شروع کردم به شنیدن پادکست رختکن بازنده ها در راه رفت و برگشت دانشگاه و یک ساعت های قبل خواب که گوشی رو کنار میزارم.
تجربه ی جالب و صمیمانه ای بوده برام این پادکست و خیلی به بخش تسلیم نشوی وجودم تاثیر گذاشته پس گمونم میتونه برای گوش دادن پادکست خوبی باشه و تاثیری که باید بزاره رو، بزاره.

میتونین تو کست باکس، اسپاتیفای و... گوشش بدین.

هوای غروب بوی دود و خاک می‌داد. پسر روی نیمکت قدیمیِ حیاط دانشگاه نشسته بود، سیگارش نیمه‌سوخته و نگاهش روی آسمانِ رنگ‌پریده قفل شده بود. اسمش «آراد» بود. سال سوم روان‌شناسی.
هر روز می‌خوند که چطور ذهنِ انسان کار می‌کنه، ولی ذهن خودش شده بود یه لابیرنت تاریک با درهای بسته.

استادها از فروید و یونگ و رفتارگرایی حرف می‌زدن، از درمان و امید و خودآگاهی. اما آراد با خودش فکر می‌کرد:
چطور می‌شه ذهن آدمای افسرده رو درمان کرد وقتی خودت از فردا مطمئن نیستی؟
وقتی کشورت مثل یه بیمار بی‌پزشک داره نفس می‌کشه؟

پدرش می‌گفت: «درست رو بخون، دکتر شو، یه کاری پیدا می‌کنی.»
اما آراد می‌دونست کار، آینده، ثبات… اینا بیشتر شبیه واژه‌نامه‌ن تا واقعیت.
هر روز آدمایی می‌دید که باهوش‌تر از خودش بودن، ولی توی صف مصاحبه‌ها له می‌شدن.
هر شب وقتی کتاب "روان‌شناسی عمومی" رو می‌بست، احساس می‌کرد بیشتر از قبل خسته‌ست، چون هر چی بیشتر ذهن رو می‌فهمید، بیشتر می‌دید که درد ریشه‌داره.

یه شب، روی پشت‌بوم خونه‌ش، با یه دفتر باز نشسته بود. شروع کرد به نوشتن:
«ما نسلِ تحلیل‌گریم که فهمیدیم چرا نابود شدیم، ولی هیچ راهی نداریم که درستش کنیم.»

اشکاش نیومد. فقط یه لبخند خسته زد.
فکر کرد شاید روان‌شناسی فقط یه راهه برای اینکه بفهمی چرا خودت هنوز زنده‌ای، نه برای اینکه بقیه رو نجات بدی.
بعد دفتر رو بست، سیگارش رو خاموش کرد و زیر لب گفت:
«فردا یه کلاس دیگه‌ست، یه روز دیگه بدون آینده. ولی هنوز باید برم.»

باید بزنم خودم نوشتم یا نه؟ خوشم نمیاد از این چیزا.

امروز که کتابام از دیجی کالا اومد دیدم همراهش گزارش خیریه ای که کمک کرده بودمم همراهش فرستادن.
برای من مدت ها دغدغه بود که تو این فضای پر از دزد چجوری میشه دسته جمعی برای یه هدف بزرگ کمک کرد و مطمئن باشیم این کمک ها حتما برای چیزی که میخوایم استفاده میشه.
دیجی کالا مهر در ماه پیش پروژه ای رو شروع کرد برای اینکه کودکان کمتری از تحصیل جا بمونن و شما میتونستین خود جنس رو از دیجی کالا بخرین و با ارسال رایگان برای این کودکان بفرستین.
من تو اینجا نه اما به دوستانی که میشناختم که میتونن کمک کنن خبر دادم و هرکدوم وسایلی گرفتیم و الان بخاطر کمک کلی آدم بالای ۶ هزار کودک در حال تحصیلن و این واقعا رقم بزرگ و مفیدیه، بیش از ۶ هزار کودکی که بخاطر شماها میتونن به تحصیلشون ادامه بده

جالبه بدونین دیجی کالا مهر همچنان پابرجا هست و شما میتونین به خیریه های مختلف( بچه ها، حیوانات، خانواده ها،طبیعت و ...) کالایی کمک کنید
میتونین یک بسته غذای گربه بخرید، میتونید یه مداد بخرید یا حتی یه بسته ماکارونی که شام یه روز بچه ای میشه، کمترین کمک شما ارزش داره و به نظرم این چیزی بود که باید اینجا میگفتم چون خودم هرماه درصدی از درآمدی که دارم رو برای این موسسه ها میزارم و با شما این تاثیر میتونه بیشتر بشه

لینک گزارش خیریه:
https://mehr.digikala.com/landing/schoolreport/

می‌شه دوباره یکم درباره کنکور صحبت کنی توی چنلت؟
البته اگر امکان پذیره
حس می‌کنم یکم دارم کم میارم ولی همچنان دارم ادامه می‌دم

حتما.
امشب باهم صحبت میکنیم

اول از همه، یه نفس عمیق بکشین که بشینم پای منبر...
خیلی هم عالیه که با وجود احساس کم آوردن، دارین ادامه می‌دین! این خودش نشون میده چقدر آدم بااراده و قوی‌ای هستین.

می‌دونین کنکور در عین حال که چیز مهمیه همونقدرم چیز مهمی نیست، باید جدیش بگیرین و در عین حال جوری بخونین که بهتون آسیب نزنه، من نمیتونم باهاتون صحبت کنم که آیا کنکور مهمه یا اصلا اهمیتی نداره چون نمیدونم شما برای خودتون و هدفتون چه راهی رو باید طی کنین و برای اون میتونین بهم پیام بدین تا جدا جدا باهاتون حرف بزنم

اما چیزایی که باید باهاتون حرف بزنم اینه که شما دارین درس میخونین، این همه سال خوندین برای اینکه حالتون خوب باشه، برای اینکه زندگیتون رو سرپا کنین و به هدفتون برسین، اما اگه انقدر برای کنکور به خودتون سخت بگیرین که دیگه وقتی نداشته باشین برای خودتون از همه چیز دور بشین اون موقع به نظرتون بد نیست که چیزی که باید شمارو به چیز بهتر برسونه حالتونو بد میکنه؟

معمولا تو هفته ها و ماه های اول میتونین حجم بیشتر و بهتری بخونین چون ذهنتون تازه شروع کرده اما به طور روتین وار و به مقدار مناسب بخونین، افراد زیادی هستن که یکی دو ماه آخر کنکور چون اوایل خیلی به خودشون سخت می‌گرفتن دیگه زده شدن و نتونستن صد خودشونو بزارن.

برنامه ریزی برای خراب شدنه بچه ها، قرار نیست شما هر روز هفته به برنامه هایی که ریختین برسین، گاهی اوقات پیش میاد که عقب بمونین اما نباید بخاطر همون زانو غم بغل بگیرین و چند روز بخاطرش پنچر باشین، اون روز بد بود؟ بزار برای اون روز بمونه.

در آخر، اینکه دارین نفس میکشین خودش یه مبارزست شما هر روزی که داری تلاش میکنین تو این شرایط کشور به هدفتون نزدیک تر بشین واقعا چیز خفنیه و بهتون افتخار میکنم.
حتی اگه ندونید هدفتون چیه بازم داری رو به هدف ایندتون قدم برمیدارین

شما نمیبازین، یا میبرین یا بردن رو میزارین برای دفعه بعد.

کافیه.

عدالت مهم تره یا حقیقت؟