Not my autistic ass starting at this trying so hard to find the logic in it instead of feeling offended:

درود بر شما، از دانشگاه بسیار وایت ویکتوریا، دانشکده‌ی هنرهای زیبا برای وایت‌های پولدار که وقتی می‌گی می‌خوای سریع‌تر فارغ‌التحصیل شی که شهریه‌ی اضافه ندی، می‌گن ولی اونایی که بیشتر می‌مونن، would get the jobs.
کجای مفهوم پول شهریه رو ندارم رو ندارم برات غامضه، کَرِن؟!
‌‌

شاید ازم بپرسید روزی که خبر ناراحت‌کننده شنیدم و تازه پریود هم شدم، چطور به جنگ دنیا می‌رم و آماده‌ی پلی‌تست می‌شم. که در اون صورت می‌گم جواب چایی، و بعد شلوار مرغیه، عزیزانم.
شلوار مرغی خیلی مهمه.

در مسئله‌ای نامربوط، شایدم مربوط، به‌نظرم این که حروف پ و د کنار همن هم توطئه‌ی نظام‌های مردسالارانه‌ست. وگرنه چرا جمله‌ی «پول داشتیم تصمیم می‌گیریم» بخواد تبدیل شه به دهن‌کجی زشت و زننده به کسی که نه پول داره، نه اون یکی رو؟

Hearts and spiders have more in common than you think. We know they are there. We know they keep something alive, something moving. We even know that they both sing a beautiful song.
Spiders sing, you know, when they build their webs. Heartbreakingly beautiful, too.
So yeah, they both sing a lovely song, and then, puff. Just like that, they’re gone. As though they never existed.
But the web is still there, baby.
The web is still there.

#RandomWritings because I like making random connections. :)

اگر بپرسید غم‌انگیزترین ترنزیشن دنیا چی می‌تونه باشه برای آرمینایی که داره در ویکتوریا ارشد نویسندگی خلاق می‌خونه، باید بگم اینه که آرمینای نویسنده از ساختمون هنرهای زیبا و دپارتمان نویسندگی خلاق چهار دقیقه پیاده می‌دوئه تا برسه به کلاسی که تی‌ای‌شه، که کجاست؟ توی ساختمون حقوق.
از ساختمون نویسندگی، به ساختمون حقوق؛ که لانژش از بزرگترین کلاس ما بزرگتره.
واقعاً باعث می‌شه آدمی به انتخاب‌های زندگی‌ش عمیقاً فکر کنه.
‌

“I see. You have lightning magic. How fitting. What is more like lightnings than a child who was never loved, begging to be heard?”

Lightnings
#RandomWritings

Accidents, accidents. What accident? It’s just a nice name for the universe’s mistakes. Some accidents make us happy, so we don’t call them mistakes. We wouldn’t want to anger the gods.

Accident
#RandomWritings

در آن آخرین خداحافظی بود که فهمیدم، تشبیه عشقمان به سرو در نگاه تو معنای خوبی نداشت. منظورت این نبود که عشقمان نامیراست، سرسخت است و همیشه‌سبز و مقدس. منظورت این بود که باری ندارد.
و تو فکر می‌کردی عشق‌ها باید باری داشته باشند.

درخت سرو
#RandomWritings

The void. The bastard child of Nothing and Something. Something renounces it. Nothing cannot raise it alone. So there is the Void: alone, hungry, belonging nowhere.

Void
#RandomWritings

You know what it was like? It was like a date under a cherry tree. You’d put on your best dress, go sit beneath its branches, and tempt the Fates, the gods, the universe.
“Come and get me,” you’d say. “Dare to stain the best thing I’ve got, you shameless red, red cherries.”
And cherries, they answer, my love.
Cherries always answer.

Cherry tree
#RandomWritings

I’d judge them based on where they run to, because it says a lot about them. About what they think they deserve.

If you run to the valley, you think you deserved better. That you’ve been framed, and you deserve a second chance.

If you run to the desert, though, deep down, you know you’re guilty. You know you fucked up. No arguing that. But, because there’s a but. But! You beg for a second chance. You beg for a miracle to come and save you. You beg to be found.

But those who run to the mountains.

They go there to pay for their crimes. They go there to do penance. They go there not to be found, but to die lost and lonely, like their souls.
Those.
You have to save those.

Mountains
#RandomWritings

They say envy is the green-eyed monster. Is it, though? Is it a monster?
My envy is my closest friend. My most loyal companion. It sits with me. It understands me. It shares my sadness, my emptiness. It wraps its arms around me. It loves me.
Do you understand what it feels like when your envy loves you? What it means?
It means it never leaves.

Envy
#RandomWritings

احساس می‌کنم مدتیه به این مسئله اشاره نکردم که واقعاً عاشق نوشتنم. آدم فکر می‌کنه، یا من فکر می‌کردم توی بردگیم یا کلاً داستان‌گویی تعاملی، اون احساس رضایت عمیقی به آدم دست نمی‌ده که موقع نوشتن کتابش بهش دست می‌ده. این که قطعات کنار هم می‌شینند و آدم غرق لذت می‌شه که چقدر زیبا جزئیات با هم شکل گرفته‌ند. بعد الان داشتم Rule Book بازی‌م رو درست می‌کردم، خیلی ساده اسمش رو تغییر دادم و با اون اسم داستان پشت بردگیم رو نوشتم، قشنگ chills. :)) احمقانه‌ست؟ یا... متکبرانه‌ست؟ این که از چهار کلمه کنار هم انقدر احساس رضایت کنی؟
گمونم حق داریم کمی متکبر باشیم، اگر خالقیم.
خدایان همیشه متکبر بوده‌ن.
‌‌