📚مجله اطلاعات عمومی♻️

⭕️ #من_نظافتچی_بودم
صاحب همهٔ ته‌مانده‌ها

کاش سؤال «شغلت چیست؟» اصلاً بخش ضروری گفتگوهای ابتدایی آشنایی نبود.

این آرزوی الی گلستون، نویسندۀ بریتانیایی بود، وقتی بعد از انتشار کتاب اولش، در مهمانی‌ها و جلسات دیگران از او می‌پرسیدند که برای گذران زندگی مشغول چه کاری است؟

از نویسنده‌ها انتظار می‌رود در رسانه کار کنند، درس بدهند، یا نهایتاً کارمند باشند.
اما الی «نظافتچی» بود. او خانهٔ دیگران را تمیز می‌کرد. در این کار ماهر بود، به پولش شدیداً نیاز داشت و البته تا عمق وجود از کارمندی متنفر بود.

نظافتچی بودن شأن اجتماعی نداشت، اما حداقل مجبور نبودی به رئیست احترام بگذاری و هر روز سر ساعت یک‌جا حاضر شوی و روی صندلی همیشگی‌ات بنشینی و مشغول کارهایی بشوی که اهمیتی برایت ندارند.

اما نظافتچی آزاد است. گلستون می‌نویسد:

«به خانهٔ مردم می‌رفتم، در ساعت‌های
غیرمعمول روز، با هر لباسی که دوست داشتم، با هر حس‌وحالی که داشتم، بدون آقا بالا سر.

آدم‌ها همهٔ چیزهای عزیزشان را به من می‌سپردند و یک لحظه هم درباره‌اش فکر نمی‌کردند. بعضی خواسته‌ها را اجابت و بقیه را رد می‌کردم.

ترامادول‌هایشان را بالا می‌انداختم و موقع کریسمس، شکلات‌هایشان را می‌خوردم، سطل‌های زباله‌شان را خالی می‌کردم، در توالت‌هایشان تف می‌کردم و روکشش‌های عرقی رختخواب‌هایشان را درمی‌آوردم.»

این موقعیت بخصوص که ترکیبی بود از فرصت سرک کشیدن به فضای خصوصی زندگی آدم‌ها و کار سخت بدنی، فرصتی بی‌نظیر برای او فراهم کرده بود که معمولاً نویسندگان از آن برخوردار نیستند.

گلستون که از طبقۀ پایین جامعه بود، وقتی در خانهٔ مرفهان مشغول تمیزکاری می‌شد، فاصله‌ای که بین جهان خودش و آنها وجود داشت را به ظریف‌ترین شکل احساس می‌کرد.

او می‌نویسد: «اغلب مشتری‌هایم خیلی پولدار نبودند، اما مظهر شکاف عمیقی بودند بین پول‌داشتن در حد زنده‌ماندن و پول‌داشتن در حدی که بتوانی هر کار دلت بخواهد انجام دهی.»

حتی اگر این آزادی در این حد باشد که همهٔ ظرف‌های کثیف یک هفته را یک‌گوشه تلنبار کنی و باقیماندهٔ غذاها را هم توی یخچال نگذاری. بعد کس دیگری بیاید و این کارها را برایت انجام دهد.

نظافتچی بودن او را خشمگین می‌کرد. اما فرصت ابراز این خشم را هم به او می‌داد.
وقتی به‌شدت گرسنه بود، از غذاهای توی یخچال می‌خورد، وقتی خیلی خسته می‌شد، نیم‌ساعتی روی تخت‌های راحت خانه دراز می‌کشید.

آیا این کارها غیراخلاقی بودند؟ گمان نمی‌کرد خوردن چندتا شکلات یا چند قاشق غذا دزدی باشد.
حداقل نه به معنای مرسوم کلمه.

او گرسنه و خسته بود و از جایی که جهان برایش انتخاب کرده، عصبانی.

«آخر سر نظافت را کنار گذاشتم، برای نوشتن به صورت حرفه‌ای پول می‌گرفتم، کلید همهٔ آن خانه‌ها را پس دادم. اگزمین دست‌هایم خوب شد، چون دیگر هر روز ساعت‌ها دستکش پلاستیکی دستم نمی‌کردم. حالا وقتی آدم‌ها می‌پرسند شغلت چیست، جوابی دارم که رضایتشان را جلب کند.»

📚شمارۀ هجدهم #فصل‌نامۀ_ترجمان

─═इई 🍃🌼🍃ईइ═─
@General_information

📚مجله اطلاعات عمومی♻️

❤6👍5👏1👌1💯1💔1

1.01K views06:40