ولی خواهش میکنم ازتون هیچوقت نذارین هیچکس، تاکید میکنم، هیچکس، حتی عزیزترین، حتی اونی که از عکساش یه فولدر جدا ساختین، حتی اونی که جای دقیق خال روی گونه‌ش رو حفظین، اونی که ساعت پنج صبح توی گرگ و میش نزدیک طلوع تو فکرتونه، اونی که بوی عطری که استفاده میکنه گیجتون میکنه، حتی مادر و پدرتون که وقتی چهار سالتون بود ترس جدایی ازشون رو داشتین، مادر و پدرتون که آرزوتونه یه بار با تحسین و افتخار نگاهتون میکردن، مادر و پدرتون که آرزوتونه میتونستین تو آغوششون گریه کنین، حتی برادر و خواهرتون، چه بودن و خواهری و برادری کردن چه حسرت یه بار همراهیشون به دلتون مونده، حتی اون دوستی که اسمش سالهای سال خاطره و عشق همراهشه، هیچکس، نذارین هیچکس باعث شه دست از تلاشاتون واسه‌ی زندگی کردن و شاد بودن و موفق بودن بردارید. نذارین هیچکس باعث شه شک کنین که زنده بودنتون ارزش اینهمه تلاش و سختی رو داره یا نه. نذارین نبودن یا کم بودن هیچکس توی وجودتون خلا‌ءی رو ایجاد کنه که قدرت زندگی ازتون گرفته شه. نذارین حرفای تلخ و اشتباه و تهمتای تیز هیچکس از تلاش ناامیدتون کنه. بدون اون آدم قشنگ خاص که مو به موی چهرشو حفظیمم از پسش برمیایم. بدون محبت و حمایت و عشق خونواده هم از پسش برمیایم. بدون اون رفیقی که مثه چی دلتنگشیمم از پسش برمیایم. ما از پس همه‌چی برمیایم. به قدرت و صبوری قلب و روح و روانتون شک نکنین. از پسش برمیایم.

شروع آذر... گذشته از آبان خونین.

بوسه‌ی ایران، اوکراین.
برای تصویرِ تکرارِ این لحظه.

امروز چندین بار در شرایط مختلف از خودم پرسیدم "چی به سرت اومده؟ داری چی‌کار میکنی با خودت؟"

آذر به زودی تمام میشه. خیلی زود. و این دلگیر کننده اس.

اینجا جادویی بود.