سوگواری و ناراحتی برای از دست دادن یک رابطه همیشه دقیقا بعد خراب شدن اون رابطه اتفاق نمیوفته.
ما گاهی اوقات در اخر های اون دوستی که داریم برای خودمون سوگواری از دست رفتنشو میگیریم چون میدونیم در حال تموم شدنه حتی اگه در عین قابل مشاهده نباشه ذهنمون از این موضوع آگاهه.
پس مراقب روابطتون باشین و وقتی که لازمه رها کنید.
و زمانی که رها کردین و دیدین هیچ حسی ندارین، شما بی احساس نیستید بلکه قبلا احساسات خودتون رو خرج از دست دادن این رابطه کردین.

خیلیاتون اینجا جواب دادین و خیلیاتون اومدین ناشناس و پی وی، خیلی ممنونم از این همراهی ارزشمندتون.

شعری از بوکوفسکی با توضیحات.

عشق به زاد و بوم و تعهد فقط در صورتی معنا می دهد که آدم با دست کشیدن از آن، چیزی را از دست بدهد. آخر این زن چه داشت که از دست بدهد؟

ـ زنی در ریگ روان، کوبو آبه

فشار روانی که فرد آگاه ساز( بستگی به مقدار آگاهی که داره) روش هست به شدت زیاده و واقعا اراده و روحیه خیلی قوی میخواد که فرد تو این مسیر ادامه بده.
افرادی مثل رامبد جوان در برنامه سازی ایران، کامو و سارتر در ادبیات، استارک در بین دوستانم و... واقعا فشار زیادی رو تحمل میکنن.
اما شاید این فشار به مرور با عادت کردن به این شرایط کم بشه و به طرف بگی جواب بده: pressure? What pressure

قبل اینکه بعضی از دوستان که سر همچی هیت میدن بیان به این حرفم هیت بدن، نخیر من خودمو تو دسته چنین افرادی نمیبینم( هنوز) اما سعی میکنم در حد خودم تغییر درستی ایجاد کنم.

با این شعر از مولوی این زیاده گویی رو پایان ببخشیم.

نادان که نباشد خبر زین سخن
محتاج دمیدن است بر آهن

تا کی ز چو و چند گفتن بی‌خبر
در پیش تو مشتی سؤالند و جواب

این مشت بر این خر نه از بهر علف
بل زانک نماید که او دارد شرف

فرهنگ ۲۵۰۰ ساله به چه جور فرهنگی گفته میشه؟
فرهنگی که به مرگ قائم مقام فراهانی خندید و هلهله سر داد؟
فرهنگی که در مقابل مرگ امیر کبیر سکوت کرد؟
فرهنگی که سال ها حق تدریس رو از زنان گرفت؟
فرهنگ ۲۵۰۰ ساله بسیار جای افتخار داره اما همچنان جاهای ننگین هم به همین زیادی داره.
من این هارو نمیگم که بگم ما فرهنگ نداریم.

میگم که نگاه کنید و فرق کنید، تفاوت داشته باشید و یک اشتباه رو دوباره و دوباره تکرار نکنید.

این کتاب رو من به پیشنهاد آقای علیخوانی خوندم پس باید حتما بابتش ازشون تشکر میکردم.
اما پیشنهاد جالبی دادن، در آینده سراغش میرم و باهاتون راجبش حرف میزنم.

یک داستان علمی تخیلی براتون نوشتم.

مزرعه ارز دیجیتال حیوانات.



در مزرعه حیوانات همه برابرند، فقط بعضی‌ها شفاف‌تر، نورانی‌تر و از قضا صاحب کل آخور و باغ‌اند. هوا که کدر می‌شود، آقای هواشناسی با لبخند دندونی می‌گوید این آلودگی نیست، «مه شاعرانه» است؛ ریه‌هایتان اگر می‌سوزد مشکل از احساساتتان است، نه هوا.

در این مزرعه آزادی مجازی چیز خطرناکی‌ست؛ برای همین خیالتان راحت باشد، هیچ‌کس اجازه ندارد از آن استفاده کند… جز نماینده دلسوزی که شب‌ها پشت آن درِ بسته، با اینترنت آزاد مثل آدمی که تازه از غار فرار کرده باشد صفحه‌ها را بالا و پایین می‌کند تا مبادا شما، اهالی این خاک سبز و همیشه شاد، آسیب ببینید.

در مزرعه حیوانات، خوک‌ها حاکم‌اند؛ هم باغ را دارند، هم داستان را. آن صاحب عوضی را بیرون کرده اند، و چون بیرونش کرده‌اند، لابد او بوده که جنگل‌ها را آتش زده. از کجا می‌دانیم؟ از همان‌جا که همیشه می‌دانیم؛ از دهان خوک‌ها. وقتی منبع حقیقت همین‌قدر نزدیک است، چرا شک کنیم؟

در این مزرعه اگر دو دوتا پنج شود، اشکالی ندارد. اتفاقاً خیلی هم خوب است. ریاضی باید با شرایط روز هماهنگ باشد، نه روز با ریاضی.

ماندن در صف به مراتب از گرفتن حق خویش راحت تر است.