‌
🔴 هشدار، درباره‌ی خطراتِ توسعه‌نیافتگی و عقب‌ماندگی کشور

✍️ رشته‌توییتی از احسان انتظاری


سالهاست فریاد زده می‌شود که توسعه‌نیافتگی کشور بویژه در قیاس با کشورهای منطقه، حتی می‌تواند کلیت کشور را به خطر بیندازد.

الان سالهاست تورّم بالا، رشدِ اقتصادی منفی، پیر شدنِ جمعیتِ جوان کنونی و از آن‌سو کاهشِ نرخِ رشدِ جمعیت، نبودِ سرمایه‌گذاری خارجی، ناتوانی در صادراتِ نفتی و غیرنفتی و ناتوانی در انتقالِ پول به کشور و ... که نتیجه‌ی سیاستِ خارجی غلط (در تداومِ سیاستِ داخلی غلط)، سومدیریت، عدمِ بها دادن به متخصصان و کارشناسان و بی‌توجهی به دانشِ بشری در حوزه‌های مختلف، کشور را از ریلِ توسعه خارج کرده است.

عقب‌ماندگی از یک مرحله به بعد، شاید دیگر قابلِ جبران نباشد.

این مشکلات برشُمرده را بگذاریم در کنارِ بحرانهای زیست‌محیطی و بحرانِ آب و..

این عقب‌ماندگی علاوه بر آنکه رفاه و امید و آینده‌ی ملت ایران را ذبح میکند، بلکه ممکن است کلیّتِ امنیت و بقای کشور را تهدید کند.

بهم خوردن توازن توسعه به نفع کشورهای منطقه در درازمدت موجبِ کاهش علاقه و تعلق به کشور در بین ملت، افزایش میل به مهاجرت و افزایش تجزیه‌طلبی در برخی مناطق مرزی شده و از سویی موجب سلطه‌ی کشورهای بیگانه بر کشور می‌شود، بگونه‌ای که حتی کشورهای کوچک هم جرأتِ رجزخوانی می‌یابند.

در ضمن شکافِ درازمدت، بین ملت و حکومتِ مستقر و کاهشِ امیدِ هر نوع تغییر و بهبودی، کشور را در روزهای سخت و پُرخطر، تنها و بی‌پشتوانه‌ی مردمی می‌گذارد؛ زیرا که شاید توده‌های مردم، توانِ تمیز دادنِ حکومت مستقر و کشور نداشته و خشمشان از حکومت مستقر به نفرت و خشم از کشور، ختم شود.


#توییت_خوانی

🔴 پی‌نوشت:
اظهارات صریحِ رئیسِ صندوقِ توسعه‌ی ملّی کشور را اینجا ببینید و بشنوید.


@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 سخنرانی داود دشتبانی - دانش‌آموخته‌ی دکترای تاریخ - درباره‌ی قوم‌گرایی در ایران و جایگاه ایران‌دوستان به همراه برخی پرسش و پاسخ‌ها


🔴 پی‌نوشت یک:
سخنرانی در ششمین نشستِ هم‌اندیشیِ کارگروهِ اقوام و تیره‌های ایرانی حزب مهستان در روز ۲۹ امرداد ۱۴۰۲ خورشیدی با مدیریت احسان هوشمند - جامعه‌شناس و ایران‌شناس - انجام شده است.

🔴 پی‌نوشت دو:
سخنرانی داود دشتبانی را در چهارمین نشستِ هم‌اندیشی کارگروهِ اقوام و تیره‌های ایرانی حزب مهستان از اینجا بشنوید.


🔴 پی‌نوشت سه:
انتشار یک سخنرانی، به معنی تأييدِ تمامِ مواضع و سخنانِ مطرح‌شده در آن نیست.


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 وطن‌پرستی

✍️ احسان یارشاطر

به گمان من وطن‌پرستی راستین بیش از همه این است که هر کس در هر کاری که هست به مقتضای آن وفا کند و داد آن را بدهد. اگر پزشک است صمیمانه در درمان بیماران بکوشد. اگر معلّم است همه در بند تربیت شاگردان خود باشد. اگر کارمند اداره است خود را خادم مردم بداند. اگر در کار سیاست است بهبود حال مردم و مصالح راستین کشور را راهنمای گفتار و کردار خود قرار دهد و اگر سرباز یا فرمانده است خود را برای دفاع آماده بدارد و از دشمن نگریزد. این اصلی است که اگر رعایت شود و به تربیت در ضمیرها خانه بگیرد، مردم را از جنگ و ویرانی‌ها و مصائب آن در امان نگاه خواهد داشت.

وطن‌پرستی راستین و خدمت به جامعه‌ای که ما را پرورده است این است، فراتر از این کسی که وطن خود را به‌راستی دوست دارد در آبادانی آن می‌کوشد، اگر بتواند به علم و فرهنگ و ادب آن خدمت می‌کند و هم غافل نمی‌ماند که آسایش او به آسایش دیگران وابسته است، عواطفی هست که برتر از علاقه‌های شخصی و ملّی است. راستی و خیرخواهی و ترحّم و آنچه آدمیت و انسانیت خوانده می‌شود از این گونه است.

مطلوب آن است که نخست ریای وطن‌پرستی به معنی رایج آن را بشناسیم و زیان آن را دریابیم. دیگر آنکه کوشش ما همه برای آماده کردن ذهن‌ها برای دفاع از خود باشد نه هجوم و دستبرد به دیگران. سوم آنکه در عین آنکه در حفظ آب و خاک و فرهنگ خود و ذخایر و مفاخر ملّی می‌کوشیم از این نکته غافل نمانیم که اگر ملّت‌پرستی مرحلۀ پیشرفته‌تری از قبیله‌پرستی و کشمکش‌های عشیره‌ای است، جهان‌دوستی نیز مرحلۀ تکامل‌یافته‌ای از وطن‌پرستی است. می‌توان آن را ترویج کرد و عشق آن را در دل‌ها نشاند و امیدوار بود که کوشش‌های آغازین در راه این هدف روزی پیروز شود و رنج جنگ و زیان ستیزه و کشتار به‌تدریج از میان برخیزد.


🔴 منبع:
«وطن‌پرستی»، ایران‌شناسی، سال ۵، شمارۀ ۱، بهار ۱۳۷۲، ۱۴-۱۹


‍ 🔴 به بهانه‌ی دهم شهریور، سالروز درگذشت دکتر احسان یارشاطر، بنیان‌گذار و سرویراستار دانشنامۀ ایرانیکا و استاد پیشین مطالعات ایرانی در دانشگاه کلمبیای نیویورک


#مناسبتها


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 وکلای ایران: ۴۵ سال کشاکش با دولت‌های متجاوز به قانون

✍️ امیرعباس امیرشکاری، دانش‌آموخته‌ی دکترای حقوق بین‌الملل و وکیل پایه یک دادگستری

چندی پیش، روز یکشنبه ۲۹ امرداد ۱۴۰۲، مجلس شورای اسلامی، مقرر‌ه‌ای را تحت عنوان بند «ج»‌ از تصویب گذراند که در صورت تأیید شورای نگهبان، استقلال کانون وکلای دادگستری ایران، عملاً از میان خواهد رفت. البته تا زمان پایان تدوین این جستار (۶ شهریور ۱۴۰۲)، شورای نگهبان هنوز نظر صریح خود را در مورد مقرره مزبور ابراز نداشته است؛ اما این مقرره با اعتراضات گسترده وکلای دادگستری در سراسر کشور همراه بوده است. بدین ترتیب، ضرورت نگارش این جستار، هرچه بیش از پیش نمایان می‌گردد تا به این بهانه، مسائل و چالش‌های حقوقی که کانون وکلای دادگستری ایران تا کنون قریب ۴۵ سال است که با آن مواجه بوده، مورد بررسی انتقادی، و تا حد امکان، جامع قرار گیرد و پیامدهای آن برای حرفه وکالت و نظام قضایی کشور ارزیابی گردد.


🔴 متن کاملِ یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢

‍ ‌
🔴 داستان مهاجرین

✍️ رشته‌توییتی از آرش رئیسی‌نژاد، دانش‌آموخته‌ی دکترای روابط بین‌الملل

اینجا قلبِ ایران است: میدان آزادی در تهران! به ایرانِ کنونی شباهتی ندارد؛ هر چند که آیینه‌ی تمام‌نمای ایرانِ آینده است؛ آینده‌ای بس نزدیک! [(ویدئوی پیوست)]

مهاجرینِ افغانستانی در امواجی پایان‌ناپذیر وارد کشور می‌شوند. ورود آنان امّا از استراتژی نوینی پیروی می‌کند: استراتژیِ جذبِ انبوه!

ورودِ مهاجرینِ افغانستانی، امری مسبوق به سابقه است. نخستین موجِ مهاجرت با هجومِ شوروی در دی ۱۳۵۸ شکل گرفت. جنگِ قدرت میانِ مجاهدینِ افغان، حکومتِ اولِ طالبان و سپس هجومِ امریکا، بر مهاجرت افزود. گرچه برپایی حکومت غر‌ب‌گرا از شدت مهاجرت کاست، اما تسخیرِ کابل، توسط طالبان، دگربار بر شدتِ مهاجرت [به ایران] افزود.

علی‌الظاهر، استراتژی جذبِ انبوهِ مهاجرینِ افغان راهی‌ست برای مشکلِ جمعیت. جذبِ انبوه ظاهراً تلاشی برای دستیابی به نیروی کار ارزان نیز است.
از این رو، نرخ زادوولد پایین و مهاجرتِ نیروی کارِ تحصیل‌کرده و طبقه‌ی متوسطِ ایرانی، دو دلیلِ اصلی برای سرپوش گذاشتنِ مسئله‌ی مهاجرتِ [افغانستانی‌ها] از سوی سیستم، بیان می‌شود.

ریشه‌ی اصلی استراتژیِ جذبِ انبوه، امّا سیاسی است: جایگزینی قشرِ تحصیلکرده‌ی ناراضی با مهاجرینِ ظاهراً قانع و ولایت پذیر! در نگاهِ حامیان این رویکرد، جوانان و طبقه‌ی متوسطِ ایرانی، نگاه به غرب داشته و می‌کوشند تا ایران را تَرک کنند. در چنین وضعیتی، مهاجرینِ افغانستانی،‌ مائده‌ی زمینی برای نظام است.

استراتژیِ جذبِ انبوه، دستپختِ وزارت کشور و مجلس است؛ وزارتخانه‌ای که در دولت، بیشترین نفوذ را دارد. احمد شاهچراغی (وحیدی) درباره‌ی همه چیز از سیاست خارجی تا خودروسازی و اخراجِ استادانِ نخبه اظهارنظر می‌کند؛ جاه‌طلب است و سودای رفتن به پاستور را دارد! [جواد] کریمی‌قدوسی نماینده‌ی مجلس نیز نقش دارد.

پیامدهای دنبال‌کردنِ این استراتژی، زیانبار خواهد بود. در زمانه‌ای که جامعه‌ی ایرانی، رو به سوی گفتمانِ مدارا آورده، جذبِ انبوه مهاجرینِ [افغانستانی] با تعصباتِ محلّی بالاتر‌، مشکلاتِ فرهنگی ایجاد می‌کند. گذشته از این، افزایشِ فقر [در ایران] به تشدید رویکردهای ضدِّ مهاجرین و در نتیجه، تعمیقِ شکاف با هم‌تبارانِ شرقی می‌انجامد.

ضعفِ دولت در بسیاری از عرصه‌ها در کنار سکوت معنادارِ مقاماتی که در هر حوزه‌ای خط‌و‌نشان می‌کشند، بر نگرانی بخشی از ایرانیان افزوده [است]. با این حال، با تغییر در رویه‌ی کنونی نیز نمی‌توان در برابرِ امواجِ پایان‌ناپذیرِ مهاجرینِ [افغانستانی] یارای ایستادگی داشت: چگونه می‌توان مرزِ شرقی ۹۴۵ کیلومتری را کنترل کرد؟

در این میان، راه‌اندازی سیستمِ امتیازدهی مهاجرین، امری ضروری‌ست. جذبِ جوانان بویژه دخترانِ تحصیلکرده باید در صدر قرار گیرد. جذب پارسی‌زبانان و‌ شیعیان‌ خطری به مراتب کمتر از پشتون‌های تندرو دارد. اقامتِ آنان که از کشور دفاع کرده‌اند یا در حوزه‌ی هنر و اقتصاد حضوری درخشان داشته‌اند‌، تسهیل گردد.

سیستمِ امتیازدهی مهاجرین نیز کفایت نمی‌کند. در زمانه‌ای که طالبان، حامیانِ خود را به ایران می‌فرستد (گفته می‌شود دو میلیون، مردِ پشتونِ مجرّد به ایران آمده‌اند.) راه‌حل استراتژیک موجود نیست؛ مگر آنکه سرنوشتِ سه استانِ غربی افغانستان [- سه استانِ هم‌مرز با ایران -] را با معضلِ مهاجرت درهم تنیده ساخت: [سه استانِ] هرات، فراه و نیمروز.


#توییت_خوانی


🔴 پی‌نوشت:
انتشار توییتی از یک شخص به معنای تأییدِ تمام مواضعِ آن شخص نیست.


@IranDel_Channel

💢

‌‌
🔴 موانعِ معرفتی درکِ پروژه‌ی فکری سیّد جواد طباطبایی / حجاب زبان

✍️ مصطفی نصیری، پژوهشگر در حوزه‌ی اندیشه‌ی سیاسی

"موانعِ معرفتی درکِ پروژه‌ی فکری سیّد جواد طباطبایی" عنوان نوشته‌ای از استاد سیّد علیرضا سیّداحمدیان، هگل‌‌شناس مبرز ایرانی بود که در شماره‌ی چهارم ماهنامه‌ی فرهنگ امروز (به گمانم در سال ۱۳۹۴ خورشیدی) منتشر شد. استاد سیّداحمدیان در آن نوشته توضیح داده‌اند که شادروان دکتر طباطبایی "دانش آموخته‌ی سنت ایده‌آلیسم فلسفی در غرب" بود و "هرگز هم از این سنت نگسست." اما باز به توضیح همو، وفاداری شادروان طباطبایی به مشربِ فکری ایده‌آلیسم، (به‌خلاف کج‌فهمی برخی روشنفکران) هرگز به این معنی نیست که وی در طرح مشکل ایران "پای در گل" سنتِ ایده‌آلیسمِ آلمانی مانده باشد. یعنی نظریه‌ی دکتر طباطبایی هرچند نگاهی به مبانی فلسفی ایده‌آلیسم غربی داشت، اما اساسِ نظریه‌ی استاد فقید در طرحِ مشکلِ ایران، با تکیه بر اجتهادی ایرانشهرانه و برمبنای موادِ تاریخی ایرانشهر نضج یافته و تدوین شده است. سمت و سوی ایده‌آلیستی این نظریه از یک‌سو، و "مهیا نبودن مقدمات [ایده‌آلیسم] به نحو مؤثر در ایران" از سوی دیگر، باعث شده است که مخالفان و منتقدان دکتر طباطبایی درک درستی از مباحث مبنایی او نداشته باشند. اما از جهتِ سوم، نظریه‌ی بدیلی هم که "نسبت میان وجود و تفکر" در آن "ملحوظ" شده باشد، نیز از سوی مخالفانِ عمدتاً چریک و چپول ایرانی ارائه نشده است تا از آن طریق بفهمیم مخالفانِ نظریه‌ی موسوم به ایرانشهری چه درکی از ایران به صورت عام و ایرانِ طباطبایی به‌صورت خاص دارند. آن‌چه در بادی امر به نظر می‌آید این است که؛ خیالی، باستان‌گرایانه، سنت‌گرایانه، سلطنت‌طلبانه، مرکزگرایانه، فارس‌گرایانه و .... خواندنِ نظریه‌ی ایرانشهری از سوی مخالف‌/منتقدان، نشان می‌دهد که فهم آنان از سنّتِ فلسفی ایده‌آلیسم، بویژه ایده‌آلیسم آلمانی در دهه‌ی اول قرن پانزدهم هجری‌شمسی، فراتر از درک فلاسفه و اندیشمندان و روشنفکران دهه‌ی پنجاه قرن چهاردهم نیست که معادل پندارگرایی بود و کتاب اصول فلسفه و روش رئالیسم علامه طباطبایی (با حواشی مرتضی مطهری) مهم‌ترین منبع آن است. یعنی فهم روشنفکریِ ایرانیِ مدعیِ درنوردیدن آفاقِ پست‌مدرنیسم، هنوز از فهمِ مرتضی مطهریِ یک سده پیش، فراتر نرفته است، با این تفاوت که آقای مطهری به‌دلیل مانعِ زبان، نمی‌توانست به متن‌ها و منابع اولیه‌ی ایده‌آلیسم و تفسیرهای دست اول و دوم آن‌ها دسترسی داشته باشد، اما بیشتر روشنفکران امروزی ما ساکنِ کشورهای غربی هستند و در ظاهر نباید مانعی به نامِ مانعِ زبان داشته باشند. اما به‌خلاف این واقعیت، همچنان‌که دکتر طباطبایی با مقایسه چند ترجمه از شهریار ماکیاوللی نشان دادند، فهم مترجمین قدیمی‌تر، به‌مراتب درست‌تر از فهم مترجمین امروزی بوده است. خوانندگان گرامی برای مطالعه در این‌باره، می‌توانند به کتاب "تأمّلی در ترجمه‌ی متن‌های اندیشه سیاسی جدید، مورد شهریار ماکیاوللی" نوشته دکتر جواد طباطبایی مراجعه کنند که از جمله انگیزه‌های اصلی نگارش آن، همین موضوعِ حجابِ زبانی روشنفکران بود.



🔴 متنِ کاملِ یادداشت را در قسمتِ "مشاهده فوری" بخوانید:
👇👇


@IranDel_Channel

💢