‏تو از تلاش‌های بی وقفه‌ی من برای پیدا کردن نخ‌های اتصال به زندگی خبر نداری

و زندگی یک جور بلاتکلیفی‌ست که مدام،
انسان‌ها را با ترفندهای مختلف به دلخوشی‌های
موقتی که بوی نجات می‌دهند، امیدوار می‌کند.

ما نه از مرگ میترسیم نه از جنگ ما از موندن بی پایان تو انفرادی وطنی میترسیم که نگهباناش هم زبونمونن ولی زبون مار نمیفهمن

ولی از من می‌شنوید هیچ وقت کسی رو مجبور به انجام کاری نکنید
حالتو نمی‌پرسه؟ نپرسه
نمیاد ببینتت؟ نیاد
نگرانت نمی‌شه؟ نشه
رفتار آدما وقتی با ارزشه که از ته دلشون باشه نه از سر زور و اجبار

موهام خیلی جدی گرفته مشتی نریز ناموصا صبر کن

غم انگیزترین مصرع این جهانم...نخوان‌مرا!

24 روز بدون تو

و من همچنان خسته‌ام.
از قیمت‌ها خسته‌ام، از غم دی‌ماه خسته‌ام، از وی‌پی‌انی که به زور می‌گیره خسته‌ام، از ناامیدی و اضطراب هر روزم خسته‌ام، از ادما هایی که ذات ندارن خسته‌ام، از اینکه کاری از دستم برنمیاد خسته‌ام، از اینکه آرزوهام آرزو میمونن خسته‌ام.

خورشید ما به چوبه اعدام بسته است از صبح و افتاب در اینجا سخن مگو

ما ساکنان گوشه‌ی غمگین عالمیم اما هنوز به طلوع سلام می‌دهیم

مغول نکرد آنچه شیعه با این سرزمین کرد

مامان دیگه دعا نکن اگه میشه
عجر دعا منه مرگ

وقتی یه تایمی از جمع پرهیزی
میشی کم کم، کم تعویضی
کم‌رنگ میشی بعد تک‌پر، میشی
|شایع

بهت نیاز دارم برای بقا..

ازم پرسید چی حالت خوب میکنه
گفتم نشستن در یک مکان و خوردن چایی در کنار او...
آری تو

زیباتر از آنی که در شعرت بگنجانم.

‏و ناگهان نوبت پرداخت قسط ها می‌شود.

‏از اینکه همه چیز حداقل یک میلیونه خسته شدم.

مامان عیدی نمیخوام از لا کتاب بهم بدی
بخدا ایران زمین ما دیه عیدی نداره....