی‌نوشت:
بازنشر یادداشتی به معنای تأیید کل محتوای آن و تأیید تمام مواضعِ نویسنده یادداشت نیست.


🔴 پی‌نوشت:
بخش نخست یادداشت را از اینجا بخوانید.


@IranDel_Channel

💢

‌‌
🔴 چرا قوم‌گرایان بویژه پانترکان در فضای مجازی از اخراج و تعلیق استادانِ دانشگاه و جایگزین شدنِ افراد کم‌دانش، غیرمتخصص و لمپن استقبال می‌کنند؟

✍️ سالار سیف‌الدینی در توییتی در پاسخ به این پرسش نوشت:

" دلیلِ خوشحالی عناصرِ قوم‌گرا، از اخراجِ اساتید و استقبال از حضور لمپن‌ها در دانشگاه تهران [و دیگر دانشگاه‌ها] روشن است.
با وجودِ نخبگانی مانند کریم بوکسور، عباس قصاب، اصغر بقال، جاعلِ مینق، باید هم از کسادی دانش استقبال کنند.
قوم‌گرایی ذاتاً مانعِ توسعه است و مستمراً نیروهای ضدِّ توسعه را بصورتِ متحد خویش فرض می‌کند. "


#توییت_خوانی

@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 #اطلاع_رسانی

🔴 بزرگداشتِ ابوریحان بیرونی

"احیاگران روح ایران‌زمین"


سخنرانان:
اصغر دادبه
محمد بقایی ماکان
کامروز خسروی‌ جاوید
مصطفی نصیری
محمد اسدی
سعیده پراش


🔴 زمان:
ساعت ۱۷، روز یکشنبه ۱۹ شهریور ماه ۱۴۰۲ خورشیدی

🔴 مکان:
تهران، خانه اندیشمندان علوم انسانی، سالن فردوسی


@IranDel_Channel

💢

🎥 غفلت از قفقاز در سیاست‌گذاری داخلی و خارجی ایران

سخنران: ناصر همرنگ، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی اردبیلی

سخنرانی در نشستِ تخصصی "چشم‌اندازِ وحدتِ ملی ایران و نقشِ آذربایجان"، تبریز، نهم شهریور ۱۴٠۲ خورشیدی



🔴 منبع: تارنمای خبری - تحلیلی آذری‌ها


@IranDel_Channel

💢

🎥 روزی روزگاری، هما؛ هواپیمایی ملی ایران!


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ارمنستان هم فهمید

✍️ یدالله کریمی‌پور

امروز وزارت دفاع ارمنستان از برگزاری یک مانور مشترک نظامی ۹ روزه با نیروهای آمریکایی گسیل‌شده به ایروان خبر داد. در همین راستا ۸۵ نظامی و ۱۷۵ شهروند عادی آمریکا جهت انجام این رزمایش مشترک به نام "متحد عقاب ۲۰۲۳"، به ایروان رسیده‌اند. که از دوشنبه هفته آینده آغاز می‌شود. در این ارتباط امروز سخنگوی کرملین سراسیمه اعلام کرد این رزمایش، به‌ویژه در شرایط کنونی، مایه نگرانی مسکو شده و چگونگی آن را رصد خواهد کرد. یادآوری می‌شود ایروان در ژانویه سال جاری، پیشنهاد روسیه برای برگزاری رزمایش "سازمان پیمان امنیت جمعی" در خاکش را رد کرده بود.

پس از شکست خفت بار ارمنستان از نیروهای مشترک باکو - آنکارا و ناتوانی مسکو در پشتیبانی از هم‌پیمانش، ایروان به تدریج گرایش به غرب را در پیش گرفت. چنین گرایشی تا کنون موجبات همدردی قوی فرانسه، یونان و آمریکا از ارمنستان را فراهم آورده است. با تداوم حمایت غرب، باید در انتطار سه رخداد بود:

۱) تقلیل نفوذ روسیه در قفقاز جنوبی همزمان با افزایش نفوذ پاریس و واشنگتن؛
۲) احساس خطر باکو - انکارا و تلاش در جهت نزدیکی به ایروان از طریق گسترش مناسبات تجاری؛
۳) دستپاچگی مسکو برای از دست دادن متحد دیرینش در قفقاز جنوبی و تقلای سخت برای حفظ مناسبات گرم و استراتژیک با ایروان.

به هر روی ایروان هم بالاخره پی برد که آبی از مسکو گرم نخواهد شد.


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایران؛ صفحه‌ی ثبات آسیا

✍️ یدالله کریمی‌پور

تا جایی که به‌ دو دهه اخیر بر می‌گردد، خواستِ جامعه‌ی جهانی استقرار و استمرار ثباتِ امنیتی ایران بوده است. ناامنی و بی‌ثباتی ایران، پنج منطقه در فضاهای پیرامونی‌اش را وارد چرخه‌ی بی‌ثباتی خواهد کرد. در واقع ثباتِ امنیتی ایران، تضمین‌کننده‌ی امنیتِ خلیج فارس و تنگه هرمز، قفقاز جنوبی و استان‌های شمال‌باختری ایران، بین‌النهرین و شامات (هلال خضیب)، دو سوی خزر، افعانستان و بلکه نواحی بلوچ‌نشین است. از ۲۰۰۳ [میلادی] تا کنون، دستکم ۱۲ بار اسرائیل و گاه برخی اعضای شورای همکاری به ویژه عربستان سعودی خواهان حمله‌ی گسترده‌ی آمریکا - ناتو به جمهوری‌اسلامی شدند. ولی تصمیم‌سازانِ استراتژيک ایالات متحده، با وجود دخالتِ گسترده‌ی نظامی در عراق، افغانستان و در مقیاسِ کوچکتر سومالی، یمن و شامات، و با وجود قراردادن نام ایران در کنار عراق و کره شمالی به عنوان سه محور شرارتِ جهانی، هرگز در دام ترغیب‌های تل‌آویو - ریاض برای حمله به ایران نیفتادند. این در حالی بود که ریاض و امارات حتی حاضر به پذیرش هزینه‌های کلان تحمیلِ چنین جنگی نیز به ایران شده بودند. هدف استراتژيکِ ثباتِ ایران، چنان قوی و هم‌پوش با استراتژی ژئوپُلتیکِ ناتو و واشنگتن بوده است، که خلافش حتی در تصور استراتژیست‌های آمریکا - ناتو نمی‌گنجد. سهل است که هر تحرک و اقدامِ خارجی مبنی بر بی‌ثبات‌سازی ایران با واکنش سریع و تندِ ناتو - آمریکا و بلکه اقدام مشترکِ جهانی مواجه خواهد شد. حتی به اغلب احتمال، محورِ اروپا - آمریکای شمالی در صورت مشاهده‌ی احتمالِ بی‌ثباتی و ناپایداری کلانِ درونی ایران، مثلاً با منشأ اقتصادی، کمربندهای تحریمی را شل‌تر خواهند کرد تا خونِ تازه و البته باریکی به اقتصادِ جمهوری اسلامی ورود کند.

کوتاه آن که، ایران به مثابه صفحه‌ی متحرک آسیای جنوبِ باختری (۲۵ کشور) است. پایداری‌اش در پایداری خلیج فارس، قفقاز، شامات و عراق، افعانستان و جنوب خاوری ۲۶ کشوری، کاملاً موازی و در یک راستا است و ناامنی آن، امنیتِ این صفحه بزرگ را مختل خواهد کرد. بنابراین تقریباً همه قدرت‌های فرامنطقه‌ای مانند هند، چین، اروپا، آمریکای شمالی، ژاپن و جمهوری کره [جنوبی]، خواهانِ آرامش و استمرارِ ثبات در ایران هستند. هر چند در این میان روسیه، دوگانه‌ی ترکیه - جمهوری آذربایجان (بخشی از مدیرانِ افراطی این دو کشور)، امارات متحده عربی، طالبان و اقلیم کردستان [عراق]، از ناامنی ایران ناخشنود نخواهند شد.


🔴 چرا مانع قدرت‌یابی جمهوری‌اسلامی می‌شوند؟

با این که ناتو زیر رهبری و فرماندهی ایالات متحده آمریکا ناظر و بلکه پشتیبانِ ثباتِ سیاسی - امنیتی ایران است و هرگونه بی‌ثباتی این ملت و کشور را بر نمی‌تابد، در عین حال از پیشرفت و توانمندی جمهوری اسلامی خشنود نخواهد بود. سهل است که با هر ابزار و ترفندی سدّی دائمی در برتری تهران درفضاهای پیرامونی است. کوتاه این که از سویی مانعِ ناپایداری و بی‌ثباتی جمهوری اسلامی است و از سوی دیگر از توانمندی و اوج‌گیری قدرت ملّی ایران زیر حاکمیتِ جمهوری‌اسلامی ابا داشته، بلکه در حد توان، از آن جلوگیری می‌کند. بر پایه سه برهان استراتژيک:

۱) نخست آن که گمانِ غالب آن است که جمهوری‌اسلامی در چنین صورتی قدرتش را بی‌محابا در اختیارِ روسیه قرار خواهد داد. این شوم‌ترین رویداد برای سیاستِ بین‌الملل مدنظر این ابرقدرت است. چه بسا فرض بر آن است که این توانایی جاده‌صاف‌کن استیلای منطقه‌ای اهدافِ پکن نیز باشد.

۲) دوم این که گمان بر آن است که قدرتِ برتر احتمالی جمهوری‌اسلامی ممکن است در جهت برهم زدنِ تعادل و توازنِ منطقه‌ای، مانند رویارویی با اسرائیل و یا مداخلاتِ گسترده در عراق بکار رود.

۳)‌ سوم آن که خطرِ تک‌تازی جمهوری اسلامی در زمینه‌های گوناگون به ویژه اهدافِ تسلیحاتی، از دیدگاهِ ناتو، مخاطره از دست رفتنِ هارمونی منطقه‌ای و نیز مسابقه‌ی تسلیحاتی را در پی داشته و چه بسا امنیت اروپا و خلیج فارس و خاورمیانه را به چالش بکشد.

به هر روی برخلافِ دیدگاه‌ها و تفسیرهای نادرست، ناتو و به ويژه واشنگتن، هیچ خطر ایدئولوژیکی از جهتِ شیعه‌گرایی و بلکه گستراندن این نحله با مرکزیتِ ایران احساس نمی‌کنند؛ سهل است که آن را سدی استوار و قوی در برابر هجمه‌ی افراط‌گرایی سنّی می‌شمارند. بلکه علتِ سد نفوذ (containment) جمهوری‌اسلامی، بر بنیادِ سه‌گانه‌ی مذکور در فوق است.

@IranDel_Channel

💢

🎥 مرشد محمد مرادی برای وطن‌ می‌خواند:

ایران به خدا مملکتِ تاج‌وران است
این جای‌گهِ خسرو و جمشید و کیان است
ایران دلِ ما، منزلِ ما، آرزوی ما
ایران تنِ ما، مسکنِ ما، مونسِ جان است

یک ذره از ایران نفروشیم به خورشید
آری! نفروشیم که این خاک، گران است

ما مردمِ ایران به جز ایران نشناسیم
ما مردمِ ایران به جز ایران نشناسیم
گر ساحتِ ملکِ دگران، باغِ جنان است

آی بر ماست که در راهِ وطن، جان بفشانیم
اکنون که زِ غم‌، مامِ وطن اشک‌فشان است


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 درباره‌ی رزمایشِ مشترک ارمنستان و آمریکا


✍️ سالار سیف‌الدینی، دکترای جغرافیای سیاسی، در رشته‌توییتی نوشت:

هرسه کشور قفقاز جنوبی، موانعِ جدی برای عضویت در ناتو دارند. در عین حال، هر سه کشور در چارچوب گسترشِ ناتو، از دهه‌ی ۲٠٠٠ [میلادی] در ساختارها و ترتیباتِ جانبیِ ناتو مشارکت می‌کنند. موضوعی تازه نیست و به معنای عضویت هم نیست. در مواقعی که کابینه‌ی غرب‌گرا در قدرت باشد، تمایل برای مشارکت بیشتر است.

برگزاری مانور نظامی بین آمریکا و ارمنستان در سیونیک، در چارچوب مشارکت در این ترتیبات و برنامه‌ها است.

روسیه در قضیه‌ی کریدورِ لاچین نشان داد که ناظرِ مطمئنی برای صلح نیست و احتمالاً در قصیه‌ی دالانِ زنگزور هم قصد دارد، کنترل آن را بدست بگیرد تا کارت متقابلی علیه ترکیه داشته باشد.

نزدیکی نگاهِ آمریکا با ایران در این قضیه به ضرر ما نیست، چون آنها عدول کرده‌اند نه ما. بهترین جنگ‌ها آنهایی هستند که بدون شلیکِ یک گلوله در آن پیروز شویم. نیروهای فرامنطقه‌ای می‌آیند و می‌روند، اما منافع استراتژیک و همسایگیِ پایدار است. آمریکا هم نمی‌تواند ارتشی دائمی در سیونیک مستقر کند.

عدولِ آمریکا از سیاستِ قبل و نگاه نو روسیه، نشان‌دهنده‌ی ماهیتِ سیّالِ سیاست است. رابطه‌ی نیروها دائماً در حال تغییر است و منطقِ مناسباتِ قدرت، حکم می‌کند که مواضع دولت‌ها بر اساس ماهیتِ ناپایدارِ رابطه‌ی نیروها، تعیین شوند.

حاصل آن‌که از مانورِ اخیر، نباید بیش از حد نگران بود یا در خصوص آن مبالغه کرد.

نکته‌ی مهم این‌که، اروپا و آمریکا دوست ندارند، تهران، امتیازِ مهمی را از ارمنستان بدست بیاورد و نقش آن، پررنگ شود؛ مگر اینکه هیچ گزینه‌ی دیگری نداشته باشند.

ارمنستان نیز برخی عمده مسائلِ مربوط به ایران را با مشورتِ آمریکا می‌کند که معادله را پیچیده می‌کند.

اما هنرِ سیاست در اینجاست که بتواند در پیرامونِ نزدیک، نقش و بازی خود را به قدرت‌های بزرگ تحمیل کند چه در خصوص روسیه و چه در خصوص آمریکا. مانند حمله‌ی آمریکا به عراق و افغانستان.

این نوع موفقیت، نیازمند استراتژی و ابزارهای لازم و به عبارتی مستلزم هنرِ استراتژی است.



#توییت_خوانی



🔴 پی‌نوشت:
بازنشرِ رشته‌توییتی از یک شخص، به معنی تأييد تمام مواضعِ آن شخص نیست.


@IranDel_Channel

💢

🎥 غلام یحیی دانشیان، نفر دوم متجاسرین فرقهٔ دموکرات، معروف به قصاب آذربایجان

پرویز خطیبی، روزنامه نگار و نویسنده، با ترانهٔ طنزی جنایت‌های غلام یحیی در حقِّ مردمِ خطهٔ آذربایجان را برای همیشه در حافظهٔ جمعی ما زنده نگه داشت.





@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 #درنگ

🔴 موضوع «باکو - ارمنستان» برای ما یک موضوع «ملّی» است. تقلیل دادن این رخداد به یک دعوای سیاسی میان «رژیم باکو - رژیم جمهوری اسلامی» از آن خیانت‌های ماندگار در تاریخ خواهد بود. فارغ از حکومت‌های حاکمه باید از «کیان ملی» دفاع کرد. برای ما حفظِ مرزِ استراتژیک با ارمنستان مهم است و تمام !


@IranDel_Channel

💢