‌
🔴 درباره‌ی جغرافیای ایرانِ فرهنگی و نسبت آن با کشورِ ایرانِ کنونی

✍️ جواد طباطبایی، فیلسوفِ سیاسی ایران

ایران ... جسمِ لطیفِ کشوری است که پیوسته زبان، تمدن، فرهنگ و نمودهای بسیاری دیگری را به عنوانِ روحِ قومِ ایرانی با خود حمل کرده است. از این حیث، زبانِ فارسی، زبانی در میان زبان‌های بسیار دیگر نیست، بلکه کالبدِ جان و روانِ مردمانی است که در سده‌های طولانیِ تاریخِ این کشور، هستی خود را در آن دمیده و زنده نگاه داشته‌اند.

تردیدی نیست که بخش‌های مهمی از فرآورده‌های فرهنگی که مردمانِ قلمرو ایرانِ بزرگ در طی سده‌ها آفریده‌اند، ایرانی است، یعنی روحِ ایرانی در همه کالبدهایی دمیده شده است.

بسیاری از زبان‌ها و فرهنگ‌هایِ کشورهایی که به تدریج در گسترۀ ایرانِ بزرگِ فرهنگی پدیدار شده‌اند، فرزندانِ زبان و فرهنگ فراگیر ایران‌اند. این نسبت پدری - فرزندی امری تاریخی است، نه سیاسی که بتوان نفی کرد. هر فرزندی می‌تواند به مصلحت‌دیدی، نسبت به پدر خود بی‌اعتنا باشد اما نفی نسبتِ پدری طیرۀ عقل است و نفی خود!


🔴 منبع:
از کتاب تأملی دربارۀ ایران، دیباچه‌ای بر نظریۀ انحطاط ایران، جواد طباطبایی، صفحه سی و هشت و سی و نه



@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 ایران‌زمین سرزمین همۀ «ایرانیان»است.

✍️ جواد طباطبایی، فیلسوف سیاسی ایران

ایران‌زمین سرزمین همۀ «ایرانیان»است. ایرانیان، نامِ عام همۀ «ما» یعنی مردمانی است که به طور تاریخی، از کهن‌ترین روزگاران، در آن سکونت گزیده و تقدیرِ تاریخی آن سرزمین و تقدیرِ تاریخی خود را رقم زده‌اند.

این «ما» هیچ قیدی و تخصیصی ندارد و هیچ قیدی و تخصیصی نباید به هیچ نامی و به هیچ بهانه‌ای بر آن وارد شود. این «ما» بر همۀ مردم ایران، شمولِ عام دارد و هیچ ایرانی را نمی‌توان به هیچ نامی و هیچ بهانه‌ای از شمولِ عام آن خارج کرد. این «ما» فرآوردۀ وحدت کلمۀ سیاسی نیست، به طور تاریخی نیز چنین نبوده است، بلکه، مانندِ خود ایران‌زمین، به طور خودجوش، وحدتی در کثرت است. این «ما» کثرت همۀ ایرانیانی است که از هزاره‌های پیشین، در زمان‌هایی و از مکان‌های گوناگون، مهاجرت کرده و این سرزمینِ بزرگ را برای سکونت خود برگزیده‌اند، سهمی در نیک و بد آن دارند و تاریخ، تمدن و فرهنگ آن را آفریده‌اند.

ایران‌زمین، در معنای دقیق آن، ایرانِ بزرگِ فرهنگی است. ایران جغرافیای سیاسی کنونی تنها ناحیه‌هایی از ایران‌زمین فرهنگی است...

ایرانِ بزرگ فرهنگی تنها از آن ایرانیان محدودۀ جغرافیای سیاسی امروز ایران نیست، میراثِ همۀ اقوامی است که سهمی در آفریدن آن میراث مشترک داشته‌اند، اگر چه بسیاری از آن اقوام، به لحاظ سیاسی ، به ملت‌های مستقل تبدیل شده و سرنوشت سیاسی جدای خود را رقم زده‌اند. به عنوان مثال، ملت‌هایی که در آسیای مرکزی و نیز در قفقاز کشورهای مستقل ایجاد کرده‌اند، در معنای سیاسی کلمه ایرانی نیستند، اما در میراثی که در ایرانِ بزرگ آفریده شده، به درجات متفاوت سهیم بوده‌اند و هستند. امروزه، این اقوام به زبان‌های ملی خود سخن می‌گویند، اما بخش بزرگی از آن چه در این زبان‌های ملی ناحیه‌ای بیان می‌شود ایرانی است. حتّی ترکیه، که از سده‌ها پیش هویت قومی متمایز از هویت قومی ایرانی یا به تعبیر من، ایرانشهری داشته، اما تا گسستی که بنیادگذار ترکیۀ نوین ایجاد کرد، بخش مهمی از ادبِ تُرکی عثمانی، ایرانی و از شاخه‌های فرهنگِ ایرانی بوده است. این بخش از فرهنگِ عثمانی ناحیه‌ای در ادب و فرهنگِ ایرانی است که به زبان ترکی عثمانی بیان شده است.

🔴 منبع:
از کتابِ تاملی دربارۀ ایران، دیباچه ای بر نظریۀ انحطاط ایران، جواد طباطبایی، صفحه پنجاه و یک و پنجاه و دو



@IranDel_Channel

💢

🎥 رییس صندوق توسعه‌ی ملی ایران: 
مردم نگران‌اند که به زودی تبدیل به عمله‌ی کشورهای همسایه شویم.
ممکن است کشورهای همسایه نوع جدیدی از استعمار را برای ما را برای ما رقم بزنند.



🔴 پی‌نوشت:
سالهاست که عموم کارشناسان و متخصصانِ دغدغه‌مند و ایران‌دوست، درباره‌ی عقب‌ماندنِ کشور از توسعه بویژه در قیاس با کشورهای منطقه و درباره‌ی عواقبِ خطرناک و گاه جبران‌ناپذیر آن، هشدار می‌دهند.!


@IranDel_Channel

💢

🎥 جانِ من، فدای خاکِ پاک میهنم ...


🔴 پی‌نوشت:
خنیابزمی در محوطه‌ی کاخ سعدآباد تهران


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 درباره‌ی محتوای کتاب‌های درسی

✍️ عاطفه طیّه

دخترم آناهید سال دیگر می‌رود کلاس چهارم دبستان. همین موجبِ توفیقی اجباری گشته. این که بدانم در مدارس دست‌کم تا کلاس سوم چه به کودکان می‌آموزند. بگذارید زبان به کام بگیرم و نگویم از عجایب و مطالب دلسرد‌کننده‌ای که در این سال‌ها گاهی در کتاب‌هایش دیده‌ام. دیگران بسیار گفته‌اند و مکرّر نمی‌کنم...

امشب چند ساعتی با دو کتاب‌ به نام‌های «یاد داستان‌های دل‌انگیز دبستان» و «یاد شعرهای شیرین دبستان» سرگرم بودم و حالم خوش شد. چه خوش‌ذوق آدمی‌ است این اکبر قره‌داغی که داستان‌ها و شعرهایی را که در این یک قرن از سال ۱۲۹۰ تا ۱۳۹۰ [خورشیدی] در مدارس به دانش‌آموزان آموخته شده، گردآوری کرده است.

دلم پر کشید از دیدن آن‌همه انتخاب خوب و درست در سالیان قدیم. دلم پر کشید از دیدن آن‌همه ذوق و شعور و انسانیت!

«بچه‌جان بر سر درختِ مرو
لانۀ مرغ را خراب مکُن
بچۀ مرغ را زِ لانه مگیر
جگرِ مادرش، کباب مکُن
ناصواب است اذیتِ حیوان
جان من کارِ ناصواب مکن»

در دهۀ ۱۳۲۰ این قطعۀ سزاوارِ تحسین را در کتاب کلاس دوم دبستان به کودکان یاد می‌داده‌اند. نمی‌دانم آیا ازین ساده‌تر می‌توان برای طفل کلاس دومی شعری ساخت و او را از آزردن حیوانات برحذر داشت؟

حال حکایت درخور تأمّلی را بخوانیم که در دهۀ ۱۳۰۰ در کتاب‌های کلاس سوم آمده بوده است.

«شبی هارون‌الرشید، خوان طعامی برای بهلول فرستاد. بهلول به آورنده گفت بگذار پیش سگ‌ها بخورند. آورنده گفت اگر شام خلیفه را برای هر یک از وزرا می‌بردم چه فخرها که نموده و چه انعام‌ها که به من می‌دادند اما تو دیوانه احترام ننموده، می‌گویی بده به سگ‌ها. بهلول گفت آهسته‌تر اسم خلیفه را بگو که اگر سگ‌ها بدانند این طعام از مَطبخ خلیفه آمده آن‌ها هم نخواهند خورد»

گویا مؤلّفان کتاب‌های درسیِ قدیم بیشتر از امروز به فکر آموختن زندگی به کودکان بوده‌اند. زندگی؛ همین زندگی ساده و پیچیده! اسلاف ما کمتر از امروز صفحات اندک کتاب‌های درسی را با شعارهای سیاسی و مطالب ایدئولوژیک می‌انباشته‌اند و بیش و پیش از هر چیز در صدد آموختن ادب و اخلاق و فراست و تدبّر و شکیب و سخت‌کوشی و خرسندی و مناعت به دانش‌آموزان بوده‌اند. باید درود فرستاد به بسیاری از انتخاب‌هایشان از شعرها و حکایات حکمت‌آموز بزرگان و روشِناشان.
رحم‌الله معشر الماضین...

کتاب‌ها را به دخترم دادم و می‌دانم با لذّت خواهد خواند. هر دو کتاب در سال ۱۳۹۱ [خورشیدی] توسط انتشارات بهجت منتشر شده است.


@IranDel_Channel

💢

‌
🔴 هشدار، درباره‌ی خطراتِ توسعه‌نیافتگی و عقب‌ماندگی کشور

✍️ رشته‌توییتی از احسان انتظاری


سالهاست فریاد زده می‌شود که توسعه‌نیافتگی کشور بویژه در قیاس با کشورهای منطقه، حتی می‌تواند کلیت کشور را به خطر بیندازد.

الان سالهاست تورّم بالا، رشدِ اقتصادی منفی، پیر شدنِ جمعیتِ جوان کنونی و از آن‌سو کاهشِ نرخِ رشدِ جمعیت، نبودِ سرمایه‌گذاری خارجی، ناتوانی در صادراتِ نفتی و غیرنفتی و ناتوانی در انتقالِ پول به کشور و ... که نتیجه‌ی سیاستِ خارجی غلط (در تداومِ سیاستِ داخلی غلط)، سومدیریت، عدمِ بها دادن به متخصصان و کارشناسان و بی‌توجهی به دانشِ بشری در حوزه‌های مختلف، کشور را از ریلِ توسعه خارج کرده است.

عقب‌ماندگی از یک مرحله به بعد، شاید دیگر قابلِ جبران نباشد.

این مشکلات برشُمرده را بگذاریم در کنارِ بحرانهای زیست‌محیطی و بحرانِ آب و..

این عقب‌ماندگی علاوه بر آنکه رفاه و امید و آینده‌ی ملت ایران را ذبح میکند، بلکه ممکن است کلیّتِ امنیت و بقای کشور را تهدید کند.

بهم خوردن توازن توسعه به نفع کشورهای منطقه در درازمدت موجبِ کاهش علاقه و تعلق به کشور در بین ملت، افزایش میل به مهاجرت و افزایش تجزیه‌طلبی در برخی مناطق مرزی شده و از سویی موجب سلطه‌ی کشورهای بیگانه بر کشور می‌شود، بگونه‌ای که حتی کشورهای کوچک هم جرأتِ رجزخوانی می‌یابند.

در ضمن شکافِ درازمدت، بین ملت و حکومتِ مستقر و کاهشِ امیدِ هر نوع تغییر و بهبودی، کشور را در روزهای سخت و پُرخطر، تنها و بی‌پشتوانه‌ی مردمی می‌گذارد؛ زیرا که شاید توده‌های مردم، توانِ تمیز دادنِ حکومت مستقر و کشور نداشته و خشمشان از حکومت مستقر به نفرت و خشم از کشور، ختم شود.


#توییت_خوانی

🔴 پی‌نوشت:
اظهارات صریحِ رئیسِ صندوقِ توسعه‌ی ملّی کشور را اینجا ببینید و بشنوید.


@IranDel_Channel

💢

‌
🎙 سخنرانی داود دشتبانی - دانش‌آموخته‌ی دکترای تاریخ - درباره‌ی قوم‌گرایی در ایران و جایگاه ایران‌دوستان به همراه برخی پرسش و پاسخ‌ها


🔴 پی‌نوشت یک:
سخنرانی در ششمین نشستِ هم‌اندیشیِ کارگروهِ اقوام و تیره‌های ایرانی حزب مهستان در روز ۲۹ امرداد ۱۴۰۲ خورشیدی با مدیریت احسان هوشمند - جامعه‌شناس و ایران‌شناس - انجام شده است.

🔴 پی‌نوشت دو:
سخنرانی داود دشتبانی را در چهارمین نشستِ هم‌اندیشی کارگروهِ اقوام و تیره‌های ایرانی حزب مهستان از اینجا بشنوید.


🔴 پی‌نوشت سه:
انتشار یک سخنرانی، به معنی تأييدِ تمامِ مواضع و سخنانِ مطرح‌شده در آن نیست.


@IranDel_Channel

💢