گربه.

و بله گوشی جدید گرفتم و دوربینش خداست پس بیشتر ترغیب به عکس گرفتن شدم.

محو شدن؛ بودن اما کمرنگ بودن در همچی، ارتباطات و زندگی، رنگی از تو وجود داره اما بسیار محو هستش و برای دیدنش باید چشم هارو ریز کرد.

دارم کتاب زورو رو میخونم از نشر مروارید و فونت انقدری ریزه و کل یک صفحه رو پر کردن که واقعا خوندنش سخته برام، هر یک صفحه‌اش دو صفحه و نیم یک کتاب عادیه.

هرچند واقعا قشنگه.

بیست صفحه مونده

گرمه.

تو این تابستون درگیر روتین شدم و بیشتر از وقت گذروندن با اطرافیان با خودم وقت میگذرونم، به نکته ی جالبی برخورد کردم.

وقت گذروندن با خودتون روی کیفیت رابطتون با دیگران تاثیر زیادی میزاره، شما وقت زیادی برای هدر دادن ندارین پس روابطتون با اون افراد اصلی زندگیتون حفظ میشه و به حاشیه ها پرداخته نمیشه.

و این زمینه ای میشه تا بهتر گذر کنین از چیزهایی که قبل خواب نمیزاره بخوابین.

مجموعه ویوارد پاینز رو از بلیک کرواچ شروع کردم و بالاخره از دست فونت ریز خلاص شدم و اومدم یه کوچولو بخونم دیدم 62 صفحه رفتم جلو.

اینو در نظر داشته باشین که سازندگان سریال فرام(from) ایده سریالشون رو از این کتاب گرفتن.

دستم خورد نصرت دست‌کج حذف شد.

متنفرم از دیکتاتور بیرون تا داخل خونه ام، متنفرم از اینکه برای زندگی خوب آرزو مرگ یک فرد دیگر رو داشته باشم.

همواره تو جامعه ظلم وجود داره و همینطور آدم هایی که با این ظلم مبارزه کنن.
حکومت الجزایر و استبداد فرانسوی و نوشتن آلبرکامو ازش، شوروی با کمونیستش که اجازه ی قبول نوبل رو به شما نمیده، پهلوی هم حکومتی نبود که توش خبری از استبداد نباشه.
ما الان در حال مبارزه با دیکتاتوری جمهوری اسلامی هستیم و بعد از این هم با ظلمی برای مبارزه وجود خواهد داشت و قرار نیست افرادی مثل ما که توان سکوت در مقابل این ظلم رو ندارن هرگز زندگی راحتی رو تجربه کنن.
پس چاره چیه؟ همه ی این بیهوده نیست؟
نمیدونم، امروز هم خودکشی نمیکنم و قهوه ام رو مینوشم.