فروغ فرخزاد، ایمان بیاوریم به اغاز فصل سرد

چو ضحاک شد بر جهان شهریار
بر او سالیان انجمن شد هزار
نهان گشت کردار فرزانگان
پراکنده شد کام دیوانگان
هنر خوار شد، جادویی ارجمند
نهان راستی، آشکارا گزند
شده بر بدی دست دیوان دراز
به نیکی نرفتی سخن جز به راز
اگر هفت کشور به شاهی تو راست
چرا رنج و سختی همه بهر ماست
همه در هوای فریدون بُدَند
که از درد ضحاک پرخون بدند
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
ز داد و دَهش یافت او نیکویی
تو داد و دهش کن، فریدون تویی
چو کاوه برون شد ز درگاه شاه
بر او انجمن گشت بازارگاه
همی برخروشید و فریاد خواند
جهان را سراسر سوی داد خواند
از آن چرم کاهنگران پشت پای
بپوشند هنگام زخم دَرای
همان کاوه آن بر سر نیزه کرد
همانگه ز بازار برخاست گرد
خروشان همی‌رفت نیزه به دست
که ای نامداران یزدان‌پرست
کسی کاو هوای فریدون کند
دل از بند ضحاک بیرون کند
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
ز داد و دهش یافت او نیکویی
تو داد و دهش کن فریدون تویی

«فریدون سه پسر داشت» از عباس معروفی، روایت تکان‌دهنده‌ی سرنوشت نسلی است که در آتش انقلاب، سیاست و خشونت سوخت؛ نسلی که آرمان داشت، اما بهای سنگینی پرداخت.
فریدون، پدر خانواده، چهار پسر دارد؛ پسرانی که هر کدام به شکلی با انقلاب گره خورده‌اند. اما همان‌طور که در شاهنامه، فریدون با سه پسرش بذر یک تراژدی تاریخی را می‌کارد، این‌جا هم سرنوشت سه پسر به شکلی غم‌انگیز رقم می‌خورد.

فریدون سه پسر داشت، عباس معروفی

فریدون سه پسر داشت، عباس معروفی

🎼 تو موسیقی، سمفونی ترکیبیه از چند بخش (موومان) که هر کدوم حال‌وهوای خاصی دارند، ولی باهم یه اثر منسجم هستند. هر فصل از رمان مثل یه قطعه‌ی جداگانه‌ست، با زاویه‌دید متفاوت، که در نهایت با هم یه تصویر کامل از فروپاشی خانواده و جامعه‌ای سنت‌زده می‌سازن. و چرا «مردگان»؟ چون شخصیت‌ها، از نظر روحی و هویتی، در حال مرگن.

🎻 حالا هر شخصیت چه «نتی» توی این سمفونی غم‌انگیز می‌زنه؟
آیدین: مثل ویولونی با صدای رسا و آزاده. اما صدای مستقلش توی هیاهوی تعصب خانواده خاموش می‌شه.
اورهان: درام سنگین و کوبنده‌ی سمفونی! سخت‌گیر، سنتی و پر از خشونت خاموش.
پدر: مثل یه لحن تاریک در پس‌زمینه‌ی سمفونی. قدرت‌طلب و خشک، که می‌خواد همه رو با معیارهای خودش هماهنگ کنه.
آیدا: یه نت لطیف و محزون، که حضورش پر از سکوت و قربانی شدنه.
و در کل، همه این صداها با هم یه سمفونی می‌سازند.

سمفونی مردگان، عباس معروفی.

«نامه به پدر» مثل اینه که کافکا چراغ‌قوه بندازه روی زخمی‌ترین جای زندگی‌اش و بدون تعارف بگه: من از همین‌جا شکستم. این کتاب اعتراف‌نامه‌ی واقعی‌ست که از دل ترس، خشمِ فروخورده، شرم و نیازِ بی‌جواب به محبت بیرون اومده.
کافکا در این نامه، پدرش رو فقط “مقصر” معرفی نمی‌کنه؛ بلکه با جزئیات دقیق نشون می‌ده قدرتِ یک والد چطور می‌تونه شخصیت یک کودک رو بسازه یا خرد کنه.

سال بلوا، عباس معروفی

چرا گاهی رنج را انتخاب می‌کنیم، حتی وقتی می‌دانیم خوشحالمان نمی‌کند؟
داستان مردی تنها که از جامعه فاصله گرفته و با خودش و دنیا در جنگ است. از رنج می‌گوید، از چیزهایی که به‌جای آرامش، انسان را عذاب می‌دهند. اگه از داستان‌های ساده و پایان خوش خسته شدید این کتاب رو از دست ندید!
تعداد صفحات: ۲۰۰ صفحه

مرگ ایوان ایلیچ، لئو تولستوی

«سووشون»ِ اولین رمان بلند فارسی‌ست که توسط یک زن ایرانی نوشته شده. قصه‌ در شیرازِ سال‌های جنگ جهانی دوم است؛ در مرکز داستان، زنی از طبقه‌ی متوسط که می‌خواهد خانه‌اش را آرام نگه دارد و خانواده‌اش را از خطر دور.
نام این رمان برگرفته از سوگواری‌های کهن ایرانی برای سیاوش، اسطوره‌‌ی شاهنامه است. سیاوش نماد رنج ملت ایران و اعتراض به ظلم است.
اگر دنبال داستانی هستید که هم جذاب و تکان‌دهنده باشه و هم بعد از تموم شدن تا مدت‌ها در ذهن بمونه، این کتاب رو بخونید. تعداد صفحات: ۳۰۰

سمفونی مردگان، عباس معروفی

فرانتس کافکا، نامه‌‌ به پدر

«چشم‌هایش» داستانِ رازهایی‌ست که پشت یک تابلو جا مانده، پشت سکوتِ یک زن، و پشت مرگِ مشکوکِ یک نقاش مبارز: استاد ماکان.
بعد از مرگ او در تبعید، آقای ناظم دنبال حقیقت می‌گردد و ما قدم‌به‌قدم وارد دنیایی می‌شویم که عشق و سیاست در آن به هم گره خورده‌اند. اگر دنبال یک داستان پرتعلیق، عمیق و فراموش‌نشدنی هستی، این کتاب همونه. تعداد صفحات: ۲۰۰ صفحه

چشم‌هایش، بزرگ علوی

سووشون، سیمین دانشور

«هملت» قصه‌ی شاهزاده‌ای است که یک‌شبه از آرامشِ قصر به گرداب انتقام پرت می‌شود. پدرش مرده، مادرش خیلی زود دوباره ازدواج کرده، و حالا زمزمه‌ای هولناک در قلعه می‌پیچد: «این مرگ طبیعی نبود..»
هملت در میانه‌ی رازِ قتل، خیانتِ خانواده و بازی‌های قدرت، مدام بین عمل کردن و فکر کردن گیر می‌کند؛ هملت همان قصه‌ای است که بعد از تمام شدنش، هنوز صدای سؤال‌هایش در سر آدم می‌ماند!

این فیلم داستان ویلیام شکسپیر و همسرش، آن هاتاوی، را روایت می‌کند که پس از مرگ تنها پسرشان، همنت، با اندوه خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. داستان در انگلستان قرن شانزدهم می‌گذرد: پس از مرگ همنت، خانواده از هم نمی‌پاشد اما ترک برمی‌دارد؛ فیلم این فقدان را به‌عنوان یکی از ریشه‌های شکل‌گیری جهان احساسی «هملت» نشان می‌دهد.