آدما قوی نیستن، مجبورن

حیاط پشتی بیمارستان الغدیر تهران
۱۹ دی‌ماه 💔

با اینکه گلوله خورده بود، کاپشنشو نمیذاشت پاره کنن، چون نداشت دوباره بخره

الان بالا اَبرایی میدونم

علاوه بر فضای مجازی حتی علاقم رو به فعالیت در دنیای واقعي هم از دست دادم

اخر انقدر امروز فردا میکنن میوفته تو چهارشنبه سوری نمیفهمیم انفجاره یا ترقه

این روزا تقریباً سه ثانیه بعد از انجام هر کاری، پشیمون می‌شم

چجوری میتونم راحت زندگی کنم وقتی هرروزی که من زنده بیدار میشم اذان صبحش یکی کشته شده

‏ممنون بابت وصل کردن نت🙏
‏کاش می‌شد برای تشکر مادرتون رو بگام❤️

وضعیت ابر تخمی

جدی گرفتم و دلم شکست، پیشنهاد نمیکنم

کاش یه جاوید نام قبل اسمم میومد

‏تا حد کنترل نشده‌ای دارم میرم به سمت فروپاشی روانی

‏یه سری بهونه هارو از تو کونتون در میارین انتظار دارین آدم باور کنه

‏چیه این روابط انسانی، همش پشیمونی