به معنی واقعی کلمه حس میکنم Ghost شدم.

یکسال گذشت ..
هفته پیش، پنج‌شنبه عطر آبگوشت پیچیده بود توی راهرو یاد اون آبگوشت های معروف با لیمو امانی و سبزی خوردن های سر سفره شما افتادم، چند ثانیه ای پشت در مکث کردم، نفس عمیقی کشیدم و اومدم داخل.
یاد سفره همیشه باز و روی خندونتون افتادم، دستپخت شما صد هیچ از همه مون جلو تر بود. یا اون ماه رمضون که سوپ دال عدس درست کرده بودین، ای کاش میشد ازش تا ده سال دیگه توی فریزر نگه می‌داشتم..
می‌گفتین: سر سفره تعارف زدن نداریم، روزی هر کی مشخصه از قبل، دیگه خودتون میدونین، مدیون شکمتون نشید..
به یاد ندارم جایی رفته باشیم و بدون کت و شلوار دیده باشمتون، جوراب های ساق بلند وکمربند چرمی و‌ زیرشلواری حتی وسط تابستون. تا چشم هاتون سو داشت مطالعه میکردین و بعد تر پیچ رادیو دیرتر بسته میشد...
برام از کشورهایی که رفتین تعریف میکردین، و با جمله "برو، بگرد ولی تهش برگرد مملکت خودت" صحبتتون تموم میشد.
از جناب مهندس و بنز خوش خط و خالش تا قندون جهازیه مامان مهناز که هربار موقع چای خوردن ماجراش رو تعریف میکردین، از رسید های اون زمان انبار و ماجراهای کار پیدا کردنتون تا دیدن مامان مهناز و ناز و دلبری هاش که با گفتن "ببین، من میام میگیرمتِ" شما مهر خاتمه خورده بود بهش.
بار آخر که دیدمتون کمتر از قبل حرف میزدین، همچین خوب هم نمیدیدن ولی تا صدامو میشنیدین میگفتین "بیا بوس بده، بابا". اون بار آخر گفتین بمونم، ولی نمیشد که بمونم... گفتین که دوستم دارین و منم گفتم که باز میام پیشتون ...ولی خب..
آخ که چقدر سخت بود گفتنش به بابا...
انگار که کوهی که پشتت بهش گرم باشه، خودش فرو بریزه... مخصوصا که هرکسی پسر ارشد خانواده رو میدید بیشتر یاد شما می افتاد، چون بیشتر از هرکسی شبیه شماست..
اون شب، سخت ترین بود برام، چطور میگفتم که دیگه نیستین؟ اصلا چرا باید من میگفتم؟ کسی جرئت نمی‌کرد به بابا بگه.. وقتی گفتم سرم رو انداختم پایین، بابا با حال غریبی پرسیدن: آنا... واقعا؟ بابا رفت؟
دلمون براتون تنگ شده باباعزیز، حتم دارم حالا پیش مامان مهناز دلتون آروم گرفته و مارو از دعای خودتون دریغ نمی‌کنین.
این نامه هم بمونه به یادگار برای بعدتر ها...
#یادداشت