Pov :

و من کمی بعد ممکن است دیگر نباشم‌. شاید هر نگاهم، نگاه خداحافظی باشد.

اگه منِ شهریور پارسال با شهریور امسال بشینیم حرف بزنیم اصلا حرفای همو باور نمی‌کنیم.

خوشحال کردن من از ناراحت کردنم آسون تره، ولی نمیدونم چرا همه دومی رو انتخاب می‌کنن.

به من دروغ نگو، من میفهمم فقط حوصله ندارم به روت بیارم.

کاش دلتنگی ای تو زندگیم وجود نداشت‌‌. اصلا نمیدونستم دلتنگی یعنی چی، چه حسی داره، و یا اصن چقدر میتونه نابودم کنه.

من کنار کشیدن رو، به کنار اومدن ترجیح میدم.

این حجم از لرزش دستام کاملا گویای اینه که چقد بگا رفتم‌.

کاش منم نمی‌دونستم دردم چیه. واضح می‌دونم این رنج از کجا میاد و کاری از دستم برنمیاد.

اگه برام آهنگ بفرستی، دیگه هرجا بشنومش یاد تو میوفتم.

خسته‌ام از اینکه هر بار سهمم از دلتنگی، فقط انتظار کشیدن باشه، از تلاش‌های یک‌طرفه، از بی‌اهمیتی‌هایی که می‌بینم و از فکرهایی که ته ندارن.

اگر درموردش حرف نمیزنم، دلیل بر این نیست که بیخیالش شدم.

دلم يه Notification می‌خواد هى بخونمش و هى باورم نشه.

کاشکی آخرین روزی که دیده بودمت محکم‌تر بغلت‌ می‌کردم و بیشتر نگات می‌کردم.

عاشق ترک کردن اون دسته از آدماییم که فکر می‌کنن من همیشه هستم و این باعث میشه هرطور دلشون می‌خواد باهام رفتار کنن.

فاصلم از ”خدایا منو بکش“ تا ”چه زندگی قشنگی“ فقط نوتیف توئه.

از لحاظ روحی احتیاج دارم سناریو های تو ذهنم به واقعیت بپیونده.

من به زبون نیاوردم حالم بده، ولی چشمام فریاد میزدن.

عشق واقعی هیچوقت نمیمیره، هیچوقت تغییر نمی‌کنه و کمرنگ نمیشه.