من مدام می‌خواستم در این باره صحبت کنم و آخر انقدر دیدم داره به تأخیر میفته که فوروارد کردمش. یادمه چند وقت پیش مهسا داشت می‌گفت تازه اینا که برن ما سال‌ها باید بگردیم دنبال این که کدوم یکی از عقاید و نظراتمون پروپاگاندای آخوند و محصول شست‌وشوی مغزی اون بوده، منم قبلاً این حرف رو زده بودم که شخصاً تا قبل از زن زندگی آزادی فکر می‌کردم فقط منم. یا حلقه‌ی بسته‌ی اطرافیان منن و تازه ما هم فقط ملت غریم. فکر می‌کردم اگر بر فرض مثال من برم توی خیابون و کشته بشم، فقط من یک نفرم، نهایتاً ده نفر، و تموم. بعد از زن زندگی آزادی هم فکر می‌کردم خب دیگه تموم شدیم. هرچی آدم جنگنده‌ی شجاع آزادی‌خواه بود کشتن و تموم شدن. دیگه کسی نمونده. تا دوباره این بار. شما شوکه نشدید؟ شما شگفت‌زده نشدید؟ برای شما باورنکردنی نبود این اتحادی که دیدید، این چیزهایی که می‌بینید؟ در تضاد با تمام آن‌چه یک عمر درباره‌ی ایران و ایرانی فکر می‌کردید نبود؟ من حتی باورم نمی‌شد نزدیک‌ترین آدم‌ها بهم، خانواده و اطرافیانم آدم‌های جنگنده‌ای باشن. آدم‌های آزادی‌خواهی باشن. یادمه متعجب به مهسا می‌گفتم فلان فامیلمون هم استوری گذاشته، یا دیدی فلانی هم رفته بود؟ فکر نمی‌کردم بره. و این‌ها آدم‌هایی بودن که من باهاشون بزرگ شده بودم، من باید اونا رو بهتر می‌شناختم! ولی نمی‌دونستم. ولی فکر نمی‌کردم. و اینه محصول پنجاه سال پروپاگاندای آخوند، که تو از زیبایی مردم خودت بی‌خبری. تا این حد بی‌خبری.
این اتفاقات افتاد و من فکر می‌کردم خب دیگه فهمیدم، اینه حد قشنگی مردم ما. ایرانی‌های داخل ایران زیبان، شجاعن.
و خب این‌ها ربطی به ما ندارن.
تا چهارده فوریه.
بچه‌ها شما چهارده فوریه رو از زاویه‌ی دید ما ندیدید. ما که همیشه فکر می‌کردیم شما از ما عصبانی‌اید، شما نمی‌خواید چیزی از ما بشنوید، ببینید، بدونید، چون ما کنارتون نبودیم. ما هر کاری کردیم برای کشور خودمون و خانواده‌ی خودمون، همه‌ی شمایی که خانواده‌ی مایید کردیم. و شما پیام دادید. شما از ما امید گرفتید، شما که خودتون خط مقدم این جنگ بودید. شما از ما حرف زدید، ما از شما. و توی همون راهپیمایی‌ها، ما کنار هم ایستاده بودیم؛ چه منی که با شعار «مرگ بر سه فاسد» سکوت می‌کردم، چه اون‌ها که تصویر قدی رضا پهلوی رو گرفته بودن دستشون، چه دوستی که شعار «زن زندگی آزادی» رو گرفته بود دستش. من فکر می‌کردم ما از هم جداییم، ما از شما، ما از همدیگه، من فکر می‌کردم ما دشمنیم و در جدالیم و حاضریم جمهوری اسلامی بمونه ولی ما از اخلاقیات رفیعمون عقب‌نشینی نکنیم و... فکر می‌کردم.
آخوند می‌خواست که فکر کنم.
این روزها زیاد درگیر بحث نمی‌شم. تقریباً با تنها کسی که بحث دارم و نظراتی رو می‌گم که چند شب پیش اومدم اینجا هم نوشتمشون، مهساست. آن‌لاین که اصلاً خودم رو درگیر بگومگو نمی‌کنم. دارم کم‌کم عظمت مردم خودمون، مردمی که ورای توییتر و اینستاگرام و امثالهم وجود دارن، مردم من و مردم ایران، کم‌کم دارم به عظمت این مردم پی می‌برم. تازه دارم می‌فهمم توییتر و جنگ و دعواهاش هیچوقت بازتابی از ما نبوده. بچه‌ها، ما خیلی بهتر از اینیم. خیلی بهتر از چیزی که تصور می‌کنیم.
خیلی بهتر از چیزی که حتی بتونیم تصور کنیم.
این رو نوشتم که فقط بگم این روزها، خیلی قبل از این روزها باید، ولی این روزها، شک کن به هر بی‌اعتمادی، بدبینی، باور تلخی که نسبت به هم‌رزم‌هات داشتی. همه بودن. همه هستن. جاویدنام‌ها فقط گوشه‌ای ازشونن، و ببین همونا هم چقدر بزرگ و کوچیک و چپ و راست و شمالی و جنوبی و شرقی و غربی توشون هست. ببین همه داشتیم می‌جنگیدم، همه داشتیم شعله می‌کشیدیم و تاریکی چون وحشت داشت که نور همدیگه رو ببینیم، به چشم‌های ما شلیک کرد؟ این‌ها رو ببین، این‌ها رو یادت نره، و اگر حتی لحظه‌ای فکر کردی «ای بابا مردم ما که...»، یه لعنت به آخوند بفرست و ختمش کن.
دوستتون دارم، تک‌تکتون زیباترینید.💚
‌

قشنگ‌های من، یادآوری این پست. و این پست.
این هم پست ایلیا هاشمی که کوتاه درباره‌ی کوله‌پشتی هم گفته.
دوستتون دارم، بدونید که هرچی بشه ما این بیرون برای شما می‌جنگیم.💚🤍❤️