با ورژنِ غمگین و خسته‌ی خودتون مهربون باشید، اون جز شما کسی رو نداره.

امیدوارم دخترم ”چشماش“ به من بره نه ”احساسش“.

توى زندگى يچيزى رو خوب فهميدم، كسى كه دوستت داشته باشه حتى سكوتت رو هم میشنوه.

من به دوست داشتن کسی نیاز نداشتم، اما تو اولین و آخرین کسی بودی که دلم میخواست دوستم داشته باشه.

نه تنها من و تو ما نشدیم بلکه نصفِ منم از بین رفت.

شاید یه روز وقتی یه آهنگ از خواننده مورد علاقه‌ام شنیدی، دلت برام تنگ شد. شاید یه روز که داشتی توی خیابون قدم می‌زدی و اسم منو از زبون یه غریبه شنیدی، دلت برام تنگ شد. شاید یه روز که تنها بودی و دوست داشتی یکی بخندونتت و تو رو از اون حال و هوا دربیاره، به یاد من بیفتی. شاید یه شب سرعقل بیای و بفهمی من چقدر برات فرق داشتم. شاید اون روز دوباره متوجه بشی چقدر زندگیت منو کم داره. ولی اونموقع دیگه من نیستم.

شاید حرف‌هایی که زدی رو فراموش کنم اما احساسی که با زدن اون حرفا بهم منتقل کردی هیچ‌وقت از قلبم پاک نمی‌شه.

آخرش نفهمیدم تلاشم برات کافی نبود، یا واقعا نمیشد.

اونی که ازت ناراحته و میاد دلیلشو بهت میگه از نظر عقلی ده سال از اون احمقی که رفتارشو باهات عوض میکنه جلوتره.

این موضوع که اگر میخواست انجام میداد واقعا ناراحت‌ کننده‌ست.

نمی‌دونم توضیح علمی این دل شکستن چی می‌تونه باشه ولی احساس می‌کنم قلبم واقعا شکسته.

با من از درد حرف نزن، تو نمیدونی دوست داشتن کسی که هیچ راهی واسه رسیدن بهش نیست یعنی چی.

نمیدونم ولی دلم پُره، دلم کِدِره، دلم تَنگه، دلم آشوبه، دلم خیلی چیزای سنگین توشه.

احساس ناکافی بودن هیچوقت بیخیال من نشد،‌‌ فقط تو شکل‌های مختلف بیشتر و بیشتر شد.