کاراگاه بشم.
از چهار سالگی ارزوم بوده.

یه اتاق پر گربه داشته باشم.

مامانم باهام مهربون باشه.

داشتن ماشین بستنی فروشی.

بالرین بشم.

فضانورد بشم.

توی کشورم افغانستان بدون اینکه ناامنی باشه زندگی کنم.

با ون برم کل دنیا رو سفر کنم و ادمای جدید ببینم و غذا های جدید رو امتحان کنم.

بتونم خیلی خوب ویولن بزنم.

*وقتی بلد نیستی ویولن رو چجوری توی دست می‌گیرن*

دلم میخواست یه قصر پاستیلی_شکلاتی داشته باشم روش بپرم و برم سقف پاستیلش رو گاز بزنم.
یا برم رو مبل شکلاتی بشینم و بخورمش.

یه آرزو دارم ولی بهش نمیرسم.
دیدن فریدا کالو اگر بکشی شاید اینجوری ببینمش.

سخنران بزرگ جهان بشم و یه روز گربه‌امو با خودم ببرم بالای استیج.

نصف شبی پشت ماشین شهرداری وایسم در حالی که با سرعت می‌ره.

من همیشه میخواستم تو ورزش و رزمی حرفه‌ای تر بشم.

منم آرزوم اینه که خلبان شم.

آرزوم براورده نمیشه ولی همیشه آرزو میکردم خرسم بتونه حرف بزنه.

– Melted, pastel on paper
@Haffaello

– TaylorSwift, pastel on paper
@Haffaello