امروز هجدهم بهمن است و دقیق یک ماه شد که من در دی ماه گیر کرده‌ام.

پنجره رو باز کرده بودم منتظر بودم یکیشون الله و اکبر بگه

من لباس رنگ روشن نمیپوشم، نمیخرم هیچوقت که بخوام بپوشم با داداشم که صحبت میکردم مدتی پیش گفتم اون روز که تموم بشه میرم یه لباس سفید میخرم و میرم سر میدون و شیرینی خامه ای پخش میکنم.
من زخمی ام و پرم از خشمی معتبر اما همیشه تو یه کارت دیگه مبلغی پول برای شیرینی و لباس سفید کنار گذاشتم و ندیدش گرفتم.

هم‌دستان جنایت فریاد الله‌اکبر سر می‌دهند.

این دی ماه خونین و خاموشی اینترنت زمان خوبی بود برای اینکه بفهمین چقدر برای آدم ها مهم هستین.
وقتی که با وجود قطع بودن راه های ارتباطی تلاش میکردن تا دسترسی کوتاهی هم شده بهتون پیدا کنن تا فقط بفهمن زنده‌ هستین.
برای من افرادی عزیز تر شدن و افرادی بودن که حتی با وجود قطع ارتباط حواسشون بهم بود و حالمو پرسیدن و این ها باعث شد تا همیشه قدردانشون باشم جدا از هرچی که شده و نشده.

افرادی هم بودن که با محکم بود پیوندمون خبری نگرفتن کلا یا اینکه منتظر موندن تا من پیام بدم.
در این گیر و دار از دست دادن ها به کسایی که از حالتون جویا شدن اهمیت بدین.

این فراخوان و این جمعیتی که بخاطر شاهزاده و ایران اومده محکم ترین تودهنی به ۲۲ بهمن و آدمایی هست که بخاطر مالیدن تو این تجمع اومده بودن.

درود بهتون رفقا، امروز خیلی دیدم تو چنل اطرافیان که میگفتن ما نباید ولنتاین بگیریم امسال، نباید عید داشته باشیم.
این صحبت ها از ریشه به نظر من غلطه، وقتی جاوید نام های ما در خیابان ها جنگیدن و هنوز هم خودمون داریم میجنگیم، چرا باید خودمون رو از فرهنگ خودمون که عید نوروز هست دور کنیم؟ وقتی که مُلا ها در تمام این سال ها خواسته‌ای که داشتن این بود به بهانه های مختلف( ماه رمضون و...) این مناسبت باستانیمون رو ازمون بگیرن.
از طرفی روز ولنتاین هم که دیگه اخرین ساعاتش رو سپری می‌کنه روزیه که ما به کسایی که دوستشون داریم، پارتنرمون، خانوادمون،دوستامون ابراز علاقه میکنیم و نشون میدیم چقدر برامون مهم هستن و این حلقه‌ی اتحادمون رو قوی تر میکنه.
این مناسبت های بهونه ای برای حداقل یک روز بیشتر قوی موندن و کمی شادی کردنه برای داشتن همدیگه.
دوستتون دارم، ولنتاینتون مبارک💚

باجگیر چشم هایش را فرو بسته بود و صاعقه ای آسمانی را انتظار می کشید. اتفاقی نیفتاد. بی آنکه چشم های خود را بگشاید، خشمش را با نفرین بر آسمان فرو نشاند. فریاد می زد که ایمانش خلل یافته و حتما خدایان دیگر و بهتری نیز هستند. هیچ خدایی رخصت نمی داد مردی چون یسوعا بر صلیب بگذرد. باجگیر که صدایش سخت گرفته بود، فریاد زد: نه اشتباه می کردم... شاید دود قربانی های معبد چشمت را نابینا کرده و تنها بانگ شیپور کاهنان را شنوایی؟... ای خدای راهزنان و حامیان و هواداران راهزنان لعنت باد!

مرشد و مارگاریتا، بولگاکف.

همه‌ می‌دونیم چهلمه، تسلیت هم می‌گیم. اما کارِ مفید تر پخش کردن و پرداختن به این موارده، لطفاً مفید باشیم:

لینک پست اول: جنایتِ چناران

لینک پست دوم: خیزش در آبدانان

هرچقدر که زمان میگذره جاویدنام ها بیشتر بهمون نزدیک میشن.
در آبان 98 به هر 1500 نفر احترام می‌ذاشتیم، گذشت و رسید به جنبش مهسا و بچه ها اسماشون ورد زبونامون شد.
اما الان در این انقلاب( بزارید نگم جنبش) جاویدنام ها خیلی بهمون نزدیک شدن، دوست صمیمی خواهرمون، کسی که از مدرسه می‌شناختیم و ....
سراغ همه ی ما خواهند اومد در نهایت اگه جلوشون رو نگیریم.
حتی نمیدونم نوشتن این چیزا در اینجا امنه یا نه اما دوست دارم این نوشته ها ازم باقی بمونه، حتی اگه بعد آزادی خودم بیام و بخونمشون.

در نمایشنامه دادگستر های آلبرکامو( که نمایشنامه موردعلاقه‌ی منه) یک سوال مطرح میشه: آیا آزادی به مردن یک بچه میارزه؟
از وقتی که رسانه های آزاد خبری تعداد کشته هارو اعلام کردن این سوال هرشب تو مغزم میگرده.
تمام این جون ها ارزششو داشت؟

میتونین با لایک و دیسلایک نشون بدین نظرتون رو.
به صورت ناشناس باقی میمونه و حتی منم نمی‌فهمم کی هستید.

یه دوستی گفت که سوگ زیاد بدتر از گلوله میکشه آدم رو و باید خندید و با خنده مبارزه کرد.
به نظرم باید این گفته رو شما هم میخوندین برای تصمیم گیری بهتر.

در این وضعیت معمولا تنها سرتونین و دوپامینی که بدنمون ترشح می‌کنه از طرف غذا تأمین میشه، و حدس بزنین که دقیقا تو همین وضعیت رژیم سخت تحت نظر دکتر گرفته.

دیشب به این فکر میکردم که اگه پیروز نشیم هنوز ارزششو داره؟
و به نظرم آره داره، حتی اگه پیروز نشیم ما باعث میشیم این تبر کُند تر بشه و راه رو برای پیروزی آیندگان هموار تر می‌کنیم.
پس در هر صورت ما پیروزیم.

این مدت زندگی برام تبدیل شده به منتظر موندن.
نمی‌دونم در انتظار چی هستم اما تمام حالات انتظار رو دارم، انگار بچه ی دبستانی باشم در انتظار تعطیلات عید.

آخه یکی نیست بگه تویی که کل دوپامین و سروتونین زندگیت از غذا تأمین میشه رژیمت دیگه چی بود.