رابطه با دیگری،همواره با تجربه احساس گسستگی در مرزهای "خود" همراه است. تعهد، یعنی؛ تسلیم شدن به فضای مشترک بین ذهنی با دیگری،بدون آنکه این فضا به نادیده گرفتن و محو خودمان در رابطه تبدیل شود. ترسِ از بلعیده شدن(نشت و نفوذ به دیگری) توسط دیگری در این فضا باعث تجربه اضطراب در تعهد می‌شود.

تجربه اضطرابِ تعهد، مشابه تجربه اضطراب در موضع اتیستیک-مجاور و به معنای؛نفوذ و محبوس شدن در دیگری (از طریق لمس، پوست) و از دست دادن خودِ واقعی است.لمس بدنی تجربه شده در سکس، می‌تواند باعث افزایش اضطرابِ تعهد این افراد شود،بنابراین؛فرد به عنوان راهکاری برای حفظ فردیت خویش، و گریز از حل شدن در دیگری،برخلاف تعهد،میل به همخوابگی با دیگرانی غیر از معشوق خود دارد.

فرد از تعهد می‌ترسد، چون فکر می‌کند اگر جنبه‌های بد شریکش را ببیند، تمام رابطه نابود می‌شود. اضطراب تجربه شده ناشی از دوسوگرایی است؛یعنی؛ ترس از اینکه اگر بدی او را دیدم و از او عصبانی شدم، خشم من نسبت به محبوبم،او را از نابود کند.تعهد واقعی شروع حرکت فرد از موضع پارانوئید-اسکیزوئید به موضع افسرده‌وار است.

تامس آگدن

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

📌برای فهمیدن عشق، نخست باید تنهایی انسان را فهمید!

اریک فروم در نظریه‌ خود درباره‌ عشق، تمایزی بنیادین قائل می‌شود: عشق بالغ، آن نیست که در آن دو انسان در یکدیگر حل شوند و فردیت خود را از دست بدهند، بلکه؛ پیوندی‌ست میان دو انسان که هرکدام، با وجود این پیوند، همچنان «خود» باقی می‌مانند. به تعبیر او؛ عشق فعلی است، نه احساسی صرف؛ کنشی آگاهانه برای پاسداشت رشد و فردیت دیگری، در عین حفظ فردیت خویش.

این نگاه، نکته مهمی را روشن می‌کند: بسیاری از آنچه «عشق» نامیده می‌شود، در واقع؛ گریز از تنهایی است، نه ارتباطی اصیل. انسانی که نتوانسته با تنهایی وجودی خود کنار بیاید، در رابطه دنبال پر کردن این خالی‌بودن می‌گردد و این، به‌جای پیوند، نوعی وابستگی یا حتی از خودبیگانگی به بار می‌آورد.

▫️بازنشر از پیج اینستاگرام:
instagram.com/nazlikharaman

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

📌رویا دیدن، شیوه اندیشیدن روان است.

تحول روانی، افزایش توانایی فرد برای فکر کردنِ ناهشیار به تجربه های خام هیجانی و پیشازبانی، سازماندهی و قابل تحمل‌ تر کردن این تجربه هاست. اگر کودک به این سطح از تحول روانی نرسد، این تجربه‌ها، بصورت اضطراب، آشفتگی و یا علائم و نشانه‌های بدنی در بزرگسالی تجربه خواهند شد. یکی از کارکرد های رویا دیدن (خیال‌پردازی) برای ذهن انسان، پردازش عمیق همین تجربه هاست.

dreaming, reverie, symbolic transformation

James Grotstein

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

📌رویایی به من نگاه می‌کند.

▫️بازنشر از پیج اینستاگرام:
Instagram.com/mahd.karimii

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

اضطراب | ژاک لکان

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

📌مادر و کودکش؛ از تجربه نخستین دلبستگی در آغوش ابژه تا شکل گیری جهان سوژه

در صورت علاقه و تمایل صفحه جدیدمون [مادر و کودکش] در تلگرام و اینستاگرام رو دنبال کنید.

کانال تلگرام:

@themotherandherchild

پیج اینستاگرام:

instagram.com/themotherandherchild

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

چیزی به نام نوزاد، به‌تنهایی وجود ندارد! اگر شما نوزادی را به من نشان بدهید، حتماً کسی که از آن نوزاد مراقبت می‌کند، هم به من نشان داده‌اید.

Donald Winnicott

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

📌دلبستگی، فقط میل به نزدیکی، چسبیدن به دیگری، گرفتن و دادن عشق نیست، بلکه؛ ساختنِ یک دنیای درونی از خود و دیگری است. بعبارتی؛ شالوده شکل گیری دلبستگی،درونی سازی ارتباط است.

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

‍ دلبستگی، مسیر پیوند جویی با ابژه از بدو تولد تا زمان مرگ انسان را ترسیم می‌کند.

از نظر بالبی، نوزادِ ضعیف، برای بقای خویش به شدت به ابژه دلبستگی (مادر)/مراقب وابسته است. نوازدی که در واکنش به صدای بلند می‌ترسد، به دنبال ابژه دلبستگی اش می‌گردد؛ گریه کردن، چسبیدن و در آغوش دیگری خود را جا دادن و... نمود "امنیت جویی نوزاد" است؛ «من ترسیده ام، احساس خطر کرده ام، مرا در آغوش بگیر و از من محافظت کن!».

اگر ابژه دلبستگی نوزاد، رفتاری سرد، بی تفاوت و طرد کننده از خود نشان دهد و یا رفتاری در ظاهر پاسخگو اما در باطن طرد کننده (مادر نوزاد را در آغوش می‌گیرد، به او شیر می‌دهد و...، اما با عصبانیت از نوزاد و یا دیگران و ... ) از خود بروز دهد، نوزاد در پاسخ به سوال؛ آیا من دوست داشتنی هستم؟! آیا دیگری برای من امن و قابل اتکا است؟! آیا دنیا برای من امن است؟!پاسخی پایدار دریافت نمی‌کند و لذا از درونی کردن یک ابژه دلبستگی امن محروم و دل‌بستگی ناایمن می‌شود.

اما اگر مراقب، به موقع و مناسب حضور داشته باشد و با حساسیت به ترس نوزاد پاسخ دهد (درحالیکه خود آرام است، هیجاناتش را مدیریت کرده، او را در آغوش بگیرد و آرام کند)، نوزاد یاد می‌گیرد که «مراقب من قابل اتکا و امن است». یک ابژه دلبستگی امن درونی و دلبستگی ایمن می‌شود.

در بزرگسالی و در میانه تجربه بحران، فقدان و... نزدیک شدن، پیوند جویی، چسبیدن و میل به در آغوش گرفته شدن/گرفتن دیگری، نمودی از فعال شدن سیستم دلبستگی و امنیت جویی انسان است. امنیت جویی که ریشه در همین روابط ابتدایی نوزاد با مادر دارد.

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

‍ فکر کردن/ رؤیاپردازی در مورد تجربه زیسته فرد در دنیا، ابزاری پایه‌ای و شاید مهم‌ترین ابزاری است که فرد از طریق آن از تجاربش یاد می‌گیرد و به رشد روانشناختی دست می‌یابد (بیون، ۱۹۶۲).  به علاوه؛ تجربه زیسته فرد غالباً آن‌قدر آشفته کننده است که از ظرفیت او برای انجام هرگونه اقدامی یعنی؛ فکر کردن یا رؤیاپردازی دربارهٔ آن فراتر می‌رود. تحت چنین شرایطی بایستی دو فرد در مورد این تجربه فکر یا رؤیاپردازی کنند.

روان‌کاوی با هر بیمار ما را ناگزیر در موقعیتی قرار می‌دهد که قبلاً هرگز آن را تجربه نکرده ایم و در نتیجه ما را ملزم به داشتن شخصیتی وسیع‌تر از آنی می‌کند که با خود به جلسه تحلیلی آورده ایم. این مسأله در مورد همۀ تحلیل‌ها صدق می‌کند؛ هیچ تحلیلی «ساده» یا «سرراست» نیست.

بازسازی مفهوم همانندسازی فرافکنانه به مثابۀ فرایندی درون فردی/بین فردی در نوشته های بیون و رزنفلد، نشان می‌دهد که؛ در چنین موقعیت‌های تحلیلی جدید و آشفته تحلیل‌گر نیازمند فرد دیگری است تا به او کمک کند که به آنچه برایش غیرقابل تفکر است فکر کند. آن فرد دیگر در بیشتر مواقع بیمار است، اما می‌تواند ناظر بالینی، همکار، استاد گروه مشاوره و ... نیز باشد.

در مفهوم تفکر بیناذهنی این ایده نهفته است که در طول زندگی هر فرد «حداقل به دو نفر نیاز است تا یک فرد ساخته شود» (بیون (۱۹۸۷). برای اینکه نوزاد بتواند به «وضعیت واحد» دست یابد، به یک مادر و فرزند نیاز است (وینیکات، ۱۹۸۵).

برای اینکه کودک اُدیپی سالمی داشته باشیم، به سه فرد یعنی؛ مادر، پدر و فرزند نیاز است؛ به سه فرد یعنی؛ مادر، پدر و نوجوان نیاز است تا جوان بالغی شکل گیرد؛ به دو فرد بالغ جوان نیاز است تا بتوانند فضای روان شناختی را ایجاد کنند که زوجی را بسازد که امکان باروری (هم به صورت واقعی و هم به صورت استعاری) دارند؛ به ترکیبی از یک خانوادۀ جوان و خانواده پیر (مادربزرگ، پدربزرگ مادر، پدر و فرزند) نیاز است تا شرایطی فراهم شود که پذیرش و استفاده خلاق از تجربۀ پیر شدن و مرگ پدربزرگ و مادربزرگ به طور سازنده ای امکان پذیر باشد یا آن را تسهیل کند (لئووالد، ۱۹۷۹).

در باب روانکاو شدن | تامس آگدن

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

📌چرا عاشق کسانی می‌شویم که عاشق ما نیستند؟!

کنراد لورنتس، جانورشناس اتریشی، کشف کرد که جوجه‌ غازها الزاماً به مادر واقعی خود دلبسته نمی‌شوند؛ آن‌ها به نخستین موجود متحرکی که پس از تولد می‌بینند، وابسته می‌شوند. ممکن است آن موجود، مادرشان باشد؛ اما ممکن است یک کشاورز، یک دوچرخه یا حتی تکه‌ای از یک ماشین کشاورزی باشد.

شاید این آزمایش فقط درباره پرندگان به نظر درست برسد، اما روان‌شناسان سال‌هاست از آن برای فهم یکی از پیچیده‌ترین جنبه‌های روابط انسانی استفاده می‌کنند. کودکان نیز، درست مانند جوجه‌ پرندگان، به کسانی دلبسته می‌شوند که در دسترسشان هستند، نه الزاماً کسانی که بهترین مراقبان آن‌ها هستند. به همین دلیل، ممکن است کودکی عمیقاً به فردی وابسته شود که او را نادیده می‌گیرد، تحقیرش می‌کند، در او احساس شرم برمی‌انگیزد یا با او رفتاری بی‌رحمانه دارد.

دردناک‌تر آنکه همین نقش‌پذیری اولیه، بعدها الگوی انتخاب شریک عاطفی را شکل می‌دهد. گاهی بزرگسالان سال‌ها در جست‌وجوی کسانی هستند که همان احساس آشنای کودکی را زنده می‌کنند؛ نه به این دلیل که عشق سالمی به آن‌ها می‌دهند، بلکه چون ذهن و روانشان، عشق را از همان ابتدا با بی‌اعتنایی، طرد یا تحقیر آموخته است.

✅ ادامه ترجمه این مقاله را در وب‌سایت رابطه بخوانید.

بازنشر از کانال تلگرام:
@saharnikroo

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

اگرچه روان‌شناسی و تربیت همیشه بر این باور بوده‌اند که کودک موجودی شاد و بدون تعارض است و رنج‌های بزرگسالان را نتیجه سختی‌ها و بار واقعیت تصور کرده‌اند، اما باید ادعا کرد که درست برعکس است!

آنچه در مورد کودک و بزرگسال از طریق روان‌کاوی می‌آموزیم نشان می‌دهد که؛ تمام رنج‌های زندگی‌بعدی در بیشتر موارد تکرار همان رنج‌های قبلی است و هر کودکی در سال‌های اول زندگی میزان رنج بی اندازه‌ای را پشت سر می‌گذارد.

Melanie Klein

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

افرادی که در کودکی والدینی داشتند که غالباً هیجانات آن‌ها را نادیده می‌گرفتند،ناامید شان می‌کردند و نیازهایشان را تأمین نمی‌کردند به‌ ندرت در روابط بزرگسالی‌ شان احساس امنیت می‌کنند. درنتیجه؛مسئله بی‌اهمیتی که ممکن است اغلب مردم بر اثر آن کمی حسادت کنند و به‌ راحتی از آن بگذرند برای این افراد تبدیل میشود به موضوعی تحمل‌ناپذیر!

اگر ما گرفتار شرم عمیق باشیم، احساس رشک برای ما تحمل‌ناپذیر می‌شود،بعبارت‌ دیگر؛ می‌ترسیم که آسیب‌هایی که دیدیم و نواقص‌مان باعث شود که "دوست‌داشتنی نباشیم". دراین حالت؛حسادت به‌شدت دردناک می‌شود چون می‌ترسیم که بالاخره زمانی برسد که"حقیقت درونی"ما برای دیگری کشف شود و آن موقع است که دیگر طرد خواهیم شد.

همه افراد ممکن است گاهی احساس رشک کنند. رشک تا حدودی تجربه ای عادی است،چون به ما یادآوری میکند که چه می‌خواهیم و همچنین انگیزه می‌دهد تا برای آن کاری کنیم.رشک ممکن است ناشی از این آگاهی دردناک باشد که شخصی چیزی را دارد که ما آرزوی داشتنش را داریم،اما این موضوع همیشه باعث نمیشود که از آن فرد متنفر شویم و بخواهیم سر به تنش نباشد.

Joseph Burgo

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

کودک می‌ترسد، به مادر و چشمانش پناه می‌برد، اما او مادر را مضطرب تر از خود می‌یابد.
و از آن پس حق ترسیدن را از خود می‌گیرد...
دیگر نباید ترسید چون به مادر آسیب می‌رسد!

طاها یعقوبی

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

زن‌ها در موقعیت درماندگی یک پاسخ عاطفی دارند که محققان نام آن را احساس" توجه و عطوفت" گذاشته اند؛ شاید دلیل آن این باشد که در خونِ زن‌ها اکسی توسین یا هورمون آغوش بیشتری وجود دارد. به همین دلیل؛ وقتی از طرف کسی توجه کمتری می‌بینند، بیشتر به او توجه می‌کنند.

یکی از مطالعات درخشان تد هیوستون از دانشگاه تگزاس نشان می‌دهد دلیل اصلی مشکل دار شدن روابط زناشویی دعوا و درگیری نیست، بلکه؛ کم شدن محبت و پاسخ‌های عاطفی ای است که به یکدیگر می‌دهند. در واقع؛ نبود پاسخ‌های عاطفی مهم‌تر از درگیری‌های بین زن و شوهر هاست و بررسی این شاخص بهتر می‌تواند نشان دهد پنج سال دیگر اوضاع روابط بین زن و شوهر ها چگونه خواهد بود! زوال ارتباط زناشویی زمانی ست که پاسخ‌های صمیمی و محبت آمیز بین زن و شوهر ها قطع می‌شود نه وقتی که با هم دعوا می‌کنند، چون؛ دعوا معلول بروز بی محبتی و سردی است نه علت آن.

ارتباط ما با کسی که او را دوست داریم و با او زندگی می‌کنیم مثل کسی است که با ما بندبازی می‌کند. وقتی بادِ ترس و تردید می‌وزد و ما را می‌لغزاند نباید به خاطر سراسیمگی به یکدیگر بیاویزیم یا سعی کنیم از یکدیگر رو برگردانیم تا دستمان را به جایی بند کنیم و سقوط نکنیم. با این کار تنش طناب بیشتر می‌شود و ارتباط بین طرفین شکننده تر. اگر می‌خواهیم روی طناب بمانیم باید با حرکاتِ یکدیگر تغییر وضعیت بدهیم و به عواطف یکدیگر پاسخگو باشیم. با ایجادِ این ارتباط می‌تواند تعادل ایجاد کرد چون حفظ ارتباط زناشویی مثل حفظ یک تعادل عاطفی است.

📘محکم در آغوشم بگیر | سو جانسن

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام

مراقب به کودک می‌گوید: این کار را بکن و آن کار را نکن! حال بیمار همین انتظار را از درمانگر دارد: تو بگو من چه کار بکنم و چه کار نکنم؟!

درمانگر به اندازه کافی خوب، مثل مادر به اندازه کافی خوب پاسخ همه ی چه ها را نمی‌داند و سعی در ارائه آنها ندارد! یک روانکاو خوب باید شخصیت خوبی داشته باشد، یعنی؛ اختلال شخصیت نداشته باشد و مثل یک پدر و مادر خوب باید توانایی این را داشته باشد که جایی که لازم است نه بگوید و باید خصوصیات اخلاقی مناسبی داشته باشد.

روانکاو، بیشتر از اینکه به دانش مربوط باشد به هنرِ درمان مربوط است و باید بتواند همدلی کند و با شدت مشکلات، نیازها و ضعف های بیمارش همگام شود.

#Leonard_Shengold

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام