🖐 بعضی پرونده‌ها نباید باز شوند...

👁 چون حقیقتِ پشت آن‌ها، از خودِ جنایت ترسناک‌تر است
به پرونده‌های ممنوعه خوش آمدی

🍒 جایی که هیچ رازی برای همیشه دفن نمی‌ماند...

⚠️ جرئت داری وارد شوی؟
@ForbidFiles✅

بعض درها با کلید باز می‌شوند؛ بعضی با خواندن یک صفحه... 👻

@ForbidFiles✅

🖐 نامه‌ای از آن سوی آینه

ساعت از دو نیمه‌شب گذشته بود که پاک‌سازی خانه قدیمی مادربزرگم تمام شد. خانه قرار بود فردا تخریب شود و من تنها کسی بودم که باید آخرین وسایلش را جمع می‌کرد

در اتاق زیرشیروانی، پشت قفسه‌ای پر از کتاب‌های پوسیده، آینه‌ای قدی پیدا کردم. قاب سیاهش ترک برداشته بود و روی شیشه، رد پنج انگشت خشک‌شده‌ای دیده می‌شد

خواستم آینه را کنار بگذارم که متوجه پاکتی شدم؛ پاکتی زرد و کهنه که نام من با خط مادربزرگ روی آن نوشته شده بود

داخلش فقط یک جمله بود:

«اگر تصویرت در آینه حرکت نکرد، به هیچ‌وجه پشت سرت را نگاه نکن»

لبخند زدم. مادربزرگم همیشه عاشق داستان‌های ترسناک بود

نامه را روی میز گذاشتم و به آینه نگاه کردم

تصویرم درست مقابلم ایستاده بود

سرم را چرخاندم تا ساعت را ببینم. وقتی دوباره به آینه نگاه کردم، تصویرم هنوز به نقطه‌ای خیره شده بود که چند لحظه پیش صورتم آنجا بود

خشکم زد

آرام دستم را بالا بردم

تصویرم تکان نخورد

بعد لبخند زد

من لبخند نمی‌زدم

از اتاق بیرون دویدم، اما پیش از رسیدن به پله‌ها صدای ضربه‌ای از پشت سرم آمد؛ سه ضربهٔ آرام، درست از داخل آینه

صدای دختربچه‌ای زمزمه کرد: «بالاخره نامه رو خوندی»

نمی‌دانم چرا برگشتم

پشت شیشه، دختری با لباس سفید ایستاده بود. موهای خیسش صورتش را پوشانده بود و دستش را به شیشه می‌کوبید

او را شناختم

خواهرم بود؛ خواهری که هفده سال پیش، در پنج‌سالگی، ناپدید شده بود.

لب‌هایش تکان خوردند:

من اینجا نیستم که بیرون بیام…

صدای شکستن شیشه بلند شد

صبح روز بعد، کارگران خانه را تخلیه کردند. هیچ‌کس از من خبری نداشت

تنها چیزی که در اتاق زیرشیروانی باقی مانده بود، آینه‌ای سالم بود و پاکتی تازه روی میز

روی پاکت نوشته شده بود:

برای نفر بعدی.

و در عمق آینه، مردی به شیشه می‌کوبید؛ مردی که صورتش دقیقا شبیه من بود.

@ForbidFiles✅

🍒 کودکی که در هیچ خاطره‌ای نبود

عکس را از میان وسایل یک عکاس قدیمی پیدا کردم؛ مردی که بیست‌وهشت سال پیش، بدون هیچ توضیحی مغازه‌اش را رها کرده و ناپدید شده بود عکس سیاه‌وسفید بود و پنج نفر را نشان می‌داد که دور میزی نشسته بودند. چهار نفر به دوربین نگاه می‌کردند، اما پسربچه‌ای که میان آن‌ها نشسته بود، سرش را پایین انداخته بود. صورتش با چیزی تیره پوشانده شده بود؛ انگار کسی عمداً نمی‌خواست شناخته شود
پشت عکس نوشته شده بود: «این کودک هرگز وجود نداشته است»
نمی‌دانم چرا عکس را با خودم بردم. شاید به‌خاطر حس عجیبی بود که هنگام نگاه‌کردن به آن داشتم؛ حسی شبیه وقتی که کسی از پشت سرت خیره شده، اما به‌محض برگشتن، اتاق خالی است
آن شب عکس را روی میزم گذاشتم و خوابیدم
نیمه‌شب با صدای ضربه‌هایی آرام از اتاق کار بیدار شدم. وقتی چراغ را روشن کردم، عکس روی زمین افتاده بود. خم شدم تا آن را بردارم و همان‌جا خشکم زد

پسربچه سرش را بالا آورده بود
صورتش رنگ‌پریده و چشم‌هایش کاملاً سیاه بود. اما چیزی که نفسم را برید، نوشته‌ای بود که حالا زیر عکس دیده می‌شد:
«بالاخره منو دیدی»
عکس را داخل کشو انداختم و درش را قفل کردم. صبح، وقتی کشو را باز کردم، عکس دیگری کنارش بود. همان میز، همان آدم‌ها؛ اما این بار یکی از زن‌ها سرش را برگردانده بود و وحشت‌زده به پسربچه نگاه می‌کرد
در عکس بعدی، زن از جایش بلند شده بود
در عکس سوم، صندلی او خالی بود

هر تصویر، اتفاقی را نشان می‌داد که چند لحظه بعد در عکس بعدی رخ می‌داد؛ انگار دوربین، آیندهٔ آدم‌های داخل تصویر را ثبت می‌کرد
برای پیدا کردن حقیقت، سراغ آرشیو روزنامه‌های قدیمی رفتم. خبر کوتاهی پیدا کردم دربارهٔ ناپدیدشدن پنج نفر از یک استودیوی عکاسی. هیچ جسدی پیدا نشده بود. آخرین جملهٔ گزارش، نقل‌قولی از همسایهٔ مغازه بود:
«قبل از ناپدیدشدنشان، هر شب صدای یک بچه را می‌شنیدیم که می‌گفت: یکی دیگه مونده»
وقتی به خانه برگشتم، تمام عکس‌ها روی دیوار اتاق کارم چسبانده شده بودند؛ با اینکه مطمئن بودم آن‌ها را داخل کشو گذاشته‌ام
در آخرین عکس، چهار صندلی خالی بود
پسربچه تنها نشسته بود و به دوربین لبخند می‌زد
پشت عکس نوشته شده بود: «حالا نوبت توئه»
صدای زنگ در بلند شد

از چشمی نگاه کردم. هیچ‌کس پشت در نبود، اما پاکتی روی زمین قرار داشت. داخلش یک عکس تازه بود؛ تصویری از من که پشت میز نشسته بودم و به دوربین نگاه می‌کردم.
در پس‌زمینه، پسربچه درست پشت سرم ایستاده بود
عکس را برگرداندم
«وقتی صدای سه ضربه رو شنیدی، در رو باز نکن.»
همان لحظه سه ضربه به در خورد
تق‌تق‌تق.
از پشت در، صدای خودم را شنیدم؛ صدایی خفه و لرزان که التماس می‌کرد:
«بازش نکن! اون من نیستم!»
عقب رفتم. صدای پشت در دوباره بلند شد، این بار آرام‌تر:
«لطفاً… نمی‌خوام دوباره برگردم توی عکس»
به عکس روی میز نگاه کردم
تصویر من هنوز پشت میز نشسته بود، اما حالا دهانش باز بود؛ انگار داشت فریاد می‌کشید. پسربچه پشت سرش دستش را روی دهان او گذاشته بود.
بعد تصویر من سرش را بالا آورد و مستقیم به من نگاه کرد.

لب‌هایش بی‌صدا تکان خوردند:
«هرگز در رو باز نکن»
دستگیرهٔ در شروع به چرخیدن کرد
من فرار کردم و خودم را در اتاق خواب حبس کردم. صدای بازشدن در ورودی را شنیدم، بعد صدای قدم‌هایی که آرام در راهرو پیش می‌آمدند. قدم‌ها پشت در اتاقم ایستادند
صدای پسربچه گفت: «پیدات کردم»
چراغ خاموش شد
صبح، همسایه‌ها به‌خاطر بازماندن در خانه با پلیس تماس گرفتند. هیچ اثری از من پیدا نشد. تنها چیزی که روی میز اتاق کار باقی مانده بود، یک عکس سیاه‌وسفید بود
پنج نفر دور میزی نشسته بودند
چهار نفر سرشان را پایین انداخته بودند
نفر پنجم، پسربچه‌ای با چشم‌های سیاه، مستقیم به دوربین نگاه می‌کرد
اما این بار، صورتش دیگر صورت یک کودک نبود
صورت من بود

پشت عکس، با خطی لرزان نوشته شده بود:
«چهار نفر قبلی هنوز فکر می‌کنن می‌تونن بیرون بیان»
و در گوشهٔ تصویر، زیر میز، چهار دست رنگ‌پریده به لبهٔ کاغذ چنگ انداخته بودند
انگار آدم‌های داخل عکس، هنوز زنده بودند
انگار تمام این مدت، از داخل تصویر به دنیای ما نگاه می‌کردند
و حالا، یکی از آن‌ها داشت با ناخن‌هایش روی سطح عکس چیزی می‌نوشت

«لطفاً… عکس بعدی رو نگیر»

@ForbidFiles✅

👻مرده ای که هر شب بر میگشت

اولین بار جسد را یک روز بارانی به سردخانه آوردند

دو مامور آمبولانس آن را جلوی در گذاشتند و رفتند، بدون اینکه حتی یک بار به صورت مرد نگاه کنند

مرد حدود چهل سال داشت، موهای جوگندمی و صورتی آرام، انگار فقط خوابیده باشد

جسد را داخل محفظه گذاشتم و شیفتم را تمام کردم

صبح روز بعد، محفظه خالی بود

دوربین ها نشان نمی دادند کسی وارد سردخانه شده باشد

دو شب بعد، همان آمبولانس برگشت و همان جسد را آورد

راننده هنگام تحویل گفت «این یکی رو دیگه گم نکنید»

آن شب تا صبح مراقبش بودم، اما باز هم ناپدید شد

چند روز بعد، خودم راننده را گیر آوردم و پرسیدم چرا هر بار همین جسد را می آورد

نگاهی به من انداخت و گفت «چون هر بار پیداش می کنیم»

پرسیدم «کجا؟»

جواب داد «جایی که شب قبل ازش بردیم»

بعد سوار شد و رفت

همان شب، مرد را در راهروی سردخانه دیدم

این بار زنده به نظر می رسید

از او پرسیدم چرا مدام برمی گردد

گفت «چون هیچ کس نیومد دنبالم»

بعد از کنارم گذشت و از ساختمان بیرون رفت

صبح روز بعد، زنی تماس گرفت و گفت شوهرش گم شده

وقتی مشخصات مرد را شنیدم، خشکم زد

همان جسد بود

زن با گریه تعریف کرد که شوهرش سال ها پیش خانه را ترک کرده، اما شب گذشته برگشته، با او شام خورده و گفته صبح دوباره می رود

وقتی بیدار شده، خانه خالی بوده

آن روز فهمیدم مرد فقط به سردخانه برنمی گردد

او به خانه هایی می رود که کسی هنوز دلش برایش تنگ شده

اما هر بار که برمی گردد، چیزی از آن آدم ها با خودش می برد

چند شب بعد، دوباره او را روی تخت معاینه دیدم

چشم هایش باز بود

گفت «بالاخره فهمیدی»

پرسیدم «چی رو؟»

جواب داد «اینکه هر بار یکی دیگه جای من می مونه»

بعد از اتاق خارج شد

سرپرست وارد شد و پرسید چرا با یک تخت خالی حرف می زنم

خواستم جواب بدهم که تلفن زنگ خورد

زنی پشت خط می گریست

شوهرش برگشته بود، اما دیگر او را نمی شناخت

می گفت مردی با صورت شوهرش کنارش خوابیده، ولی هیچ خاطره ای از زندگی مشترکشان ندارد

آن شب به خانه برگشتم

همسرم در را باز کرد

لبخند زدم و خواستم وارد شوم، اما جلوی راهم را گرفت

پرسید «ببخشید، شما کی هستید؟»

گفتم شوهرش هستم

چند لحظه نگاهم کرد و بعد گفت «شوهر من سال ها پیش مرده»

در را بست

صبح، مردی را دیدم که کنار همسرم راه می رفت و دستش را گرفته بود

صورتش دقیقا شبیه من بود

وقتی به سردخانه برگشتم، سرپرست حتی مرا نشناخت

فقط به جسدی روی تخت اشاره کرد و گفت «لطفا این یکی رو ثبت کن»

به مرد نزدیک شدم

چشم هایش را باز کرد و آرام گفت

«نگران نباش، بالاخره یکی پیدا می شه که منتظرت باشه»

بعد چشم هایش را بست

و من فهمیدم چرا هر شب برمی گشتم

چون دیگر هیچ کس مرا به یاد نمی آورد

@ForbidFiles✅

🖐 همه پشت پنجره ایستاده بودند

بعد از بیست و دو سال به روستایی برگشتم که تمام عمرم سعی کرده بودم فراموشش کنم

خانه پدری هنوز سر جایش بود؛ با دیوارهای ترک خورده، حیاطی پر از علف های خشک و پنجره ای که مادرم همیشه اصرار داشت شب ها پرده اش را بکشم

آن زمان فکر می کردم این هم یکی از خرافاتش است، اما شب اولی که در آن خانه خوابیدم، فهمیدم بعضی ترس ها بی دلیل نیستند

نیمه شب با صدای عجیبی بیدار شدم؛ صدای نفس کشیدن آدم های زیادی که درست بیرون خانه ایستاده بودند

پرده را کمی کنار زدم و خون در رگ هایم یخ زد

تمام اهالی روستا بیرون پنجره صف کشیده بودند؛ پیر و جوان، زن و مرد، حتی بچه هایی که باید در آن ساعت خواب می بودند

هیچ کس حرف نمی زد و هیچ کس تکان نمی خورد

همه فقط به پنجره من خیره شده بودند

میان جمعیت، مرد نانوا را شناختم، پیرمرد همسایه را دیدم و بعد چشمم به زنی افتاد که با روسری گلدارش کنار درخت ایستاده بود

مادرم بود

مادری که بیست سال پیش با دست های خودم برایش عزاداری کرده بودم

پرده را رها کردم و تا صبح جرئت نکردم دوباره به پنجره نگاه کنم

صبح، وقتی به سراغ اهالی رفتم، همه انکار کردند که شب از خانه بیرون آمده اند

مرد نانوا حتی قسم خورد که تمام شب کنار خانواده اش خوابیده است

وقتی از مادرم حرف زدم، رنگش پرید و فقط گفت: «دیگه اسم اونو نیار»

شب دوم، پیش از تاریکی تمام پنجره ها را پوشاندم و جلوی در میز و صندلی گذاشتم

اما درست نیمه شب، صدای قدم ها دوباره بلند شد

این بار جمعیت بیشتر بود

معلم دوران کودکی ام را دیدم که سال ها پیش در رودخانه غرق شده بود. قصابی را دیدم که خبر مرگش را همه شنیده بودند و کنار آن ها، پدرم ایستاده بود؛ همان مردی که بیست سال پیش ناپدید شده بود و هیچ کس دیگر از او حرف نمی زد

ناگهان همه سرهایشان را هم زمان به سمت پنجره اتاق خوابم چرخاندند

بعد مادرم جلو آمد و کف دستش را روی شیشه گذاشت

در رو باز کن، پسرم

صدایش همان صدای قدیمی بود؛ آرام و خسته، درست مثل شب هایی که برایم قصه می گفت

اما چیزی در چهره اش تغییر کرده بود

او لبخند نمی زد، فقط با وحشت به پشت سرش نگاه می کرد؛ انگار خودش هم از چیزی که میان جمعیت ایستاده بود می ترسید

پشت سرش، کودکی را دیدم با لباس خواب آبی

خودم بودم

همان صورتی که در کودکی داشتم، با همان جای زخم کوچک کنار ابرو

کودک به شیشه نزدیک شد و گفت: بالاخره برگشتی

آن شب تا صبح چراغ ها را روشن نگه داشتم و به خودم گفتم که حتما خسته ام، حتما اشتباه دیده ام

اما روز بعد، وقتی برای پیدا کردن قبر مادرم به قبرستان رفتم، با چیزی روبه رو شدم که دیگر نمی شد نادیده اش گرفت

سنگ قبر مادرم شکسته بود و زیر نامش، جمله ای تازه حک شده بود:

او اولین کسی بود که پشت پنجره ایستاد

از پیرمرد قبرستان پرسیدم منظور این جمله چیست

مدتی نگاهم کرد، بعد گفت: تو واقعا یادت نیست اون شب چه اتفاقی افتاد؟

همان لحظه، خاطره ای قدیمی از اعماق ذهنم بیرون کشیده شد

هفت ساله بودم

آن شب، مادرم مرا به زیرزمین برده و گفته بود هر صدایی شنیدم، نباید بیرون بیایم

بعد در را بست

صدای شکستن شیشه آمد، صدای فریاد مادرم و بعد صدای پدرم که با وحشت فریاد می زد: بچه نباید ما رو ببینه

صبح که از زیرزمین بیرون آمدم، خانه خالی بود

همه گفتند پدر و مادرم از روستا رفته اند

اما هیچ کس نگفت چرا دیگر هیچ وقت بزرگ نشدم

با دست های لرزان به خانه برگشتم و برای آخرین بار پرده را کنار زدم

تمام اهالی بیرون بودند، اما این بار کسی به من نگاه نمی کرد

همه زانو زده بودند و سرهایشان را پایین انداخته بودند

مادرم جلو آمد و گفت: ما اون شب سعی کردیم نجاتت بدیم

پرسیدم: «از چی؟»

اشک در چشم هایش جمع شد

از چیزی که از زیرزمین بیرون اومد

پشت سرش، کودک هفت ساله ام لبخند زد

آن وقت فهمیدم چرا هیچ کدام از اهالی حاضر نبودند درباره آن شب حرف بزنند

آن ها از من نمی ترسیدند

از چیزی می ترسیدند که همراه من از زیرزمین بیرون آمده بود؛ چیزی که تمام این سال ها در خاطراتم پنهان شده بود و حالا دوباره بیدار شده بود

به در نگاه کردم

دستگیره آرام چرخید

هیچ کس داخل خانه نبود، اما صدای پای کودکی را از راهرو شنیدم

وقتی برگشتم، خودم را دیدم که در انتهای راهرو ایستاده بود

همان کودک هفت ساله

این بار لبخند نمی زد

فقط گفت: اونا نمی تونن تا ابد بیرون بمونن

بعد چراغ ها خاموش شدند

صبح روز بعد، اهالی روستا خانه پدری را خالی پیدا کردند

نه اثری از من بود و نه اثری از آن کودک

از آن شب به بعد، هر غریبه ای که وارد روستا می شود، اهالی پیش از غروب به خانه هایشان پناه می برند، پرده ها را می کشند و چراغ ها را خاموش می کنند

چون حالا دیگر همه می دانند که پشت پنجره آن خانه چه کسی ایستاده است

و بدتر از آن، می دانند که یک شب بالاخره در باز خواهد شد

@ForbidFiles✅

🗣 صدای اضافه

اولین بار، صدا از بلندگوی قطاری پخش شد که وسط تونلی متروکه از حرکت ایستاده بود

برق واگن‌ها قطع شده بود و مسافران با نور تلفن‌هایشان دنبال راه خروج می‌گشتند که ناگهان بلندگوی سقف روشن شد

صدای مردی گفت:

لطفا مسافران واگن آخر، تا اطلاع بعدی از جایشان بلند نشوند

همه به انتهای قطار نگاه کردند، اما آن واگن خالی بود

چند ثانیه بعد، صدای کودکی از بلندگو پخش شد که میان گریه می‌گفت:

بابا، من هنوز اینجام

یکی از مسافران به سمت در رفت، اما همان لحظه برق برگشت و قطار به حرکت افتاد

وقتی مسئولان فنی دستگاه پخش را بررسی کردند، هیچ صدایی ثبت نشده بود. عجیب‌تر اینکه سیستم ارتباطی قطار در تمام مدت خاموشی، هیچ اتصالی با مرکز کنترل نداشت

سه روز بعد، همان صدا از بلندگوی یک آسانسور و یک هفته بعد، از سیستم اضطراری تونلی که بیست سال بود مسدود شده بود، شنیده شد

هر بار دستگاه‌ها خاموش بودند و هیچ سابقه‌ای از پخش صدا وجود نداشت

ایثن کول، مهندس صدای اداره مرکزی راه‌آهن، مامور بررسی این اتفاق‌ها شد. او تصور می‌کرد با نوعی تداخل رادیویی روبه‌روست، تا اینکه صدایی را در پس‌زمینه فایل‌ها تشخیص داد

صدها نفر گریه می‌کردند و کمک می‌خواستند؛ انگار جمعیتی بزرگ پشت دیواری ضخیم گرفتار شده باشد

ایثن صداها را جدا کرد و حجم یکی از کانال‌ها را بالا برد

صدای مردی شنیده شد:

در رو باز نکنید، هنوز همه سوار نشدن

بعد صدای دیگری گفت:

ولی قطار داره میره

ناگهان صدایی آشنا از میان همهمه بیرون آمد

ایثن، اگه صدای منو می‌شنوی، دنبالم نیا

ایثن خشکش زد

صدا متعلق به پدرش بود

ادوارد کول بیست و سه سال پیش در حادثه‌ای ریلی ناپدید شده بود. به خانواده گفته بودند او جان باخته، اما هیچ جسدی پیدا نشده بود

ایثن پرونده اصلی را از آرشیو بیرون کشید. طبق گزارش رسمی، تمام مسافران سالم از تونل خارج شده بودند، اما در پیوستی محرمانه نوشته شده بود هفده مسافر هرگز پیدا نشدند

میان نام‌ها، نام ادوارد کول دیده می‌شد

پایین صفحه، با دست‌خطی متفاوت نوشته شده بود: واگن آخر در شمارش اولیه وجود داشته، اما پس از خروج قطار از تونل ناپدید شده است

ایثن همان شب با یکی از کارکنان بازنشسته راه‌آهن تماس گرفت. وقتی صدای پدرش را برای مرد پخش کرد، سکوتش شکست

گفت آن شب، مسافران صدای کسانی را از بلندگو شنیده بودند که نامشان را صدا می‌زدند. چند نفر در واگن آخر را باز کرده و وارد تاریکی شده بودند

وقتی قطار دوباره راه افتاد، واگن دیگر وجود نداشت

پیش از قطع تماس، مرد هشدار داد:

اگه دوباره اون صدا رو شنیدی، دنبالش نرو

نیمه‌شب، ایثن هنوز در آرشیو بود که تمام چراغ‌ها خاموش شدند

بلندگوی راهرو روشن شد

صدای پدرش گفت:

ایثن، من اینجام

از پنجره به حیاط پشتی نگاه کرد

قطاری زنگ‌زده کنار ریل متروکه ایستاده بود. در آخرین واگن باز شد و مردی با لباس فرم قدیمی پایین آمد

ادوارد کول بود؛ با همان چهره‌ای که در عکس‌های کودکی ایثن به یاد مانده بود

پدرش گفت:

بالاخره صدای منو پیدا کردی

ایثن به داخل واگن نگاه کرد. سایه‌های زیادی پشت پنجره‌ها حرکت می‌کردند و صدای گریه و فریاد از داخل آن می‌آمد

پدرش گفت:

برای ما فقط چند دقیقه گذشته، اما هر بار که قطار می‌ایسته، صدای آدم‌های بیرون رو می‌شنویم. هرکس صدای خودش رو از بلندگو بشنوه و جواب بده، بالاخره وارد این قطار میشه

ایثن پرسید:

پس اون بچه کیه؟

پسر کوچکی پشت پنجره ظاهر شد و کف دستش را به شیشه چسباند

بابا، من هنوز اینجام

ادوارد رنگ باخت

در همان لحظه، صدای خود ایثن از داخل واگن بلند شد:

بابا، بیا تو، من می‌ترسم

ایثن کنار پدرش ایستاده بود، اما صدا از قطار می‌آمد

درها شروع به بسته شدن کردند. ادوارد پسرش را به عقب هل داد و خودش داخل واگن پرید

پیش از بسته شدن در، فریاد زد:

هر صدایی که شنیدی، جوابش رو نده

قطار در تاریکی ناپدید شد

ایثن تا صبح منتظر ماند، اما وقتی ماموران رسیدند، هیچ قطاری روی ریل نبود

یک هفته بعد، قطاری در مسیر عادی بین دو شهر، وسط تونلی توقف کرد

بلندگوها روشن شدند

صدای ایثن کول گفت:

اگه صدای منو می‌شنوید، به در نزدیک نشید

مسافران بی‌حرکت ماندند

از پشت در واگن آخر، سه ضربه شنیده شد و بعد صدای کودکی آمد:

بابا، در باز شده

برق برگشت و قطار به حرکت افتاد

وقتی مسئولان واگن‌ها را بررسی کردند، همه مسافران سر جایشان بودند، جز مردی که روی صندلی انتهایی نشسته بود

هیچ‌کس او را به یاد نمی‌آورد

مرد سرش را بلند کرد

چهره‌اش دقیقا شبیه ایثن کول بود

لبخند زد و به بلندگوی خاموش بالای سرش نگاه کرد

این بار، صدای پدرش از بلندگو شنیده شد:

ایثن، بالاخره برگشتی

@ForbidFiles✅

🌟شام آخر برای شش نفر

وقتی پلیس وارد خانه دورافتاده جیمز ویتاکر در حومه منچستر شد، او مرده بود و شام هنوز روی میز قرار داشت

شش بشقاب چیده شده بود، اما فقط پنج صندلی دور میز بود. صندلی ششم کنار پنجره نبود؛ در انتهای میز قرار داشت، جایی که انگار برای مهم‌ترین مهمان آماده شده بود

کارآگاه الیوت گری متوجه شد غذا فقط برای یک نفر دست‌نخورده مانده است. باقی بشقاب‌ها خالی بودند و کنار هر کدام، دستمالی تاخورده قرار داشت. روی بشقاب خالی با سس نوشته شده بود: تو دیر کردی

جیمز ویتاکر هیچ خانواده‌ای نداشت و همسایه‌ها می‌گفتند سال‌ها کسی را به خانه‌اش دعوت نکرده بود. با این حال، بررسی تلفن او نشان داد شب قبل با پنج نفر تماس گرفته است: یک قاضی بازنشسته، یک جراح، یک مدیر مدرسه، یک روزنامه‌نگار و یک کشیش

هر پنج نفر انکار کردند که دعوت را پذیرفته‌اند

الیوت وقتی سوابقشان را بررسی کرد، فهمید بیست‌وچهار سال پیش در یک پرونده مشترک حضور داشته‌اند؛ پرونده مرگ پسربچه‌ای به نام دنیل مورگان در یک مدرسه شبانه‌روزی. مرگ کودک تصادف اعلام شده بود، اما پرونده به دلیل ناپدید شدن یکی از کارکنان مدرسه هرگز کاملا بسته نشده بود

جیمز آن زمان مدیر مدرسه بود

الیوت دوباره به خانه برگشت و این بار زیر میز را بررسی کرد. روی چوب، شش اسم با تیغ حک شده بود. پنج اسم متعلق به افراد دعوت‌شده بود. اسم ششم دنیل مورگان بود

کنار اسم او، تاریخ مرگ ثبت شده بود؛ اما تاریخ، بیست‌وچهار سال بعد از روزی بود که جسدش پیدا شده بود

الیوت تصور کرد با اشتباه یا شوخی بیمارگونه‌ای روبه‌روست، تا اینکه پزشکی قانونی اعلام کرد جیمز پیش از مرگ، مقدار زیادی داروی آرام‌بخش مصرف کرده بود. ضربه به سر کشنده نبود؛ چیزی دیگر باعث مرگش شده بود

در همین حال، هر پنج مهمان یکی پس از دیگری با پلیس تماس گرفتند. هیچ‌کدام حاضر نبودند به اداره بیایند. هر پنج نفر یک جمله مشابه گفتند:
ما دنیل را نکشتیم

الیوت هنوز نام دنیل را در بازجویی‌ها مطرح نکرده بود

او به مدرسه شبانه‌روزی قدیمی رفت که حالا سال‌ها بود تعطیل شده بود. در دفتر مدیر، پشت یک کمد سنگین، اتاق کوچکی پیدا کرد. دیوارها پر از خط‌های اندازه‌گیری قد یک کودک بود؛ کنار آخرین خط، با مداد نوشته شده بود: امروز اجازه دادند سر میز شام بنشینم

پایین جمله، امضای جیمز ویتاکر دیده می‌شد
الیوت از ساختمان بیرون آمد و به ایستگاه برگشت. پرونده روی میزش بود، اما یک برگ تازه به آن اضافه شده بود. گزارش رسمی پزشکی قانونی، با امضای خودش

در گزارش نوشته شده بود که جیمز ویتاکر هنگام مرگ تنها نبوده است. پنج اثر انگشت ناشناس روی لیوان‌ها پیدا شده و یک اثر کوچک‌تر روی بشقاب ششم ثبت شده بود

الیوت برگه را کنار گذاشت. هنوز آن را نخوانده بود، اما پایین صفحه، زیر امضایش، جمله‌ای تایپ شده بود:

مهمان ششم بالاخره رسید

همان لحظه تلفن اداره زنگ خورد. مامور پذیرش گفت مرد جوانی برای دیدن او آمده است. نامش دنیل مورگان بود

الیوت از پشت شیشه به سالن انتظار نگاه کرد. مرد جوانی با لباس مدرسه‌ای قدیمی، پشت به او نشسته بود و دست‌هایش را روی زانو گذاشته بود

وقتی الیوت به سالن رسید، صندلی خالی بود

روی میز پذیرش، یک کارت کوچک مانده بود. روی آن نوشته شده بود:

کارآگاه گری

شام ساعت هشت است

این بار همه باید حاضر باشند

💀@ForbidFiles✅

🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠
✍️مقتولی که آنابل را به ارث گذاشت

ساعت سه بامداد، پلیس جسد زنی به نام الیزابت هارپر را در خانه‌اش در ماساچوست پیدا کرد

او پشت میز کارش افتاده بود و دست راستش دور یک کلید فلزی قفل شده بود

هیچ نشانه‌ای از ورود اجباری وجود نداشت و تنها شیء غیرعادی خانه، عروسکی قدیمی بود که وسط اتاق روی صندلی نشسته بود

عروسک شبیه آنابل بود

سه روز بعد، وکیل الیزابت وصیت‌نامه‌اش را باز کرد

تمام دارایی او به شخصی ناشناس می‌رسید که در اسناد فقط با عنوان وارث ششم معرفی شده بود

شرط دریافت ارث ساده بود

وارث باید عروسک را شخصا تحویل می‌گرفت و تا پیش از نیمه‌شب، نام واقعی آن را به وکیل اعلام می‌کرد

مشکل این بود که هیچ‌کس نمی‌دانست وارث ششم کیست

کارآگاه مایکل رید، مسئول پرونده قتل، متوجه شد الیزابت طی ماه‌های آخر زندگی‌اش پنج بار وصیت‌نامه را تغییر داده بود و هر بار نام یک نفر از فهرست وارثان حذف شده بود

هر پنج نفر بعدا به شکل‌های متفاوتی مرده بودند

در پرونده مرگ آخرین وارث، عکسی از همان عروسک وجود داشت

مایکل به خانه الیزابت برگشت و کلیدی را که در دست جسد پیدا شده بود، بررسی کرد

کلید متعلق به صندوق امانات بانکی بود

داخل صندوق، یک شناسنامه قدیمی، چند عکس خانوادگی و نامه‌ای با دست‌خط الیزابت قرار داشت

در نامه نوشته شده بود که عروسک متعلق به خواهر دوقلوی او، آنا، بوده است؛ خواهری که خانواده ادعا می‌کرد هنگام تولد مرده

اما در یکی از عکس‌ها، دو دختر هم‌سن کنار هم ایستاده بودند و پشت عکس، نام هر دو نوشته شده بود

الیزابت و آنا هارپر

مایکل سوابق بیمارستان را پیدا کرد و فهمید آنا هرگز گواهی فوت نداشته است

او فقط از پرونده خانوادگی حذف شده بود

همان شب، وکیل با مایکل تماس گرفت و گفت وارث ششم سرانجام برای تحویل عروسک آمده است

وقتی مایکل به دفتر رسید، وکیل روی زمین افتاده بود و عروسک ناپدید شده بود

روی میز، وصیت‌نامه تازه‌ای قرار داشت که تنها چند دقیقه پیش امضا شده بود

نام وارث ششم، مایکل رید بود

او بلافاصله به خانه‌اش رفت و تمام درها را قفل کرد

روی میز آشپزخانه، بسته‌ای قرار داشت که قبلا آنجا نبود

داخل بسته، عروسک آنابل نشسته بود و کلیدی فلزی در دست داشت

مایکل کلید را شناخت

همان کلیدی بود که از مشت جسد الیزابت بیرون آورده بودند

زیر عروسک، کاغذ کوچکی قرار داشت

روی آن نوشته شده بود

اسم واقعی من آنا نیست

مایکل کاغذ را برگرداند

پشت آن، تصویر شناسنامه خودش بود

در قسمت نام مادر، به جای نامی که تمام عمر می‌شناخت، نام آنا هارپر ثبت شده بود

او تا سپیده‌دم تمام اسناد کودکی‌اش را زیرورو کرد و فهمید پرونده فرزندخواندگی‌اش چهل سال پیش ثبت شده، اما نام مادر اصلی از نسخه رسمی حذف شده است

صبح روز بعد، مایکل برای بررسی خانه الیزابت برگشت

پلیس در اتاق زیرشیروانی دری مخفی پیدا کرده بود که پشت کمدی سنگین پنهان شده بود

داخل اتاق، یک صندلی کودک، چند لباس قدیمی و دیواری پوشیده از عکس‌های مایکل وجود داشت

در آخرین عکس، او نوزادی بود که در آغوش زنی نشسته بود

زن، الیزابت هارپر بود

پشت عکس نوشته شده بود

اگر این عکس را پیدا کردی، یعنی آنا بالاخره تو را به خانه برگردانده

مایکل به خانه خودش برگشت

عروسک هنوز روی میز بود

این بار، کلید در دستش نبود

در عوض، یک دندان کوچک کودکانه روی کف دست عروسک قرار داشت

مایکل به عروسک نزدیک شد و برای نخستین بار متوجه چیزی شد که در تمام عکس‌ها ندیده بود

زیر پارچه کهنه گردنش، برچسبی با شماره بیمارستان دوخته شده بود

شماره متعلق به پرونده تولد خودش بود

او عروسک را داخل کیسه شواهد گذاشت و در آن را مهروموم کرد

اما وقتی کیسه به آزمایشگاه رسید، داخل آن فقط یک تکه پارچه خالی بود

عروسک هرگز پیدا نشد

سه هفته بعد، مایکل استعفا داد و از شهر رفت

در آخرین روز کاری‌اش، نامه‌ای بی‌امضا به دستش رسید

داخل پاکت فقط یک عکس بود

در تصویر، زنی پشت میز نشسته بود و عروسک آنابل را در آغوش داشت

صورت زن شبیه الیزابت بود

اما پشت عکس، با دست‌خط مایکل نوشته شده بود

مامان گفت این بار نوبت توست

💀@ForbidFiles✅

⚰️ قبر شماره ۴۱۷

نوآ کالدول مسئول شناسایی اجسادی بود که هیچ‌کس برای تحویل گرفتنشان مراجعه نمی‌کرد؛ شغلی که در شهر کوچکی در ایالت مین، بیشتر از آنچه انتظار داشت، دردسر داشت

یک روز جسد مردی را به سردخانه آوردند که هیچ اثر خشونتی روی بدنش دیده نمی‌شد، اما تمام دندان‌هایش با دقت کشیده شده بودند

در جیب کت مرد، رسیدی از یک گورستان قدیمی پیدا شد؛ هزینه اجاره یک قبر برای یک شب

شماره قبر ۴۱۷ بود

نوآ به گورستان رفت تا بفهمد چرا مردی که هنوز دفن نشده بود، برای قبرش پول داده است. مدیر گورستان، زنی سالخورده به نام مارتا، با دیدن رسید

رنگش پرید

گفت آن قبر فروشی نیست و از سی سال پیش، هیچ‌کس اجازه نزدیک شدن به آن را نداشته

نوآ پرسید چرا

مارتا جواب داد چون هر کسی که آنجا دفن می‌شود، صبح روز بعد با نام شخص دیگری از قبر بیرون می‌آید

نوآ حرفش را باور نکرد، تا اینکه بایگانی گورستان را بررسی کرد. در دفتر قدیمی، نام صدها مرده ثبت شده بود، اما در کنار بعضی از نام‌ها، تاریخ دفن و تاریخ مرگ با هم تفاوت داشتند؛ گاهی چند دهه

نام مرد سردخانه هم در دفتر بود

تاریخ دفنش فردا بود

نوآ تصمیم گرفت شب را در گورستان بماند. کمی پیش از نیمه‌شب، صدای موتور کامیونی از پشت در ورودی آمد. دو مرد جعبه‌ای چوبی را تا قبر ۴۱۷ حمل کردند، خاک را کنار زدند و جعبه را پایین فرستادند

نوآ آن‌ها را تعقیب کرد، اما وقتی به قبر رسید، مردها ناپدید شده بودند

جعبه باز بود

داخلش یک ردیف دندان قرار داشت و میان آن‌ها کارت شناسایی نوآ دیده می‌شد

او با پلیس تماس گرفت. وقتی مامورها رسیدند، قبر پر از خاک بود و هیچ اثری از جعبه وجود نداشت

صبح روز بعد، نوآ سر کار برگشت و متوجه شد پرونده مرد ناشناس از سیستم حذف شده است. حتی همکارانش هم می‌گفتند هیچ جسدی شب گذشته تحویل نگرفته‌اند

فقط یک چیز باقی مانده بود

رسید اجاره قبر

نوآ آن را به خانه برد و پشتش نوشته‌ای پیدا کرد که قبلا وجود نداشت

قبر شماره ۴۱۷ برای یک شب به نام نوآ کالدول رزرو شده بود

او همان روز از شهر خارج شد و به هتلی در ایالت دیگری رفت. برای اطمینان، نامش را به پذیرش نگفت و با پول نقد اتاق گرفت
نیمه‌شب، کارمند هتل زیر در اتاقش پاکتی سر داد

داخل پاکت، رسیدی تازه بود

این بار هزینه قبر برای دو شب پرداخت شده بود

نام روی رسید، نام واقعی نوآ نبود

نام مردی بود که او بیست سال پیش، در کودکی، شاهد مرگش شده بود؛ پدرش

پشت رسید یک جمله نوشته شده بود

بعضی مرده‌ها برای دفن شدن برنمی‌گردند، برای پس گرفتن چیزی برمی‌گردند که از آن‌ها دزدیده شده

نوآ تا صبح بیدار ماند و برای نخستین بار به یاد آورد که پدرش هرگز دفن نشده بود

خانواده‌اش همیشه گفته بودند جسد او در آتش‌سوزی خانه از بین رفته

اما نوآ حالا به خاطر آورد که آن شب، پیش از رسیدن آتش‌نشان‌ها، کامیونی سیاه‌رنگ جلوی خانه ایستاده بود و دو مرد، پدرش را زنده از ساختمان بیرون برده بودند

او هیچ‌وقت آن خاطره را به کسی نگفته بود

سال‌ها بعد، وقتی گورستان را برای ساخت یک جاده تخریب کردند، کارگران در محل قبر ۴۱۷ به اتاقی زیرزمینی رسیدند. داخل اتاق، صدها شناسنامه، دندان و کارت شناسایی نگهداری می‌شد

هیچ جسدی پیدا نشد

در میان مدارک، شناسنامه‌ای متعلق به نوآ کالدول بود که تاریخ صدورش به سی سال پیش برمی‌گشت

در عکس شناسنامه، نوآ پیرتر از سن فعلی‌اش به نظر می‌رسید

و پشت آن، با دست‌خط خودش نوشته شده بود

وقتی این را می‌خوانی، من هنوز زنده‌ام

اما تو دیگر نوآ نیستی

💀@ForbidFiles✅

💍 حلقه

همه‌چیز با مرگ مرموز چهار نوجوان شروع شد؛ چهار نفری که پیش از مرگ، یک نوار ویدیویی عجیب را تماشا کرده بودند و هر کدام درست هفت روز بعد جان باختند

خبرنگاری به نام ریچل کلر که درباره این مرگ‌ها تحقیق می‌کرد، متوجه شد آخرین چیزی که قربانیان با هم تجربه کرده بودند، تماشای همان نوار نفرین‌شده بوده است

او برای کشف حقیقت، نوار را پیدا کرد و تماشا کرد

تصاویر بی‌ربط و کابوس‌واری روی صفحه ظاهر شدند؛ درختی خشک، دختری با موهای بلند، حشراتی که روی سطحی نامرئی حرکت می‌کردند و چاهی تاریک که انگار چیزی درون آن منتظر بود

هنوز چند دقیقه از پایان نوار نگذشته بود که تلفن زنگ خورد

صدایی ناشناس از آن سوی خط گفت

«هفت روز»

ریچل ابتدا تصور کرد با یک شوخی بیمارگونه روبه‌روست، اما وقتی فهمید زمان مرگ قربانیان دقیقا با این تماس‌ها ارتباط داشته، وحشت واقعی آغاز شد

او با کمک نوآ، پدر دوست‌پسر سابقش، سرنخ‌های نوار را دنبال کرد و به جزیره‌ای رسید که گذشته تاریک خانواده مورگان در آن دفن شده بود

در آنجا نام سامارا مورگان را پیدا کرد؛ دختری که توانایی هولناکی داشت و تصاویر ذهنش می‌توانستند روی فیلم و عکس ظاهر شوند، حتی وقتی هیچ‌کس نمی‌خواست آن‌ها را ببیند

هرچه ریچل بیشتر به حقیقت نزدیک می‌شد، اتفاقات اطرافش غیرقابل‌توضیح‌تر می‌شدند و پسرش آیدن نیز از چیزهایی حرف می‌زد که یک کودک نباید می‌دانست

سرانجام ریچل به چاه رسید و بقایای سامارا را پیدا کرد

او تصور کرد با آشکار کردن حقیقت و آزاد کردن جسد دختر، نفرین را برای همیشه پایان داده است

اما سامارا هنوز دست از سر آن‌ها برنداشته بود

وقتی ریچل به خانه برگشت، آیدن با چهره‌ای رنگ‌پریده از او پرسید

مامان، تو نوار رو کپی کردی؟

ریچل با وحشت سر تکان داد

آیدن آرام گفت که حالا می‌فهمد چرا هنوز زنده‌اند؛ برای زنده ماندن، باید نوار را تکثیر می‌کردند و به شخص دیگری می‌دادند

ریچل برای نجات پسرش، نسخه‌ای از نوار ساخت و آن را به نفر بعدی رساند

فکر می‌کرد بالاخره از نفرین فرار کرده‌اند

تا اینکه چند شب بعد، آیدن خواب وحشتناکی دید و از خواب پرید

در تاریکی اتاق، تلویزیون خاموش بود، اما صدای خش‌خش نوار از داخل آن می‌آمد

تصویر روشن شد

سامارا از چاه بیرون آمد و آرام به سوی صفحه حرکت کرد

آیدن جیغ کشید و مادرش را صدا زد

ریچل با عجله وارد اتاق شد، اما به محض دیدن صفحه، خشکش زد

سامارا این بار از تلویزیون بیرون نمی‌آمد

او در تصویر ایستاده بود و مستقیم به ریچل نگاه می‌کرد

بعد، برای نخستین بار، صورتش را بالا آورد

و چهره‌اش دقیقا شبیه ریچل بود

آیدن عقب رفت و زیر لب گفت

مامان... اگه ما نوار رو کپی کردیم و به یکی دیگه دادیم، پس چرا اون هنوز اینجاست؟

تلفن خانه زنگ خورد

ریچل جواب داد

صدای آیدن از آن سوی خط شنیده شد

مامان، من هفت روز پیش مردم

ریچل آرام سرش را برگرداند

پسری که کنارش ایستاده بود، لبخند زد

و موهای خیس و سیاهش، رشته ‌رشته روی صورتش ریخت

💀@ForbidFiles✅

🍒 اولین پرونده جنایی «پرونده‌های ممنوعه» منتشر شد

📚 پرونده ۰۰۱ | پیام از مقتول

🔪 جیمز کارتر به قتل رسیده، اما بعد از مرگش پیامی عجیب از تلفن او برای پلیس ارسال شده است:

🤠 «قاتل هنوز توی خونمه!»

🤩 سه مظنون، چند سرنخ و یک قاتل که شاید درست جلوی چشم شماست

🕵🏻‍♂️ سوال پرونده: چه کسی پیام را ارسال کرده و چطور ممکن است این پیام بعد از مرگ جیمز فرستاده شده باشد؟

🥇 جایزه ویژه: ۵۰ هزار تومان

🌟 اولین نفری که پاسخ درست را همراه با دلیل منطقی ارسال کند، برنده جایزه ۵۰ هزار تومانی خواهد شد

💀@ForbidFiles✅

🤠 پایان پرونده ۰۰۱ | خیانت، انگیزه یک قتل

🍒 سارا وقتی فهمید جیمز بارها به او خیانت کرده، تصمیم گرفت زندگی‌اش را به پایان برساند؛ نه، تصمیم گرفت زندگی جیمز را تمام کند!

❓ خواهر جیمز حقیقت را فاش کرده بود، اما سارا آن‌قدرها هم بی‌نقص عمل نکرد که هیچ ردی از خودش باقی نگذارد

❌ چند سرنخ کوچک، راز قاتل را برملا کرد

❕ شما قاتل رو درست حدس زده بودید؟

💀@ForbidFiles✅