«جمالزاده در زمستان ۱۳۷۶ در ژنو درگذشت. او پنجاه و سه سال پیش از آن (خرداد ۱۳۲۳) در پایان کتاب سر و ته یک کرباس نوشت:
در این آخر عمری تنها آرزویی که دارم این است که در همان جایی که نیم قرن پیش به خشت و خاک افتاده‌ام همان‌جا نیز به خاک بروم و پس از طی دورهٔ پرنشیب و فراز عمر، خواب واپسین را در جوار زاینده‌رود دل‌نواز سر به دامان تخت فولاد مهمان‌نواز نهاده دیده از هستی پرغنج و دلال و پررنج و ملال بربندم.
اما ای بسا آرزو که خاک شده است. او به جای آرمیدن بر کناره زاینده‌رود کنار دریاچه لمان به خاک رفت.»
📗 ایرج افشار، «زندگی‌نامهٔ محمدعلی جمالزاده» در خاطرات سید محمدعلی جمالزاده، ص ۲۸۷.
✓ امروز سال‌روز درگذشت محمدعلی جمالزاده، داستان‌نویس پیشگام و نامدار ایرانی، است (۱۷ آبان ۱۳۷۶).
[زمستان ۱۳۷۶ که زنده‌یاد ایرج افشار نوشته‌اند - که احتمالاً نقل از حافظه بوده-، نادرست است. نک. دجا، دبا و ویکی‌پدیا].
✓ تصویر سنگ آرامگاه جمالزاده را از اینجا برداشته‌ام. در همین‌جا گزارشی دربارهٔ تمدید مالکیت این آرامگاه در ۲۰۱۸ آمده و این که تا ۲۰۳۷ تمدید شده است.
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
در این آخر عمری تنها آرزویی که دارم این است که در همان جایی که نیم قرن پیش به خشت و خاک افتاده‌ام همان‌جا نیز به خاک بروم و پس از طی دورهٔ پرنشیب و فراز عمر، خواب واپسین را در جوار زاینده‌رود دل‌نواز سر به دامان تخت فولاد مهمان‌نواز نهاده دیده از هستی پرغنج و دلال و پررنج و ملال بربندم.
اما ای بسا آرزو که خاک شده است. او به جای آرمیدن بر کناره زاینده‌رود کنار دریاچه لمان به خاک رفت.»
📗 ایرج افشار، «زندگی‌نامهٔ محمدعلی جمالزاده» در خاطرات سید محمدعلی جمالزاده، ص ۲۸۷.
✓ امروز سال‌روز درگذشت محمدعلی جمالزاده، داستان‌نویس پیشگام و نامدار ایرانی، است (۱۷ آبان ۱۳۷۶).
[زمستان ۱۳۷۶ که زنده‌یاد ایرج افشار نوشته‌اند - که احتمالاً نقل از حافظه بوده-، نادرست است. نک. دجا، دبا و ویکی‌پدیا].
✓ تصویر سنگ آرامگاه جمالزاده را از اینجا برداشته‌ام. در همین‌جا گزارشی دربارهٔ تمدید مالکیت این آرامگاه در ۲۰۱۸ آمده و این که تا ۲۰۳۷ تمدید شده است.
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
❤6👍3😢1
برای ما خوره‌های کتاب هیچ‌چیز خوشحال‌کننده‌تر از کتاب هدیه گرفتن نیست، به‌ویژه آنکه هدیه‌دهنده استادمان باشد.
۲۰ سال پیش از استاد هادی عالم‌زاده، همهٔ جلدهای تا آن زمان منتشرشده دایرةالمعارف بزرگ اسلامی را هدیه گرفتم با این یادداشت در صفحه نخست جلد اول. تنها این ۱۳ جلد نبود و پس از آن نیز استاد تا چند سال پیش، هر سال، هر جلد تازه‌ای که از این دایرةالمعارف منتشر می‌شد را از سر بزرگواری و بخشندگی برای بنده می‌فرستادند.
▪️ معصومعلی پنجه
یکشنبه، ۱۷ آبان ۱۴۰۵ | در روز بارانی تهران، در سر کلاس بدون دانشجوی دکتری تاریخ [هر دو دانشجوی کلاس غایب‌اند]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
۲۰ سال پیش از استاد هادی عالم‌زاده، همهٔ جلدهای تا آن زمان منتشرشده دایرةالمعارف بزرگ اسلامی را هدیه گرفتم با این یادداشت در صفحه نخست جلد اول. تنها این ۱۳ جلد نبود و پس از آن نیز استاد تا چند سال پیش، هر سال، هر جلد تازه‌ای که از این دایرةالمعارف منتشر می‌شد را از سر بزرگواری و بخشندگی برای بنده می‌فرستادند.
▪️ معصومعلی پنجه
یکشنبه، ۱۷ آبان ۱۴۰۵ | در روز بارانی تهران، در سر کلاس بدون دانشجوی دکتری تاریخ [هر دو دانشجوی کلاس غایب‌اند]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
❤25🔥2👍1🥰1
▪️استاد مجتبی مینوی و کتابخانهٔ ایشان در خاطرات استاد هادی عالم‌زاده
«یکی از استادان نام‌آور گروه ما [گروه فرهنگ و تمدن اسلامی دانشکده الهیات] در دکتری مرحوم مجتبی مینوی بود که به ما روش تحقیق می‌آموخت و کلاس‌هایشان هم در منزلشان که اکنون کتابخانه مینوی (واقع در خیابان شریعتی، کوچۀ سعدی) است تشکیل می‌شد. با وجود این که من اهل مجامله نیستم و ستایش بیهوده از کسی نمی‌کنم، اما عملاً نشان می‌دادم که به درس و استادانم علاقمندم و نظر ایشان را به خود جلب کردم. لذا از استاد مینوی اجازه خواستم تا کتاب‌های کتابخانه ایشان را که فهرست نشده بود فهرست کنم. ایشان نیز از این پیشنهاد استقبال کردند. بنابراین من غالب روزها بعدازظهر، از ساعت سه تا نه شب به کتابخانه ایشان می‌رفتم و کتاب‌های ایشان را فهرست می‌کردم.
منزل و کتابخانه ایشان در واقع محطّ رجال علم و ادب و شعرا و نویسندگان و شخصیت‌های برجسته علمی و فرهنگی بود؛ چنان‌که از حدود ساعت ۱۶ الی ۱۷ بعدازظهر رفت و آمد علما و رجال علمی و فرهنگی به منزل ایشان آغاز می‌شد و من هم در حین انجام کار از «محاضرات» علمی و «نشوار» آنان بهره‌ها می‌بردم. پس از چندی از مرحوم مینوی خواستم که تا پایان‌نامۀ دکتری‌ام را با ایشان بگذرانم. با این که معمولاً کسی جرئت نمی‌کرد به قلمرو ایشان نزدیک شود، چرا که در امتحان کردن، نمره‌دادن و سختگیری بی‌مانند بود. چندان که به عده‌ای از دانشجویان نابکار این دانشکده که بعضاً در آن روزگار از صاحبان قدرت هم بودند، از جمله دبیر ورزش فرح پهلوی و فرد دیگری نمره نداد و کار به روزنامه‌ها کشیده شد و حرف‌ها و تهمت‌ها بر ضد او زده شد. با‌این‌همه کار پایان‌نامه دکتری‌ام را تحت عنوان «تشکیلات کشوری و لشکری ایران در دورۀ عباسی» با راهنمایی ایشان شروع کردم و کار رساله به علت سفر علمی سه ساله ایشان به دانشگاه پرینستون امریکا کند شد. هر چند مکاتباتی با مرحوم مینوی داشتم که هنوز هم موجود است و شامل راهنمایی‌هایی است مبنی بر چگونگی تمهید مقدمات رساله و این که شما چه کارهایی بکنید و چه کتاب‌هایی را ببینید و ان شاء الله با بازگشتم به ایران کار را ادامه می‌دهم، لكن با معاذیری که دانشکده پیش آورد، نظیر لزوم حضور استاد و ... بعد هم بازنشستگی ایشان، کار رسالهٔ من با ایشان ناتمام ماند.»
📗 «عطر یک مقالۀ خوب، عالم را می‌گیرد»، مصاحبهٔ ابراهیم موسی‌پور با دکتر هادی عالم‌زاده، برگ فرهنگ، سال دوم، شمارۀ هشتم، بهار ۱۳۸۰، صص ۴۱ - ۴۲.
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
«یکی از استادان نام‌آور گروه ما [گروه فرهنگ و تمدن اسلامی دانشکده الهیات] در دکتری مرحوم مجتبی مینوی بود که به ما روش تحقیق می‌آموخت و کلاس‌هایشان هم در منزلشان که اکنون کتابخانه مینوی (واقع در خیابان شریعتی، کوچۀ سعدی) است تشکیل می‌شد. با وجود این که من اهل مجامله نیستم و ستایش بیهوده از کسی نمی‌کنم، اما عملاً نشان می‌دادم که به درس و استادانم علاقمندم و نظر ایشان را به خود جلب کردم. لذا از استاد مینوی اجازه خواستم تا کتاب‌های کتابخانه ایشان را که فهرست نشده بود فهرست کنم. ایشان نیز از این پیشنهاد استقبال کردند. بنابراین من غالب روزها بعدازظهر، از ساعت سه تا نه شب به کتابخانه ایشان می‌رفتم و کتاب‌های ایشان را فهرست می‌کردم.
منزل و کتابخانه ایشان در واقع محطّ رجال علم و ادب و شعرا و نویسندگان و شخصیت‌های برجسته علمی و فرهنگی بود؛ چنان‌که از حدود ساعت ۱۶ الی ۱۷ بعدازظهر رفت و آمد علما و رجال علمی و فرهنگی به منزل ایشان آغاز می‌شد و من هم در حین انجام کار از «محاضرات» علمی و «نشوار» آنان بهره‌ها می‌بردم. پس از چندی از مرحوم مینوی خواستم که تا پایان‌نامۀ دکتری‌ام را با ایشان بگذرانم. با این که معمولاً کسی جرئت نمی‌کرد به قلمرو ایشان نزدیک شود، چرا که در امتحان کردن، نمره‌دادن و سختگیری بی‌مانند بود. چندان که به عده‌ای از دانشجویان نابکار این دانشکده که بعضاً در آن روزگار از صاحبان قدرت هم بودند، از جمله دبیر ورزش فرح پهلوی و فرد دیگری نمره نداد و کار به روزنامه‌ها کشیده شد و حرف‌ها و تهمت‌ها بر ضد او زده شد. با‌این‌همه کار پایان‌نامه دکتری‌ام را تحت عنوان «تشکیلات کشوری و لشکری ایران در دورۀ عباسی» با راهنمایی ایشان شروع کردم و کار رساله به علت سفر علمی سه ساله ایشان به دانشگاه پرینستون امریکا کند شد. هر چند مکاتباتی با مرحوم مینوی داشتم که هنوز هم موجود است و شامل راهنمایی‌هایی است مبنی بر چگونگی تمهید مقدمات رساله و این که شما چه کارهایی بکنید و چه کتاب‌هایی را ببینید و ان شاء الله با بازگشتم به ایران کار را ادامه می‌دهم، لكن با معاذیری که دانشکده پیش آورد، نظیر لزوم حضور استاد و ... بعد هم بازنشستگی ایشان، کار رسالهٔ من با ایشان ناتمام ماند.»
📗 «عطر یک مقالۀ خوب، عالم را می‌گیرد»، مصاحبهٔ ابراهیم موسی‌پور با دکتر هادی عالم‌زاده، برگ فرهنگ، سال دوم، شمارۀ هشتم، بهار ۱۳۸۰، صص ۴۱ - ۴۲.
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
👏9❤7👍2🔥2
▪️بخشی از نامهٔ استاد مجتبی مینوی به [استاد] هادی عالم‌زاده
«... دکتر [حسینعلی] هروی سلام بنده را برسانید. درباب رسالهٔ خودتان وظیفهٔ تحقیق خود را می‌شناسید که تحصیل آگاهی و بررسی و گزارش است مثل مورچه باید زحمت کشید و ریزه ریزه و دانه دانه جمع‌آوری کرد. شما این سه ماه هر قدر که شد یادداشت جمع کنید و بعد از اینکه بنده برسم می‌توانیم کار را دنبال کنیم. ان شاء الله موفق باشید. مجتبی مینوی».
✓ تصویر بالا، پاکت و بخشی از نامه‌ای است که دقیقاً ۵۸ سال پیش در چنین روزی، در ۱۸ آبان ۱۳۴۷ برابر با ۹ نوامبر ۱۹۶۸، استاد مجتبی مینوی از پرینستون برای هادی عالم‌زاده فرستاده است. در آن زمان استاد مینوی خانه و کتابخانه‌اش را به هادی عالم‌زاده سپرده بود. چنان‌که استاد هادی عالم زاده در خاطرهٔ بالا آورده‌اند، قرار بر این بوده که مینوی، استاد راهنمای رساله دکتری ایشان باشد و آن توصیه‌های آخر نامه هم گواهی است بر همین قول و قرار که البته به انجام نمی‌رسد.
▪️ معصومعلی پنجه
دوشنبه، ۱۸ آبان ۱۴۰۵ | تهران [خبری اندوهناک آمده که کتابخانهٔ مینوی در اثر بارندگی آسیب دیده]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
«... دکتر [حسینعلی] هروی سلام بنده را برسانید. درباب رسالهٔ خودتان وظیفهٔ تحقیق خود را می‌شناسید که تحصیل آگاهی و بررسی و گزارش است مثل مورچه باید زحمت کشید و ریزه ریزه و دانه دانه جمع‌آوری کرد. شما این سه ماه هر قدر که شد یادداشت جمع کنید و بعد از اینکه بنده برسم می‌توانیم کار را دنبال کنیم. ان شاء الله موفق باشید. مجتبی مینوی».
✓ تصویر بالا، پاکت و بخشی از نامه‌ای است که دقیقاً ۵۸ سال پیش در چنین روزی، در ۱۸ آبان ۱۳۴۷ برابر با ۹ نوامبر ۱۹۶۸، استاد مجتبی مینوی از پرینستون برای هادی عالم‌زاده فرستاده است. در آن زمان استاد مینوی خانه و کتابخانه‌اش را به هادی عالم‌زاده سپرده بود. چنان‌که استاد هادی عالم زاده در خاطرهٔ بالا آورده‌اند، قرار بر این بوده که مینوی، استاد راهنمای رساله دکتری ایشان باشد و آن توصیه‌های آخر نامه هم گواهی است بر همین قول و قرار که البته به انجام نمی‌رسد.
▪️ معصومعلی پنجه
دوشنبه، ۱۸ آبان ۱۴۰۵ | تهران [خبری اندوهناک آمده که کتابخانهٔ مینوی در اثر بارندگی آسیب دیده]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
👍9❤4💔2🥰1
📚 آرشیو مطبوعات ایران
این سامانهٔ آرشیو مطبوعات ایران که تازگی از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی رونمایی و در دسترس همگان قرار گرفته، کاری است کارستان!
این آرشیو فعلاً شامل مطبوعات ایران از ۱۳۰۰ تا ۱۳۵۷ است و قابلیت جستجوی درون‌متنی دارد و تا امروز (۱۹ آبان ۱۴۰۵) ۲۴۴۰ نشریه در آن قابل مشاهده است.
این سامانه کار پژوهشگران تاریخ معاصر ایران و دیگر رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی را بسیار آسان کرده است.
🌐 https://archive.irdc.ir/
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
این سامانهٔ آرشیو مطبوعات ایران که تازگی از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی رونمایی و در دسترس همگان قرار گرفته، کاری است کارستان!
این آرشیو فعلاً شامل مطبوعات ایران از ۱۳۰۰ تا ۱۳۵۷ است و قابلیت جستجوی درون‌متنی دارد و تا امروز (۱۹ آبان ۱۴۰۵) ۲۴۴۰ نشریه در آن قابل مشاهده است.
این سامانه کار پژوهشگران تاریخ معاصر ایران و دیگر رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی را بسیار آسان کرده است.
🌐 https://archive.irdc.ir/
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
👍9
▪️تحصن اهالی چاهگونی در تلگرافخانه در اعتراض به انتقال کدخدای روستا، منوچهر[خان] استخری
«عده‌ای از اهالی قریه چاهگونی داراب در تلگرافخانه متحصن شدند نسبت بانتقال آقای منوچهر استخری کدخدای قریه مزبور اعتراض نمودند. این عده گرچه پس از چند روز از تحصن خارج شدند ولی اظهار میدارند کدخدای جدید را برسمیت نمیشناسند.»
📕 روزنامهٔ اطلاعات، شمارهٔ ۱۰۶۲۴، دوشنبه ۱۷ مهر ۱۳۴۰، ص ۱۴.
#چاهگونی #داراب #زادگاه #کدخدا #خان
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
«عده‌ای از اهالی قریه چاهگونی داراب در تلگرافخانه متحصن شدند نسبت بانتقال آقای منوچهر استخری کدخدای قریه مزبور اعتراض نمودند. این عده گرچه پس از چند روز از تحصن خارج شدند ولی اظهار میدارند کدخدای جدید را برسمیت نمیشناسند.»
📕 روزنامهٔ اطلاعات، شمارهٔ ۱۰۶۲۴، دوشنبه ۱۷ مهر ۱۳۴۰، ص ۱۴.
#چاهگونی #داراب #زادگاه #کدخدا #خان
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
❤8👍3
■ ده نکتهٔ مهم در تاریخ‌پژوهی
«۱. اوّل داده‌ها را بشناسيد و راهنمايی را به منابع تاريخی بسپاريد.
۲. فهرست نام‌ها– نام اشخاص و نام مکان‌ها– از فهرست رویدادها هم اطلاعات بيشتر در بر دارد و هم از تحريف مصون‌تر است.
۳. چون گذشت زمان همه چيز را نابود می‌کند، در نگرش به هر شیء بر جا مانده با اين پرسش آغاز کنيد که چرا آن شیء بر جا مانده، و از کجا آمده است.
۴. در اعتماد به اعداد، تاريخ‌ها، و نقل قول‌های مستقيم تأمل کنيد، چون اغلب نادقيق هستند.
۵. نگرش "درازمدّت" [به تعبير مکتب آنال] و کنش افراد را از هم جدا نشماريد. نگاه کلانِ تاريخی باعامليت اشخاص تقابل ندارد.
۶. حيوانات هم جزو تاريخند.
۷. نظريه‌ها و روش‌ها ابزار پژوهش‌اند نه غايت آن.
۸. تاريخ انديشه‌ها لانۀ مارهاست.
۹. پی بردن به انديشه‌ها و احساسات ديگران محال است. راه اصلاح برداشت‌ها در اين باره هميشه باز است.
۱۰. وصالِ کشف تاريخی از عسل شيرين‌تر است! [ترجمۀ آزاد!]»
▫️ریچارد بولت، ترجمهٔ حسین کمالی [در فیس‌بوک چند سال پیش]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
«۱. اوّل داده‌ها را بشناسيد و راهنمايی را به منابع تاريخی بسپاريد.
۲. فهرست نام‌ها– نام اشخاص و نام مکان‌ها– از فهرست رویدادها هم اطلاعات بيشتر در بر دارد و هم از تحريف مصون‌تر است.
۳. چون گذشت زمان همه چيز را نابود می‌کند، در نگرش به هر شیء بر جا مانده با اين پرسش آغاز کنيد که چرا آن شیء بر جا مانده، و از کجا آمده است.
۴. در اعتماد به اعداد، تاريخ‌ها، و نقل قول‌های مستقيم تأمل کنيد، چون اغلب نادقيق هستند.
۵. نگرش "درازمدّت" [به تعبير مکتب آنال] و کنش افراد را از هم جدا نشماريد. نگاه کلانِ تاريخی باعامليت اشخاص تقابل ندارد.
۶. حيوانات هم جزو تاريخند.
۷. نظريه‌ها و روش‌ها ابزار پژوهش‌اند نه غايت آن.
۸. تاريخ انديشه‌ها لانۀ مارهاست.
۹. پی بردن به انديشه‌ها و احساسات ديگران محال است. راه اصلاح برداشت‌ها در اين باره هميشه باز است.
۱۰. وصالِ کشف تاريخی از عسل شيرين‌تر است! [ترجمۀ آزاد!]»
▫️ریچارد بولت، ترجمهٔ حسین کمالی [در فیس‌بوک چند سال پیش]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
❤4👍4
▪️«دوره» و «دوران»
«دوره» و «دوران» از واژه‌های پرکاربرد/ پربسامد در نوشته‌های تاریخی هستند. باید توجه داشت که «دوران» جمع «دوره» نیست. «دوره» و «دوران» هر دو مفرد هستند و به معنای «روزگار»، «عهد»، «زمانه» و ... (نک. لغتنامهدهخدا، فرهنگ معین و دیگر فرهنگ‌ها)؛ جمع آنها می‌شود: «دوره‌ها» و «دوران‌ها». ازاین‌روی مثلاً وقتی می‌گوییم «دوران صفوی» دقیقاً یعنی «دورهٔ صفوی». محض نمونه، این شعرهای فارسی را ببینید که در آنها «دوران‌ها: جمع دوران» آمده:
°
حکیمان را چه می‌گویند چرخ پیر و دوران‌ها
به سیر اندر ز حکمت بر زبان مهر و آبان‌ها
• ناصر خسرو قبادیانی
°
به دوران‌ها چو من عاشق نرست از مغرب و مشرق
بپرس از پیر گردونی که چون من پشت خم دارد
• مولوی بلخی
°
گویند «مگو سعدی! چندین سخن از عشقش»
می‌گویم و بعد از من، گویند به دوران‌ها
• سعدی شیرازی
°
به دوران‌ها نیاید در گلستان
چنان مرغی که از دامم برفته‌ست
• نزاری قهستانی
°
ای کرده به عشق تو دل پرورش جان‌ها
گردون چو رخت ماهی نادیده به دوران‌ها
• سیف فرغانی
°
ای چشم تو در شوخی سرفتنه دوران‌ها
خط خوش و رخسارت رشک گل و ریحان‌ها
• قاسم انوار
°
ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها
درد غم سودایت سرمایه دوران‌ها
• حسین خوارزمی
°
این آن غزل سعدی است صائب که همی‌فرمود
می‌گویم و بعد از من گویند به دوران‌ها
• صائب تبریزی
°
ساغر تهیدستی عمر می‌کند افزون
چرخ سرنگون کاسه بگذرانده دوران‌ها
• سیدای نسفی
°
چو خورشید از دل پر خون خود رطل گران دارم
به دوران ها مگر یابی، چو من خون دل آشامی
• حزین لاهیجی
°
ز نقش پای مشتاقان فلک تسبیح گردان شد
که گردیدند چون پرگار بر این نقطه دوران‌ها
• سعیدا یزدی
°
شرابی خوردم از لعلش که دوران‌ها بهر دوری
گرم مقدور بود افشاندمی صد جان به یک جامش
• صفایی جندقی
°
📚 همه نمونه‌ها از گنجور برداشته شده است.
▪️معصومعلی پنجه
۳۰ آبان ۱۴۰۳ [در حال گوش‌دادن به سخنرانی‌های روز اول همایش دوره‌بندی در تاریخ]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
«دوره» و «دوران» از واژه‌های پرکاربرد/ پربسامد در نوشته‌های تاریخی هستند. باید توجه داشت که «دوران» جمع «دوره» نیست. «دوره» و «دوران» هر دو مفرد هستند و به معنای «روزگار»، «عهد»، «زمانه» و ... (نک. لغتنامهدهخدا، فرهنگ معین و دیگر فرهنگ‌ها)؛ جمع آنها می‌شود: «دوره‌ها» و «دوران‌ها». ازاین‌روی مثلاً وقتی می‌گوییم «دوران صفوی» دقیقاً یعنی «دورهٔ صفوی». محض نمونه، این شعرهای فارسی را ببینید که در آنها «دوران‌ها: جمع دوران» آمده:
°
حکیمان را چه می‌گویند چرخ پیر و دوران‌ها
به سیر اندر ز حکمت بر زبان مهر و آبان‌ها
• ناصر خسرو قبادیانی
°
به دوران‌ها چو من عاشق نرست از مغرب و مشرق
بپرس از پیر گردونی که چون من پشت خم دارد
• مولوی بلخی
°
گویند «مگو سعدی! چندین سخن از عشقش»
می‌گویم و بعد از من، گویند به دوران‌ها
• سعدی شیرازی
°
به دوران‌ها نیاید در گلستان
چنان مرغی که از دامم برفته‌ست
• نزاری قهستانی
°
ای کرده به عشق تو دل پرورش جان‌ها
گردون چو رخت ماهی نادیده به دوران‌ها
• سیف فرغانی
°
ای چشم تو در شوخی سرفتنه دوران‌ها
خط خوش و رخسارت رشک گل و ریحان‌ها
• قاسم انوار
°
ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها
درد غم سودایت سرمایه دوران‌ها
• حسین خوارزمی
°
این آن غزل سعدی است صائب که همی‌فرمود
می‌گویم و بعد از من گویند به دوران‌ها
• صائب تبریزی
°
ساغر تهیدستی عمر می‌کند افزون
چرخ سرنگون کاسه بگذرانده دوران‌ها
• سیدای نسفی
°
چو خورشید از دل پر خون خود رطل گران دارم
به دوران ها مگر یابی، چو من خون دل آشامی
• حزین لاهیجی
°
ز نقش پای مشتاقان فلک تسبیح گردان شد
که گردیدند چون پرگار بر این نقطه دوران‌ها
• سعیدا یزدی
°
شرابی خوردم از لعلش که دوران‌ها بهر دوری
گرم مقدور بود افشاندمی صد جان به یک جامش
• صفایی جندقی
°
📚 همه نمونه‌ها از گنجور برداشته شده است.
▪️معصومعلی پنجه
۳۰ آبان ۱۴۰۳ [در حال گوش‌دادن به سخنرانی‌های روز اول همایش دوره‌بندی در تاریخ]
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
👏3👍2🙏2
▪️دربارهٔ کتابخانهٔ استاد مجتبی مینوی: خاطرهٔ شخصی
بیست سال پیش که کار بر روی رسالهٔ دکتری خود را در موضوع «گروش قبطیان به اسلام» را آغاز کرده بودم، دربه‌در به دنبال تاریخ‌های مسیحی نگاشته‌شده در مصر سده‌های نخستین اسلامی بودم. یکی از این تاریخ‌ها، التاریخ المجموع علی التحقیق و التصدیق، تالیف البطریک افتیشیوس المکنی بسعید بن بِطْريق (ائوتوخیوس) بود. این کتاب را نه در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران، نه در کتابخانه‌های دانشکده‌های الهیات و ادبیات و نه در کتابخانهٔ بنیاد دایرةالمعارف اسلامی، بلکه در کتابخانهٔ استاد مجتبی مینوی یافتم. نمی‌دانید در آن روز چقدر خوشحال شدم و شتابان پشت میز نشستم و از آن کتاب فیش‌‌برداری کردم.
این را نوشتم که بگویم: این کتابخانه افزون بر نسخه‌های خطی گران‌بها و اسناد و یادداشتهای شخصی ارزشمند زنده‌یاد استاد مجتبی مینوی، دربردارندهٔ ده‌ها کتابِ چاپی نایاب و کم‌یاب است - شاید هم بیشتر. درست است که بسیاری از این کتاب‌ها از جمله کتاب نامبرده، امروزه روز در کتابخانه‌های مجازی در دسترس همگان است، امّا این کتاب‌های چاپیِ صدواندی ساله هم بخشی از میراث تاریخی و فرهنگی بشر هستند و روزبه‌روز هم بر ارزش و اعتبار آنها افزوده می‌شود.
▫️ معصومعلی پنجه
پنجشنبه، ۲۱ آبان ۱۴۰۵| اندر جنت‌آباد آفتابی
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
بیست سال پیش که کار بر روی رسالهٔ دکتری خود را در موضوع «گروش قبطیان به اسلام» را آغاز کرده بودم، دربه‌در به دنبال تاریخ‌های مسیحی نگاشته‌شده در مصر سده‌های نخستین اسلامی بودم. یکی از این تاریخ‌ها، التاریخ المجموع علی التحقیق و التصدیق، تالیف البطریک افتیشیوس المکنی بسعید بن بِطْريق (ائوتوخیوس) بود. این کتاب را نه در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران، نه در کتابخانه‌های دانشکده‌های الهیات و ادبیات و نه در کتابخانهٔ بنیاد دایرةالمعارف اسلامی، بلکه در کتابخانهٔ استاد مجتبی مینوی یافتم. نمی‌دانید در آن روز چقدر خوشحال شدم و شتابان پشت میز نشستم و از آن کتاب فیش‌‌برداری کردم.
این را نوشتم که بگویم: این کتابخانه افزون بر نسخه‌های خطی گران‌بها و اسناد و یادداشتهای شخصی ارزشمند زنده‌یاد استاد مجتبی مینوی، دربردارندهٔ ده‌ها کتابِ چاپی نایاب و کم‌یاب است - شاید هم بیشتر. درست است که بسیاری از این کتاب‌ها از جمله کتاب نامبرده، امروزه روز در کتابخانه‌های مجازی در دسترس همگان است، امّا این کتاب‌های چاپیِ صدواندی ساله هم بخشی از میراث تاریخی و فرهنگی بشر هستند و روزبه‌روز هم بر ارزش و اعتبار آنها افزوده می‌شود.
▫️ معصومعلی پنجه
پنجشنبه، ۲۱ آبان ۱۴۰۵| اندر جنت‌آباد آفتابی
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
❤3👍2👏2👌1
▪️«یادداشتهای مخصوص زندگی خودم
تعجب نمی‌کنم تنها چیزی که اکنون به من تسلی می‌دهد مولوی است. من به آن چسبیده بودم من همانطور وارسته بودم. اکنون رشته را محکم‌تر می‌کنم. انسان عاجز است. انسان با عجزش در برابر زندگی (بهر شکل که بسازد) در برابر فنای چیزهایی است که دوست دارد. در برابر دوستی عاجز است. انسان همیشه درد می‌کشد یک انسان واقعی راه تسلی ندارد مگر بهمان دردهای درونی خود چسبیدن.
به که داشتم می‌گفتم برادر من دورهٔ فهم دو دورهٔ متمایز است. دوره‌ای که از روی دلالات می‌فهمیم. مثل دلالت الفاظ بر معانی و تفسیرهای آن با وسائلی که هست. اما دوره‌ی بعدی که ریشهٔ آن در همان دورهٔ اول هم به طور متزلزل هست دوره‌ای است که ما با تمام تن خود و جان خود و عروق خود به معانی آن می‌چسبیم. مباحثه بوسعید است با بوعلی. آن‌چه تو می‌دانی ما می‌بینیم همین است مابه‌الاختلاف بین عده‌ای با عده‌ای که خود را دانشمندترین مردم می‌دانند.
اکنون من آن ریشه را بی‌تزلزل با جانم آب می‌دهم و از جانم عرق می‌ستانم. و با عروقم معانی را نظم می‌دهم.
افسوس چقدر وحشتناک است. انسان بی‌پناه انسان بی‌درمان، انسان بی‌یاور...
شب / ۱۹ آذرماه/ ۱۳۳۲».
📙 یادداشتهای روزانه نیما یوشیج، به کوشش شراگیم یوشیج، ص ۲۱.
✓ امروز زادروز نیما یوشیج است (۲۱ آبان ۱۲۷۴).
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
تعجب نمی‌کنم تنها چیزی که اکنون به من تسلی می‌دهد مولوی است. من به آن چسبیده بودم من همانطور وارسته بودم. اکنون رشته را محکم‌تر می‌کنم. انسان عاجز است. انسان با عجزش در برابر زندگی (بهر شکل که بسازد) در برابر فنای چیزهایی است که دوست دارد. در برابر دوستی عاجز است. انسان همیشه درد می‌کشد یک انسان واقعی راه تسلی ندارد مگر بهمان دردهای درونی خود چسبیدن.
به که داشتم می‌گفتم برادر من دورهٔ فهم دو دورهٔ متمایز است. دوره‌ای که از روی دلالات می‌فهمیم. مثل دلالت الفاظ بر معانی و تفسیرهای آن با وسائلی که هست. اما دوره‌ی بعدی که ریشهٔ آن در همان دورهٔ اول هم به طور متزلزل هست دوره‌ای است که ما با تمام تن خود و جان خود و عروق خود به معانی آن می‌چسبیم. مباحثه بوسعید است با بوعلی. آن‌چه تو می‌دانی ما می‌بینیم همین است مابه‌الاختلاف بین عده‌ای با عده‌ای که خود را دانشمندترین مردم می‌دانند.
اکنون من آن ریشه را بی‌تزلزل با جانم آب می‌دهم و از جانم عرق می‌ستانم. و با عروقم معانی را نظم می‌دهم.
افسوس چقدر وحشتناک است. انسان بی‌پناه انسان بی‌درمان، انسان بی‌یاور...
شب / ۱۹ آذرماه/ ۱۳۳۲».
📙 یادداشتهای روزانه نیما یوشیج، به کوشش شراگیم یوشیج، ص ۲۱.
✓ امروز زادروز نیما یوشیج است (۲۱ آبان ۱۲۷۴).
📘 پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره
🆔 t.me/HistoryandMemory
👏6🔥1💯1