تازه چهارشنبه‌ست و این هفته‌ی شگفت‌انگیز به بدترین قسمت‌هاشم نرسیده.🥰
کو اون میم «کاپیتان، امروز تازه دوشنبه‌ست.»؟

دوستان، من چند روز خیلی بدی داشتم و کمی هم خیلی زیاد استرس دارم. میاید کمی با هم حرف بزنیم؟ 🙂
‌
+ من بین انبوه بات‌های ناشناس نمی‌دونستم از کدوم استفاده کنم. اگر این بات مشکل‌داریه، لطفاً یکی بهم بگه.
‌

#وضعیت حال حاضر: در حال نزدیک‌شدن به فاز چهارم.🍺
‌

#سنگرهای‌رؤیا متناسب عصر شنبه، چون در انتها، عزیزانم، این داستان‌هان که نجاتمون می‌دن.🕯

خوبی این که شخصیت اصلی/راوی کتابی که داری می‌نویسی لزبین باشه اینه که وقتی خودت از توصیف و تصور یکی از خانومی‌های جذاب کتاب دچار گی‌پنیک می‌شی، به‌راحتی می‌تونی توی کتاب بنویسی‌ش و هیچ هم عجیب نیست. اینطوری که تو ذره‌ای تمرکز روی مهم‌ترین اتفاق داستان نداری، ولی چه عیبی داره؟ چون شخصیتت هم همه‌ی حواسش به اون خانومی عصبانی خوشگلیه که چند ثانیه پیش وارد داستان شده.🌈
‌‌

شام امشب: white people food.🤰

+ فقط شراب قرمزش کمه دوستان، ما داریم با کامبوچا پیش می‌ریم.🍺

واقعاً فعالیت خوشحال‌کننده اینه که با دوستاتون بشینید ویدیوی آرایش رندم در یوتیوب ببینید و وسط طیف قرار داشته باشید، در نتیجه می‌تونید از یه سری سؤال‌های تخصصی بپرسید و همچنان پرت‌ترین شخص جمع نباشید چون یکی از دوست‌هاتون پشم‌هاش می‌ریزه که: «توی پلکش کشید مداد رو!😠»
تفریح سالم از سی‌سالگی به بعد.🙏
‌

کارهای بسیاربسیار مهم امروز:

🍐. تکلیف امتحان جونا رو روشن کنم.
🍐. به بازیکن جدید برای پلی‌تست پیام بدم و هماهنگ کنم.
🍐. فرم کمک‌هزینه رو پر کنم و بفرستم.
🍐. وام دانشجویی.
🍐. صفحه‌ی کمک‌هزینه‌ها که النا فرستاده رو چک کنم.
6. صفحه‌ی Art رو برای بازی طراحی کنم.
🍐. وان! وان داره خلم می‌کنه!
🍐. این Invoice دو هفته‌ی پیش رو سابمیت کنم برای الکس.
🍐. اگر، اگر، اگر رسیدم، فصل‌های قبلی Remembering رو بازبینی کنم.

این‌ها چیزایی‌ان که الان یادم میاد، باشه وقتی رسیدم خونه برنامه‌م رو چک کنم و ببینم چندتاشون گلابی می‌شن.🧁

من می‌تونم یه چیزی شاید بی‌ربط به جواب هومان بگم در این راستا؟ یعنی چیزی که از مقایسه‌ی دوست‌هام که مهاجرت کرده‌ن اروپا و خودم و بقیه‌ای که مهاجرت کردیم کانادا به ذهنم رسیده. چیزی که من می‌بینم، در عین همه بالا و پایین‌ها و سختی‌هایی که من و بقیه مهاجرهای اینجا داشتیم، به‌نظر می‌رسه موندن و اقامت گرفتن و خلاصه جاگیرشدن توی کانادا خیلی خیلی راحت‌تر از جاگیرشدن توی اروپاست. حالا یه یکی‌دو سالی هست دارن می‌رن سمتِ بستنِ درها (گویا)، ولی ما به‌راحتی اینجا می‌تونیم حساب باز کنیم، خونه اجاره کنیم، جابه‌جا شیم، و خب به‌نسبت (...ِ اروپا) راحت‌تر اقامت بگیریم. دیگه خب بحث زبان هم هست که انگلیسیه و برای کار پیدا کردن لازم نیست زبان سومی یاد بگیری وسط هزاروپونصد تا بدبختی دیگه. :))
البته من فقط از دور دوست‌هایی رو دیدم که رفته‌ن ایتالیا مثلاً، و این‌هایی که دارم درباره‌ی خودم می‌گم مال کسیه که از لای درِ ظاهراً روبه‌بسته‌شدن سیتیزنی مدتی پیش رد شده (و استانی که من هستم خیلی کلاً پذیرا نیست چون همین‌طوری هم به‌خاطر آب‌وهواش همه مهاجرت می‌کنن بهش).
در ادامه این رو هم یادآوری کنم که کانادا خیلـــــی دوووره، خیلـــــی دووور. :)) اختلاف زمانی بیچاره‌تون می‌کنه، فاصله برای رفت و برگشت اگر بخواید برید ایران بیچاره‌تون می‌کنه، الان هم که رگباری دارن ویزای والدین رو ریجکت می‌کنن گویا.
می‌خوام بگم همه‌ی این‌ها هست، ولی خب این‌ها چیزهایی بودن که من به نظرم رسید و فکر کردم ضرر نداره گفتنش. حالا بچه‌های دیگه که رفته‌ن آمریکا و اروپا هم می‌تونن نظرشون رو در این رابطه بگن.🌱
‌
‌

روزهای منتهی به سپتامبر یه آشوب خاصی دارن که من پارسال گذاشتمش به پای این که ترم اولمه و تازه دارم برمی‌گردم دانشگاه و دانشگاه ویکتوریاست و همه‌چی، ولی امسال داره با مسائل جدید تکرار می‌شه و به نظر می‌رسه کلاً آشوبه دیگه. باید دنبال خونه بگردم چون یه آفر تی‌ای‌م رو قبول کردم و یکی دیگه ظاهراً تو راهه (قراره WRIT 100 درس بدم بچه‌ها🥹) و باز احتمالاً بین ویکتوریا و ونکوور تو رفت‌وبرگشتم.

از اون طرف دنبال یه راهی‌ام برای پرداخت شهریه‌م، باید status این که دانشجوی تمام‌وقتم تأیید شه و از اون سمت به دولت اعلام کنم هنوز دانشجوام که نخوان وام دانشجویی که پارسال گرفتم رو پس بدم(😭). با توجه به شرایطی که دارم، این ترم رو می‌خوام مرخصی بگیرم تا یه پولی از آسمون نازل شه برای شهریه‌ی ترم‌های بعدیم. :)) و خب همه‌ی این آش شله‌قلمکارِ مالی در حالیه که سر کار می‌رم و زندگی‌م ادامه داره.

از سمت دیگه، باید قبل از این که برگردم دانشگاه یه نسخه‌ی معقول از تزم داشته باشم که با دوست‌هام تست کرده باشم و طراحی خود صفحه و شخصیت‌های جدید و مکانیزم‌ها واقعاً زمان‌بره (مجدداً، یادآوری این که سر کار می‌رم). و این تنها «خلق» این روزهام نیست. کتاب جدیدم واقعاً مهمه که جلد اولش قبل از اتمام تحصیلم تموم شه، تا بتونم از تمام روابطی که به‌خاطر دانشگاه رفتن باهاشون در ارتباط نزدیکم استفاده کنم برای گرفتن ایجنت و چاپ کتاب. از اون طرف جلد سه سازمان هم باید تروتمیز بره دست هوپا و این یعنی یه بازنویسی سنگین که فکر می‌کنم یک تا دو ماه طول بکشه و بعد کلک‌های شخصی خودم در راستای «نسخه‌ی ارشاد-بپیچون».

علاوه بر اون، این دو هفته باید برنامه‌ی کلاس‌های جهان‌سازی‌م رو برای پاییز تروتمیز و مرتب بریزم، و پروپوزال کورس شخصیت‌پردازی رو بفرستم برای دانشگاه که ببینم اونا چی می‌شه. در کنارش فکر کنم می‌دونید که دارم روی چنل یوتیوب کار می‌کنم و مشخصاً، نویسنده‌ای که هستم، باید به فکر سایت و جایی که مرتباً به انگلیسی بنویسه هم باشه. یه ایده‌ی مقاله داشتم سال‌ها پیش که حتی وقت نکردم نگاهش کنم و خب. جونا هم فردا امتحان ریاضی داره.

خلاصه که... روزهای پرآشوبی‌ان. می‌تونم فقط امیدوار باشم که انتهای همه‌ی این آشوب‌ها، آرامش و روشنایی باشه. :)
‌

بچه‌ها ولی خیلی دوستش دارم. دانشگاه رو، دردسرهای مرتبط به دانشگاه رو. دلم برای ویکتوریا تنگ شده. دلم می‌خواست می‌تونستم پنجاه تا کلاس بردارم. تنها تنها تنها بدی دانشگاه که به همه خوبی‌هاش می‌چربه اینه که وقتی می‌رم دانشگاه از مهسا دورم و من خسته‌تر و پیرتر از اونم که بتونم یه بازه‌ی لانگ‌دیستنس دیگه رو، هرچقدرم مسخره، از سر بگذرونم. یعنی اگر مهسا ویکتوریا بود یا دانشگاهم ونکوور بود، با اطمینان نودونه درصدی می‌گم که زندگیم کامل می‌بود.
کاش می‌شد آدم تا آخر عمرش فقط درس بخونه و بنویسه و هشتش گرو نهش نباشه.🎓
‌