راهکارهای سازگاری و مدیریت هوشمند در ایران
با توجه به ماهیت دوگانه این پدیده (سیلابهای شدید در مقابل فرصت ذخیره‌سازی)، استراتژی مدیریت منابع آب در کشور باید بر «مدیریت هوشمندانه بحران» متمرکز باشد. اصلی ترین سیاستهای این مدیریت هوشمند موارد ذیل هستند:

۱. مدیریت پیشگیرانه و آمادگی برای سیلاب
تقویت سامانه هشدار سریع سیلاب با استفاده از تصاویر ماهواره ای و هوش مصنوعی: توسعه و استفاده گسترده از سامانه‌های پیش‌بینی مبتنی بر تصاویر ماهواره ای و هوش مصنوعی که می‌توانند سیلاب را تا یک هفته پیش از وقوع هشدار دهند، حیاتی است. این سامانه باید فرصت کافی برای تخلیه مناطق مسکونی و دامی و رفع انسداد مسیلها را فراهم کند.
پاکسازی و لایروبی: لایروبی مسیل‌ها، رودخانه‌ها، کانال‌های دفع آب‌های سطحی و پل‌ها در سطح شهرها و جاده‌ها باید پیش از شروع بارش‌های پاییزی به اتمام برسد.
آماده‌باش دستگاه‌های امدادی: برگزاری مانورهای آمادگی و هماهنگی کامل میان دستگاه‌های اجرایی، استانداری‌ها، شهرداری‌ها و سازمان مدیریت بحران برای واکنش سریع در هنگام سیلاب ضروری است.

۲. ذخیره‌سازی و مدیریت بهینه آب (تبدیل تهدید به فرصت)
مدیریت «تله‌اندازی» سیلاب در سدها: مدیریت دقیق و پویای مخازن سدها به‌گونه‌ای که پیش از بارش، فضای کافی برای ذخیره‌سازی حجم عظیم رواناب ناشی از سیلاب وجود داشته باشد.
تغذیه مصنوعی آبخوان‌ها: هدایت هوشمندانه رواناب‌ها به سمت مناطق مستعد برای نفوذ و تغذیه سفره‌های آب زیرزمینی که به دلیل کسری انباشته، تشنه این آب هستند. این کار نیازمند مطالعه دقیق پتانسیلهای آبخیزداری در حوضه‌های آبخیز است. برای استفاده از این فرصت باید رواناب و سیلاب مهار شود. بایستی حوضچه‌های تغذیه مصنوعی فعال شوند و آب سیلابی به دشت‌ها هدایت شود. برداشت چاه‌ها در دوره‌های مناسب کاهش یابد تا آبخوان فرصت بازیابی پیدا کند. در غیر این صورت ممکن است بارش سنگین منجر به سیلاب ناگهانی و خروج آب از حوضه شود و تقریباً هیچ اثر پایدار بر آبخوانهای در حال مرگ رخ ندهد.
اصلاح زیرساخت‌ها: شناسایی و اصلاح «گلوگاه‌های بحرانی» مانند پل‌ها و آبگذرهایی که ظرفیت عبور جریان سیلاب را ندارند.
تأخیر در اجرای این اقدامات، ضمن افزایش خسارات جانی و مالی، فرصت ارزشمند ذخیره‌سازی رواناب‌ها و احیای آبخوانها را از دست خواهد داد. بنابراین، وزارت نیرو باید با رویکرد جهادی و با استفاده از تمامی ظرفیت‌های فنی، مالی و مدیریتی، هر چه سریع‌تر برنامه‌های مدیریت و سازگاری با ال نینو را عملیاتی کند.

۳. مدیریت اقتصادی و امنیت غذایی (اقدامات راهبردی)
تأمین ذخایر استراتژیک: با توجه به هشدار سازمان جهانی هواشناسی و FAO درباره افزایش قیمت جهانی مواد غذایی، دولت باید هرچه سریع‌تر نسبت به تأمین و ذخیره‌سازی کالاهای اساسی اقدام کند تا از فشار تورمی بر معیشت خانوارها جلوگیری شود. ایران سالانه ۲۳ میلیون تن کالای اساسی به ارزش ۱۲ میلیارد دلار وارد می‌کند و این موضوع یک مسئله امنیت ملی است.

۴. مدیریت مصرف و اصلاح الگو (اقدامات بلندمدت)
در نهایت، مهم‌ترین راهکار، تداوم و تشدید سیاست‌های مدیریت مصرف آب در تمام بخش‌ها (کشاورزی، صنعت و شرب) است. وابسته نبودن به رویدادهای اقلیمی مقطعی و افزایش بهره‌وری آب، تنها راه برون‌رفت از بحران ساختاری کم‌آبی کشور است.

اگر ال‌نینوی سال آبی پیش رو بارش بیشتری برای ایران آورد، باید آن را به آب ذخیره‌شده در سد، خاک و آبخوان تبدیل کرد؛ نه اینکه اجازه داد بخش عمده آن به سیلاب خروجی به دریا تبدیل شود و سپس با افزایش برداشتها در سال آتی، ذخایر باقی‌مانده را مصرف کرد. در واقع، سال آبی ۱۴۰۵–۱۴۰۶ می‌تواند یک آزمون بزرگ برای مدیریت تطبیقی منابع آب در ایران باشد. اگر بارشها مطابق پیش بینی ها افزایش پیدا کند، ایران برای اولین بار در چند سال اخیر ممکن است فرصت مناسبی برای بازسازی بخشی از ذخایر سطحی و زیرزمینی داشته باشد؛ اما این فرصت فقط در صورتی ارزشمند است که همزمان با مدیریت سیلاب، تغذیه آبخوان، بهره‌برداری هوشمند سدها و کنترل برداشت همراه شود.
در آخر بایستی اشاره کرد که ال‌نینو را نباید صرفاً یک پدیده هواشناسی دید؛ ال نینوی پیش رو برای کشور ما می تواند یک «شوک هیدرو-اقلیمی-اجتماعی» باشد. چون اثر واقعی آن از بارش شروع می‌شود، اما به آبخوان، سد، کشاورزی، انرژی، امنیت غذایی، محیط‌زیست و اقتصاد منتقل می‌شود. این پدیده ممکن است پنجره‌ای برای بازسازی ذخایر آبی ایران ایجاد کند؛ اما فقط اگر بارش اضافی به‌درستی مدیریت و ذخیره شود.
https://t.me/Water_Pulse/78

مهاجرت؛ رؤیای رهایی یا انتقال مسئله؟

✍️ مجتبی شوریان، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

این روزها در گفتگوی با بسیاری از دانشجویان از آنها می شنوم که «می‌خواهم مهاجرت کنم». پشت این جمله برای بسیاری از جوانان، فقط علاقه به تحصیل یا کار در یک کشور دیگر نیست. گاهی پشت آن یک احساس عمیق‌تر وجود دارد: «دیگر اینجا آینده‌ای برای من وجود ندارد». و اینجا مسئله مهاجرت از یک تصمیم فردی فراتر می‌رود. وقتی «مهاجرت» از یک انتخاب به یک راه نجات تبدیل شود، باید کمی مکث کنیم و درباره آن جدی‌تر فکر کنیم. فیلمی که درباره هزینه‌های زندگی در استرالیا منتشر شده، نکته بسیار ساده اما مهمی را به تصویر می‌کشد. پیام فیلم این نیست که استرالیا کشور خوبی نیست. پیام آن بسیار ساده‌تر است: درآمد بالا، الزاماً به معنای زندگی آسان نیست. و این دقیقاً همان چیزی است که بسیاری از دانشجویان هنگام فکر کردن به مهاجرت فراموش می‌کنند. ویترین را با زندگی اشتباه نگیریم. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات عصر شبکه‌های اجتماعی این است که ما معمولاً ویترین زندگی دیگران را می‌بینیم، نه پشت صحنه آن را.
در اینستاگرام می‌بینیم: خانه زیبا. ماشین خوب. دانشگاه مدرن. خیابان تمیز. کافه‌های زیبا. سفر. درآمد دلاری. اما کمتر می‌بینیم: اجاره خانه. مالیات. قبض انرژی. هزینه بیمه. هزینه درمان. هزینه خودرو. ساعت‌های طولانی کار. رقابت برای شغل. تنهایی. دوری از خانواده. استرس اقامت. رد شدن در ده‌ها مصاحبه شغلی. و گاهی سال‌ها کار کردن در شغلی که هیچ ارتباطی با مدرک دانشگاهی ندارد. بنابراین باید یک جمله را جدی بگیریم: شبکه‌های اجتماعی «ویترین مهاجرت» را نشان می‌دهند؛ نه «دفتر حسابداری مهاجرت» را. مهاجرت جادو نیست. یکی از خطرناک‌ترین تصورات این است: «اگر از ایران خارج شوم، مشکلاتم تمام می‌شود.» اما واقعیت این است که مهاجرت معمولاً مشکلات را حذف نمی‌کند. نوع مشکلات را تغییر می‌دهد. در ایران ممکن است مشکل شما: تورم، بیکاری، نااطمینانی اقتصادی یا محدودیت فرصت‌های شغلی باشد. در کشور مقصد ممکن است با مسائل دیگری مواجه شوید: زبان. مسکن. اقامت. اشتغال. تنهایی. تطبیق فرهنگی. رقابت. شبکه اجتماعی. و شروع دوباره.
بنابراین مهاجرت را می‌توان این‌گونه تعریف کرد: مهاجرت، انتقال از مشکلات آشنا به مشکلات ناآشناست. اما یک نکته مهم وجود دارد: ممکن است مشکلات جدید در کشوری با فرصت‌های بیشتر، بهتر قابل مدیریت باشند. پس سؤال درست این نیست که: «آیا خارج از کشور مشکلات وجود ندارند؟» حتماً وجود دارد. سؤال درست این است: «آیا فرصت‌های آن کشور برای من، ارزش تحمل این مشکلات را دارد؟» برای مواجهه با این مشکلات فقط داشتن مدرک کافی نیست. این قسمت برای دانشجویان بسیار مهم است. بعضی جوانان تصور می‌کنند: «من لیسانس دارم.» «من فوق‌لیسانس دارم.» «من دکتری دارم.» «پس در خارج حتماً شغل خوبی پیدا می‌کنم.» اما بازار کار چنین نگاهی ندارد. بازار کار نمی‌پرسد فقط: چه مدرکی داری؟ می‌پرسد: «چه مسئله‌ای را می‌توانی حل کنی؟» این تفاوت بسیار مهم است. ممکن است فردی مدرک دکتری داشته باشد اما نتواند در یک محیط بین‌المللی به‌خوبی ارتباط برقرار کند. ممکن است زبانش برای محیط حرفه‌ای کافی نباشد. ممکن است تجربه عملی نداشته باشد. ممکن است مهارت‌های نرم‌افزاری لازم را نداشته باشد. ممکن است هیچ شبکه حرفه‌ای نداشته باشد.
در مقابل، فرد دیگری ممکن است مدرک پایین‌تری داشته باشد اما مهارتی داشته باشد که بازار حاضر است بابت آن پول پرداخت کند. پس: در اقتصاد جهانی، مدرک سرمایه باالقوه است؛ اما مهارت، زبان و توان حل مسئله سرمایه باالفعل‌اند. مهاجر از نقطه صفر شروع نمی‌کند؛ اما از نقطه قبلی هم شروع نمی‌کند. این یک واقعیت ظریف است. مهاجر تحصیل‌کرده معمولاً دانش و تجربه خود را با خود می‌برد. اما در کشور جدید باید بخشی از اعتبار حرفه‌ای خود را دوباره بسازد. باید زبان خود را ثابت کند. باید توانایی‌هایش را اثبات کند. باید شبکه بسازد. باید بازار کار را بشناسد. باید فرهنگ سازمانی جدید را یاد بگیرد. و گاهی مجبور می‌شود مدتی شغلی پایین‌تر از سطح تحصیلاتش انجام دهد. بنابراین: مهاجرت، شروع از صفر نیست؛ اما ادامه مستقیم زندگی قبلی هم نیست.
مهاجرت خوب است یا بد؟ این سؤال اساساً سؤال اشتباهی است. مهاجرت برای چه کسی؟ برای چه رشته‌ای؟ برای چه کشوری؟ با چه سرمایه‌ای؟ با چه مهارتی؟ در چه سنی؟ برای چه هدفی؟ با چه برنامه‌ای؟ پاسخ این سؤالات می‌تواند نتیجه را کاملاً تغییر دهد. برای یک دانشجوی توانمند، مهاجرت ممکن است فرصتی فوق‌العاده باشد: دسترسی به دانشگاه بهتر. آزمایشگاه‌های پیشرفته. شبکه علمی بین‌المللی. بازار کار بزرگ‌تر. فناوری بهتر. تجربه حرفه‌ای. و فرصت رشد.
https://t.me/Water_Pulse/83

اما برای فردی که بدون مهارت، بدون سرمایه، بدون زبان و بدون برنامه فقط برای فرار از شرایط فعلی مهاجرت می‌کند، همین مسیر می‌تواند بسیار سخت باشد. پس: مهاجرت نه بهشت است و نه جهنم؛ کیفیت نتیجه آن به کیفیت تصمیم بستگی دارد.
مهاجرت احساسی یا مهاجرت حرفه‌ای؟ به نظر من باید میان این دو تفاوت جدی قائل شویم. مهاجرت احساسی با این جملات شروع می‌شود: «دیگر خسته شده‌ام.» «هر طور شده باید بروم.» «هر جا باشد بهتر است.» «آن طرف همه چیز درست می‌شود.» اما مهاجرت حرفه‌ای این‌گونه شروع می‌شود: «رشته من در این کشور بازار دارد.» «زبانم در سطح حرفه‌ای است.» «مهارت قابل فروش دارم.» «برای هزینه‌های اولیه برنامه دارم.» «بازار کار را بررسی کرده‌ام.» «مسیر اقامت را می‌شناسم.» «اگر شغل تخصصی پیدا نکردم، برنامه جایگزین دارم.» این دو، دو تصمیم کاملاً متفاوت‌اند. به دانشجویان نمی‌گویم مهاجرت نکنید. اتفاقاً می‌گویم: اگر می‌خواهید مهاجرت کنید، حرفه‌ای مهاجرت کنید. مهاجرت را از یک رؤیا به یک پروژه تبدیل کنید. برای خودتان یک جدول بسازید: چرا می‌روم؟ کجا می‌روم؟ چرا آنجا؟ چه رشته‌ای؟ چه شغلی؟ درآمد واقعی چقدر است؟ هزینه زندگی چقدر است؟ چقدر سرمایه اولیه دارم؟ اگر شغل پیدا نشد چه؟ اگر ویزا یا اقامت مطابق انتظار پیش نرفت چه؟ اگر بعد از دو سال متوجه شدم انتخابم اشتباه بوده چه؟ اگر برای این سؤال‌ها جواب ندارید، هنوز برای مهاجرت آماده نیستید. این شکست نیست. یعنی هنوز باید آماده شوید.
مهم‌تر از مهاجرت، «مهاجرت‌پذیر شدن» است. این شاید بهترین استراتژی برای یک دانشجوی ایرانی باشد. خودتان را طوری بسازید که اگر ماندید، موفق شوید؛ و اگر رفتید، موفق شوید. چگونه؟ زبان قوی. تخصص عمیق. مهارت دیجیتال. پروژه واقعی. تجربه کاری. رزومه حرفه‌ای. ارتباطات بین‌المللی. توان حل مسئله. اینها سرمایه‌هایی هستند که مرز نمی‌شناسند. اگر در ایران بمانید، ارزش دارند. اگر به کانادا بروید، ارزش دارند. اگر به استرالیا بروید، ارزش دارند. اگر به اروپا بروید، ارزش دارند. و حتی اگر چند سال بعد تصمیم بگیرید به ایران بازگردید، باز هم ارزش دارند. یک نسل نباید تنها یک رؤیا داشته باشد: «خروج» اینجا مسئله از مهاجرت فراتر می‌رود. اگر یک جوان ۲۲ ساله تمام رؤیای زندگی خود را در یک جمله خلاصه کند: «فقط می‌خواهم از این کشور خارج شوم.» باید نگران باشیم. نه به این دلیل که مهاجرت بد است. بلکه به این دلیل که امید او از خودش جدا شده است. او دیگر نمی‌گوید: «می‌خواهم دانشمند شوم.» «می‌خواهم مهندس بزرگی شوم.» «می‌خواهم کارآفرین شوم.» «می‌خواهم یک مسئله را حل کنم.» می‌گوید: «فقط می‌خواهم بروم.» این خطرناک است. زیرا جامعه‌ای که جوانانش را از «ساختن آینده» به «خروج از کشور» سوق می‌دهد، فقط با مسئله مهاجرت مواجه نیست. با مسئله فرسایش سرمایه انسانی مواجه است.
اگر از شرایط موجود ناراضی هستید، احساس شما قابل درک است. اگر مهاجرت می‌خواهید، حق شماست. اما اجازه ندهید ناامیدی، کیفیت تصمیم شما را تعیین کند. قبل از اینکه بپرسید: «کجا بروم؟» بپرسید: «چه کسی باید بشوم؟» قبل از اینکه کشور مقصد را انتخاب کنید، تخصص خود را انتخاب کنید. قبل از اینکه برای ویزا اقدام کنید، مهارت بسازید. قبل از اینکه بلیت بخرید، بازار کار را بشناسید. و قبل از اینکه تصور کنید آن طرف مرز زندگی آسان است، هزینه واقعی زندگی را محاسبه کنید.
و حرف آخر برای والدین، استادان و سیاست‌گذاران، نباید به جوان ناامید فقط گفت: «بمان؛ همه چیز درست می‌شود.» اگر او آینده‌ای نمی‌بیند، این جمله کافی نیست. اما نباید از سوی دیگر به او گفت: «فقط برو؛ آنجا همه چیز درست می‌شود.» این هم واقعیت ندارد. پیام درست این است: «آینده‌ات را بساز؛ بعد درباره جغرافیای آن تصمیم بگیر.» جامعه نیز وظیفه سنگینی دارد. اگر می‌خواهیم جوانان بمانند، باید دلیل ماندن ایجاد کنیم؛ نه فقط از آنها بخواهیم بمانند. فرصت شغلی. ثبات اقتصادی. دانشگاه پویا. فضای پژوهشی. امکان کارآفرینی. امنیت سرمایه‌گذاری.
شایسته‌سالاری. و مهم‌تر از همه: احساس امکان ساختن آینده.
https://t.me/Water_Pulse/83

مهاجرت می‌تواند فرصت باشد. اما جادو نیست. مهاجرت می‌تواند کیفیت زندگی را افزایش دهد. اما ممکن است سال‌های سختی نیز به همراه داشته باشد. مهاجرت می‌تواند مسیر رشد باشد. اما اگر با توهم و بدون آمادگی انجام شود، می‌تواند به سرخوردگی منجر شود. بنابراین نباید به جوانان گفت: «نرو.» نباید هم گفت: «حتماً برو.» باید گفت: «آگاهانه تصمیم بگیر.» اگر قرار است بروی، با برنامه برو. اگر قرار است بمانی، با برنامه بمان. و اگر هنوز نمی‌دانی، ابتدا خودت را آن‌قدر توانمند کن که رفتن و ماندن هر دو انتخاب تو باشند. زیرا شاید مهم‌ترین آزادی یک انسان این نباشد که بتواند کشورش را ترک کند؛ بلکه این باشد که بتواند بدون ترس، بر اساس آگاهی و توانایی خود انتخاب کند که کجا و چگونه زندگی کند. از ایران فرار نکن؛ از ناتوانی فرار کن. خودت را بساز. بعد درباره جغرافیای آینده‌ات تصمیم بگیر. مهاجرت نباید رؤیای فرار باشد؛ باید انتخاب آگاهانه باشد.
https://t.me/Water_Pulse/83

تایم‌ لپس خیره‌ کننده از خورشید که با استفاده از ۴۰,۰۰۰ عکس ثبت‌شده در طول ۳ ساعت با تلسکوپ خورشیدی ساخته شده است.

فوران شعله های سوزان خورشید که در ویدئو مشخص است، تا ارتفاع حدود ۷۵ هزار کیلومتری (حدود ۶ برابر قطر کره زمین) است. برای مقایسه جالب است بدانید قطر کره زمین حدود ۱۲۷۵۰ کیلومتر می‌باشد.

#جغرافیای_امروز #آکادمی_جغرافیا
liռk↝  @GeotodayLibrary

‌
کمیته تخصصی تغییر اقلیم برگزار می کند:

چهاردهمین وبینار علمی:

مدل‌سازی هیدرولوژیکی: تئوری، کاربرد و جهت‌گیری‌های آینده

ارائه دهنده:
پروفسور ویجای پی. سینگ

استاد ممتاز بازنشسته، دانشگاه تگزاس A&M
عضو آکادمی ملی مهندسی (NAE)
برنده مدال نورمن از انجمن مهندسان عمران آمریکا (ASCE)

زمان برگزاری:
سه‌شنبه - 31 شهریور 1405 | ساعت 18:00


آدرس وبینار:

https://www.skyroom.online/ch/wrm/ircold
(وبینار به زبان انگلیسی برگزار می‌شود)

راه‌های ارتباطی :

کانال : بله | تلگرام گروه : بله | تلگرام

مقتضی است جهت اطمینان از پیگیری به موقع تمامی اطلاعیه‌ها، در هر دو بستر بله و تلگرام عضو شوید.

کمیته تغییر اقلیم کمیته ملی سدهای بزرگ ایران

با سلام
نظر به این‌که نود و پنجمین نشست اجرایی (سال 2027) کمیسیون بین المللی سدهای بزرگ (ICOLD) در شهر دائجون(Daejeon) کشور کره جنوبی از 31 اردیبهشت لغایت 7 خرداد 1406 (May 21-28, 2027) برگزار می‌شود، خواهشمند است چکیده مقاله‌های خود را در مهلت تعیین‌شده از طریق آدرس https://icold2027daejeon.com/en/abstract ارسال نمائید. انتظار دارد تصویری از مقاله برای پیگیری‌های بعدی به دبیرخانه کمیته ملی به آدرس پست الکترونیکی ircold@neda.net نیز فرستاده شود.

مهلت ارسال خلاصه مقاله: 8 مهر 1405 (30 سپتامیر 2026)


دبیرخانه کمیته ملی سدهای بزرگ ایران

‌
کمیته تخصصی تغییر اقلیم برگزار می کند:

چهاردهمین وبینار علمی:

مدل‌سازی هیدرولوژیکی: تئوری، کاربرد و جهت‌گیری‌های آینده

ارائه دهنده:
پروفسور ویجای پی. سینگ

استاد ممتاز بازنشسته، دانشگاه تگزاس A&M
عضو آکادمی ملی مهندسی (NAE)
برنده مدال نورمن از انجمن مهندسان عمران آمریکا (ASCE)

زمان برگزاری:
سه‌شنبه - 31 شهریور 1405 | ساعت 18:00


آدرس وبینار:

https://www.skyroom.online/ch/wrm/ircold
(وبینار به زبان انگلیسی برگزار می‌شود)

راه‌های ارتباطی :

کانال : بله | تلگرام گروه : بله | تلگرام

مقتضی است جهت اطمینان از پیگیری به موقع تمامی اطلاعیه‌ها، در هر دو بستر بله و تلگرام عضو شوید.

کمیته تغییر اقلیم کمیته ملی سدهای بزرگ ایران

پروفسور ویجی پی. سینگ (متولد ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۶) استاد ممتاز و دارای کرسی ممتاز کارولین و ویلیام ان. لرر در مهندسی آب در دانشگاه تگزاس A&M هستند. علایق پژوهشی ایشان شامل هیدرولوژی آب‌های سطحی، هیدرولوژی آب‌های زیرزمینی، هیدرولیک، مهندسی آبیاری، کیفیت محیطی و منابع آب است.
تولد و تحصیلات
ویجی پی. سینگ در سال ۱۹۴۶ در آگرا، هند متولد شد. او در سال ۱۹۶۷ با مدرک کارشناسی در مهندسی و فناوری با تمرکز بر مهندسی حفاظت خاک و آب از دانشگاه کشاورزی و فناوری جی. بی. پانت، هند فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۷۰ مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی با تخصص هیدرولوژی از دانشگاه گوئلف، کانادا و در سال ۱۹۷۴ مدرک دکتری در مهندسی عمران با تخصص هیدرولوژی و منابع آب از دانشگاه ایالتی کلرادو، فورت کالینز، آمریکا کسب کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۸ مدرک دکترای علوم را از دانشگاه ویتواترزراند، ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی دریافت کرد.
او در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان عضو آکادمی ملی مهندسی آمریکا برای مشارکت‌هایش در مدل‌سازی موج و توسعه نظریه‌های مبتنی بر آنتروپی فرآیندهای هیدرولوژیک و رخدادهای فرین آب‌وهوایی انتخاب شد. ویجی پی. سینگ همچنین دو بار برنده مدال نورمن است، بالاترین افتخار انجمن مهندسان عمران آمریکا که در سال ۱۸۷۲ برای تقدیر از مقالات مهندسی متمایز از نظر «ارزش عملی» و «تأثیر بر عملکرد مهندسی» بنیان‌گذاری شد. او یکی از معدود دانشمندانی است که این جایزه را دو بار دریافت کرده است: او مدال نورمن را در سال ۲۰۱۰ برای مقاله‌ای با توماسو مورامارکو و کلودیا پاندولفو، و در سال ۲۰۲۳ برای مقاله‌ای با سولومون ویمال برنده شد.

نشست کمیته تخصصی تغییر اقلیم هم اکنون در حال برگزاری
ارائه دهنده: پروفسور ویجای پی. سینگ
استاد ممتاز بازنشسته، دانشگاه تگزاس A&M

فایل ارائه و رزومه پروفسور سینگ 👆

‌
#ریکورد_وبینار

«مدل‌سازی هیدرولوژیکی: تئوری، کاربرد و جهت‌گیری‌های آینده»

هم‌اکنون در صفحه ما در آپارات نیز قابل مشاهده است.

مشاهده ویدئوی وبینار در آپارات:

https://www.aparat.com/v/yaiswo3

با سپاس از
پروفسور ویجای پی. سینگ
استاد ممتاز بازنشسته، دانشگاه تگزاس A&M
‌