«رنج فراق هست و امید وصال نیست
این هست و نیست کاش که زیر و زبر شود»
﮼ فاضل نظری

وقتی کنار گذاشتمت، مغزم راضی بود و قلبم تا ابد غمگین.

و من خسته‌ترینم.

ارتباط گرفتن با من واقعا سخته. نه چون آدم سردی‌ام، نه چون اجتماعی نیستم، فقط یه حصار نامرئی همیشه دورمه. می‌تونم ساعت‌ها باهات حرف بزنم، بخندم، معاشرت کنم، حتی درباره‌ی عمیق‌ترین چیزها حرف بزنم، ولی اون بخشی از من که خوده منه رو تقریبا هیچکس نمی‌بینه.

قول بده که اگه کاری کردم که ناراحت شدی، بهم بگی به جای این‌که باهام سرد بشی و ازم فاصله بگیری.

شماهم نمی‌تونید باور کنید ممکنه یکی واقعا دوستتون داشته باشه؟

من و لا به لای خاطره‌هات پیدام کن.

«مرا تا دل بُوَد، دلبر تو باشی»
﮼ نظامی

کارد بزنن بهم، دلتنگی می‌پاشه بیرون.

شب که می‌شه مغزم تازه شروع می‌کنه به کار کردن. چنان حقایق زندگی رو واسم فاش می‌کنه که حیفم میاد بخوابم.

چرا انقدر نگرانی که بقیه یه وقت ناراحت نشن؟ مگه وقتی تو ناراحت شدی کسی براش مهم بود؟

دقیقا مثل اون آهنگی شدی که دیگه نه گوش می‌کنم، نه دلم میاد پاکش کنم.

اون اگه بره، مگه می‌شه که تنگ نشه دلش؟

«ما؟ ما زخمیِ آغوش‌هایی هستیم که
به امن بودن صاحب‌شان ایمان داشتیم.»
﮼ ناشناس

زندگی من خودش غم‌انگیز بود، نباید می‌دیدمت.

کنار می‌ذارم، چون مغزم دیگه تحمل سازش نداره.

متاسفانه بله. وقتی نادیده گرفته می‌شم، علاقم و از دست می‌دم. وقتی می‌بینم تو هم متقابلا علاقه‌ای نشون نمی‌دی، سرد می‌شم. وقتی بی‌تفاوت و بی‌خیال رفتار می‌کنی، علاقم و از دست می‌دم. بله من کنار احساساتم، برای خودمم ارزش قائلم.

بلافاصله بعد از این‌ که گاردم و میارم پایین و به آدما اجازه می‌دم بهم نزدیک بشن می‌فهمم چرا اصلاً این گارد وجود داشته تا الان.

بعضی از نمی‌شه ‌ها، نمی‌شه نیست؛
نخواستنه.