شاهرخ مسکوب بعد از انقلاب ۵۷ ناچار به ترک ایران شد. «روزها در راه» دفترِ روزانه و یادداشت‌های او در سال‌های دوری از وطن است.
مسکوب روزهای دوری را ثبت می‌کند: وطنِ ازدست‌رفته، تنهایی، و تأملاتی پیوسته درباره‌ی ادبیات ایران، اسطوره و مسئولیتِ اندیشیدن. اینجا تبعید فقط یک جابه‌جایی جغرافیایی نیست؛ زخمی است که با آدم راه می‌آید!

نامه‌‌ی فروغ فرخزاد در جواب برادرش که قصد بازگشت به ایران را داشت.

روزها در راه، شاهرخ‌ مسکوب

رضا براهنی

روز‌ها در راه، شاهرخ مسکوب

آنتوان چخوف

ندوشن، زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه.

وقتی ضحاک به تخت نشست، خواب‌گزاران به او گفته روزی جوانی تختش را واژگون می‌کند. ضحاک برای فرار، فرمانی داد: هر روز باید کودکانی کشته می‌شدند تا مبادا آن منجی زاده شود.

جلادان به خانه‌ها می‌رفتند، مادران می‌گریستند و شهر پر از شیون شد. از مغز کودکان خوراک می‌ساختند تا ضحاک زنده بماند. (دو مار از شانه‌هایش روییده‌اند که هر روز باید با مغز جوانان سیر شوند.) اما مادری فرزندی به نام فریدون را از شهر گریزان کرد.

سال‌ها گذشت، تا این‌که کاوه‌ی آهنگر که فرزندانش یکی‌یکی قربانی شده بودند و حالا نوبت آخرین پسرش بود، در بازار فریاد کشید و مردم را به سوی فریدون خواند و مردم به او پیوستند. ضحاک سرنگون شد، و جهان فهمید که ستم هرچقدر هم هزار ساله باشد، با ایستادگی فرو می‌ریزد.

فروغ فرخزاد، ایمان بیاوریم به اغاز فصل سرد

چو ضحاک شد بر جهان شهریار
بر او سالیان انجمن شد هزار
نهان گشت کردار فرزانگان
پراکنده شد کام دیوانگان
هنر خوار شد، جادویی ارجمند
نهان راستی، آشکارا گزند
شده بر بدی دست دیوان دراز
به نیکی نرفتی سخن جز به راز
اگر هفت کشور به شاهی تو راست
چرا رنج و سختی همه بهر ماست
همه در هوای فریدون بُدَند
که از درد ضحاک پرخون بدند
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
ز داد و دَهش یافت او نیکویی
تو داد و دهش کن، فریدون تویی
چو کاوه برون شد ز درگاه شاه
بر او انجمن گشت بازارگاه
همی برخروشید و فریاد خواند
جهان را سراسر سوی داد خواند
از آن چرم کاهنگران پشت پای
بپوشند هنگام زخم دَرای
همان کاوه آن بر سر نیزه کرد
همانگه ز بازار برخاست گرد
خروشان همی‌رفت نیزه به دست
که ای نامداران یزدان‌پرست
کسی کاو هوای فریدون کند
دل از بند ضحاک بیرون کند
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
ز داد و دهش یافت او نیکویی
تو داد و دهش کن فریدون تویی

«فریدون سه پسر داشت» از عباس معروفی، روایت تکان‌دهنده‌ی سرنوشت نسلی است که در آتش انقلاب، سیاست و خشونت سوخت؛ نسلی که آرمان داشت، اما بهای سنگینی پرداخت.
فریدون، پدر خانواده، چهار پسر دارد؛ پسرانی که هر کدام به شکلی با انقلاب گره خورده‌اند. اما همان‌طور که در شاهنامه، فریدون با سه پسرش بذر یک تراژدی تاریخی را می‌کارد، این‌جا هم سرنوشت سه پسر به شکلی غم‌انگیز رقم می‌خورد.

فریدون سه پسر داشت، عباس معروفی

فریدون سه پسر داشت، عباس معروفی

🎼 تو موسیقی، سمفونی ترکیبیه از چند بخش (موومان) که هر کدوم حال‌وهوای خاصی دارند، ولی باهم یه اثر منسجم هستند. هر فصل از رمان مثل یه قطعه‌ی جداگانه‌ست، با زاویه‌دید متفاوت، که در نهایت با هم یه تصویر کامل از فروپاشی خانواده و جامعه‌ای سنت‌زده می‌سازن. و چرا «مردگان»؟ چون شخصیت‌ها، از نظر روحی و هویتی، در حال مرگن.

🎻 حالا هر شخصیت چه «نتی» توی این سمفونی غم‌انگیز می‌زنه؟
آیدین: مثل ویولونی با صدای رسا و آزاده. اما صدای مستقلش توی هیاهوی تعصب خانواده خاموش می‌شه.
اورهان: درام سنگین و کوبنده‌ی سمفونی! سخت‌گیر، سنتی و پر از خشونت خاموش.
پدر: مثل یه لحن تاریک در پس‌زمینه‌ی سمفونی. قدرت‌طلب و خشک، که می‌خواد همه رو با معیارهای خودش هماهنگ کنه.
آیدا: یه نت لطیف و محزون، که حضورش پر از سکوت و قربانی شدنه.
و در کل، همه این صداها با هم یه سمفونی می‌سازند.

سمفونی مردگان، عباس معروفی.

«نامه به پدر» مثل اینه که کافکا چراغ‌قوه بندازه روی زخمی‌ترین جای زندگی‌اش و بدون تعارف بگه: من از همین‌جا شکستم. این کتاب اعتراف‌نامه‌ی واقعی‌ست که از دل ترس، خشمِ فروخورده، شرم و نیازِ بی‌جواب به محبت بیرون اومده.
کافکا در این نامه، پدرش رو فقط “مقصر” معرفی نمی‌کنه؛ بلکه با جزئیات دقیق نشون می‌ده قدرتِ یک والد چطور می‌تونه شخصیت یک کودک رو بسازه یا خرد کنه.

سال بلوا، عباس معروفی

چرا گاهی رنج را انتخاب می‌کنیم، حتی وقتی می‌دانیم خوشحالمان نمی‌کند؟
داستان مردی تنها که از جامعه فاصله گرفته و با خودش و دنیا در جنگ است. از رنج می‌گوید، از چیزهایی که به‌جای آرامش، انسان را عذاب می‌دهند. اگه از داستان‌های ساده و پایان خوش خسته شدید این کتاب رو از دست ندید!
تعداد صفحات: ۲۰۰ صفحه