ایران:

گاهی حس می‌کنی دنیا یه اتاق دربسته‌ست. نه چراغی روشنه، نه صدایی جز تیک‌تاک ساعت. پوچی مثل سایه دنبالت میاد، همون لحظه‌ای که کتابو می‌بندی، یا وقتی نصفه‌شب از فکر و خیال بیدار می‌شی.
ولی حقیقت اینه: نمی‌تونی از پوچی فرار کنی. چون هر جا بری، خودش میاد سراغت. تنها راه، مثل سگ گرسنه‌ای که جلوی درته، اینه که بهش غذا بدی. یعنی باهاش زندگی کنی. پوچی رو بغل کنی، نه اینکه قایمش کنی.
تو همین‌جایی، با هزار تا زخم و فکر لعنتی که ولت نمی‌کنه. ولی همین زخم‌ها، همین وسواس‌ها، همین جنگ‌های کوچیکت با خودت، چیزیه که تو رو واقعی می‌کنه. پوچی رو نمی‌شه حذف کرد، اما می‌شه بهش شکل داد: توی کتابی که می‌خونی، توی گیاهی که اسمشو گذاشتی "پیتر"، توی رابطه‌ای که می‌سازی یا خراب می‌کنی.
فرار از پوچی؟ نه. رقصیدن باهاشه. هر بار که نفس می‌کشی و تصمیم می‌گیری ادامه بدی، حتی اگه فرداش دوباره همون حس خالی بیاد سراغت، تو داری بهش لگد می‌زنی.
زندگی همینه : پر از اتاقای تاریک. مهم اینه تو بتونی چراغ خودتو روشن کنی حتی اگه فقط یه کبریت باشه.

روزی که با صبحونه دادن به گربه ها شروع بشه روز خوبیه.

روی سازه ی شهرداری با اسپری نوشته بودن خدا پدر مادر شهردار رو بیامرزه.
امروز شهرداری اومد و نوشته رو با اسپری همون رنگی خط خطی کرد

مادربزرگم جا کلیدی لبوبو میخواد

در این بین کوکاکولا رو با مقداری اب لیمو تازه امتحان کنید، بهم ایمان خواهید آورد.

انقدر زلزله های هماهنگ مشخصه که دلایل طبیعی نداره دیگه؟

پیشنهاد میکنم یه بسته ی بقا حتما درست کنین برای چند روزتون.
قرص ها، پول نقد، غذای کنسروی، تمیز کننده آب آشامیدنی و ...
پیگیر خبرات که هستم تحرکات جالبی دیده میشه نمیدونم همین روزا یا ماه های اینده اما کار از محکم کاری عیب نمیکنه که.