متنفرم از دیکتاتور بیرون تا داخل خونه ام، متنفرم از اینکه برای زندگی خوب آرزو مرگ یک فرد دیگر رو داشته باشم.

همواره تو جامعه ظلم وجود داره و همینطور آدم هایی که با این ظلم مبارزه کنن.
حکومت الجزایر و استبداد فرانسوی و نوشتن آلبرکامو ازش، شوروی با کمونیستش که اجازه ی قبول نوبل رو به شما نمیده، پهلوی هم حکومتی نبود که توش خبری از استبداد نباشه.
ما الان در حال مبارزه با دیکتاتوری جمهوری اسلامی هستیم و بعد از این هم با ظلمی برای مبارزه وجود خواهد داشت و قرار نیست افرادی مثل ما که توان سکوت در مقابل این ظلم رو ندارن هرگز زندگی راحتی رو تجربه کنن.
پس چاره چیه؟ همه ی این بیهوده نیست؟
نمیدونم، امروز هم خودکشی نمیکنم و قهوه ام رو مینوشم.

وقتی اصفهان رفته بودم من و زینب(خواهرم) کِش هامون رو عوض کردیم، این باعث شد احمد حسودی کنه و یه کش مو برام بگیره و بهم بگه ببینم این یکی رو هم مثل کِش زینب خوب نگه می‌داری یا نه.
امروز بعد سه سال به احمد کشی که گرفته بود رو نشون دادم، اصلا همچین کشی رو یادش نبود.
برام جالبه که خاطرات بزرگ فردی میتونه تو حافظه ی یک فرد دیگه حتی سایه‌ای ازش موجود نباشه.

درود رفقا، من هر سال نزدیک به سال تحصیلی جدید کمک میکنم به بچه هایی که توانایی خرید لوازم تحریر رو ندارن و هردفعه بابتش تحقیق میکنم تا یه جای مطمئن رو پیدا کنم تا حتما به دست نیازمند ها واقعی برسه.
این سری کمک هارو به بچه های مای انیمه سپردم، اگه خواستین کمکی کنین تا فردا شب وقت دارین، از طرف من تایید شده‌ان.



https://t.me/MyAnimes/60712

بعد سه سال موهام رو کوتاه کردم(توسط احمد) و حس عجیبی داره. نمیدونم بده، خوبه، صرفا نمیتونم تو آینه نگاه کنم.

از تقاضای عکس در پی وی شدیدا خودداری کنید.

متنفرم از اینکه برای ظلم های اینا فقط استوری و نوشته بزارم.

رخ جدید

وقتی به آدم هایی که در گذشته ام بودن و از دستشون دادم فکر میکنم در دوراهی عاطفی گیر میکنم.
دلتنگی و خواستن اینکه کاش میتونستن برگردن از یک طرف فشار میاره و از طرفی دیگه میگم من به اندازه کافی به فنا رفتم خوشحالم حداقل اونارو درگیر خودم نکردم.