این ویدیوی دکتر سکویی مال سال فکر کنم هشتادوهشت یا هشتادونه توی تظاهرات ایرانیان لس‌آنجلسه که شعار مرگ بر موسوی و خاتمی می‌ده، اونم وقتی که ما هنوز داشتیم می‌گفتیم یا حسین، میرحسین.
خلاصه که دکتر جان، شما در خشت خام می‌دیدید و ما توی آینه هم حتی نمی‌دیدیم...
‌‌‌

این واقعیت که شماها احتیاج داشتید این همه آدم راه بیفتن بیان خشتکتون رو بکشن رو سرتون برای این دعوت مطلقاً کثافت تا حذفش کنید همه‌چیز رو درباره‌ی سازوکار این جهان مشخص می‌کنه.
ولی خب. جهت ثبت پیروزی‌های کوچک، عزیزانم.
‌

پزشکیان می‌گه مگه می‌شه ما خودمون مسجد آتیش بزنیم آمبولانس آتیش بزنیم بعد بندازیم گردن معترضا! آره کسکش نفهم، آره مادرقحبه می‌شه. همونطوری که هواپیمای اوکراینی رو با دوتا موشک زدین تا سه روز گردن نگرفتید تا آمریکا و کانادا و اوکراین ثابت کردن زدین! اونا دستتونو رو نمی‌کردن امروز داشتی میگفتی: مگه می‌شه ما هواپیمای خودمونو با موشک بزنیم! اونم نه یکی، بلکه دوتا!! حرومزاده‌ی دوزاری.

> توئیت

قبل از این جریان‌ها، من توی اینستا فکر کنم فقط استوری‌های مهسا رو می‌دیدم و شاید یه تک‌وتوک رفقای نزدیک که کمتر استوری و عکس می‌ذاشتن چون کنجکاو می‌شدم وقتی می‌دیدم استوری‌شون اومده اون بالا. استوری‌های اینفلوئنسرها یا آدم‌هایی که شخصاً نمی‌شناختم رو که اصلاً باز نمی‌کردم. اکسپلورمم که مهسا همیشه دست می‌نداخت و می‌گفت گی‌ها و گربه‌ها و غذا. حواسم هم بود چیزهای بی‌ربط لایک نکنم که الگوریتمم خراب نشه، و بازنشر هم که ابداً! چه دلیلی داره؟
حالا از ژانویه شاید فکر کنید مسخره می‌کنم، ولی طوری استوری‌ها رو تک به تک می‌بینم که حتی تبلیغات و اون‌هایی که فالو ندارم رو هم رد نمی‌کنم. بازنشرها هم که لاینقطع و رگباری: یه وقتایی برای خبررسانیه، یه وقتایی برای تشکره، یه وقتایی برای حمایته، یه وقتایی برای شبکه‌ی دوست‌های غیرایرانیه که بره توی فیدشون. منی که زیر پست دوست‌هام حتی کامنت نمی‌ذاشتم چون اضطراب اجتماعی، حالا راه می‌رم زیر پست غیرایرانی‌ها کامنت می‌ذارم برای تشکر، برای حمایت ازشون که یه خون‌شور دیگه نیاد بهشون حمله کنه و بکشن عقب، برای هزار تا چیز.
چقدر بی‌سروته داره می‌شه این پست. مثل کل زندگی‌م این روزا. ولی نه. می‌رسیم به یه جایی. بالاخره می‌رسیم.

احمقانه‌ست؟ قطعاً هست. ولی شبیه جنگه. برای من شبیه جنگه. جنگی که آدم‌های دیگه خیلی سخت‌تر توی خط مقدمش جنگیده‌ن و تو الان تنها وظیفه‌ت مقاومت و ایستادگیه. ایستادگی وقتی حتی نمی‌تونی یه ویدیو خودت بگیری بذاری اینستا چون دهنت رو باز کنی می‌زنی زیر گریه و هیچکس حرف آدمی رو که داره تو گریه خفه می‌شه نمی‌شنوه.
هیچکس حرف آدمی رو که داره توی گریه خفه می‌شه نمی‌شنوه.
هیچکس حرف آدمی رو که داره توی گریه خفه می‌شه نمی‌شنوه.
فقط سر جات وایسا. این جنگه و به خودت نمی‌تونن شلیک کنن، پس به قلبت شلیک کردن، پس تو سر جات وایسا. مبادا دولا شی، مبادا مچاله شی توی خودت مویه کنی، گریه کنی، عزاداری کنی.
سرپا وایسا. بذار همه‌ی دنیا ببینن قلبت رو که داره ازش خون می‌چکه.
سرپا وایسا.
سرپا وایسا.
سرپا وایسا.

«از ما حتی اگه یک نفر باقی بمونه، اون یک نفر وظیفشه راوی بمونه.»

#ماهان_مردانی

همونجور که احتمالا همه‌تون شنیدید، تعداد کودکان و نوجوانان زیر 18 سال کشته شده در واقیع اخیر ایران به 200 تا رسیده.
خبری که یونیسف نسبت به اون هیچ واکنشی نشون نداده. این پست در راستای اقدام جمعی و فشار بیشتر به یونیسف، برای وادار کردن اون به صحبت علنی و گرفتن موضع مشخص علیه رژیم هست.


🔸کارهایی که باید انجام بدیم:
کاری که ما می‌تونیم بکنیم فشار آوردن به خود یونسیف، سرانش، و سفیرهاش هست.
می‌تونید زیر پست‌هایی که لینک‌شون رو می‌ذارم این افراد رو تگ کنیم به اضافه یک متن کوتاه.
همچنین از یه جا شنیدم اگه عکس هم اضافه کنیم به توییت‌هامون توجه بیشتری می‌گیره.

در همین راستا اگر پست‌های دیگه‌ای مرتبط با این خبر دیدید برام بفرستید که به همین پیام اضافه کنم. ترجیحا انگلیسی هم باشه بهتره.

🔹اینستاگرام:
پست اینستاگرامِ شورای صنفی فرهنگیان
*جز این‌ها می‌تونیم استوری بذاریم و روی اون‌ هم تگشون کنیم. یا حتی پست‌ها و استوری‌ها رو توی دایرکت بفرستیم براشون.

افرادی که باید تگ بشن:
@UNICEF
@naysansahba
@unitednationshumanrights
@humanrightscouncil
@ohchr_asia

🔹توییتر:
توییتِ شورای صنفی فرهنگیان
توییت 1 - توییت 2 - توییت 3 - توییت 4

افرادی که باید تگ بشن:

@UNICEF
@UNICEFmedia
@UNHumanRights
@unicefchief
@nsahba
@UN_HRC

نمونه پیام:

Reports of children being killed in Iran are deeply concerning.
UNICEF, please speak up and help protect their rights.
Silence is not an option.

Children in Iran are reportedly being killed.
@UNICEF, your voice is needed now.
Please act.

@UNICEF, we are asking for your urgent response.
Reports of children being killed in Iran must not be ignored.
Children deserve protection.

🔸سفیرهای یونسیف:
«سفیران یونیسف (UNICEF Goodwill Ambassadors) افرادی شناخته‌شده و تأثیرگذار از عرصه هنر، ورزش، موسیقی و سرگرمی هستند که با قدرت رسانه‌ای و شهرت خود برای حمایت از حقوق کودکان و اهداف یونیسف فعالیت می‌کنند.»
اگر یکی از این‌ها بگیره و به ایران توجه کنن، تاثیرشون روی یونسیف بیشتر از ما خواهد بود. و خب جز اون فن‌بیس و دنبال‌کننده‌های خود این سلبریتی هم از اخبار آگاه می‌شن.

لیست کاملشون رو از اینجا می‌تونید داشته باشید.
به نظرم دو سه تاشو انتخاب کنید و مدام همون‌ها رو تگ کنید. ترجیحا اونایی که بیشتر آنلاین هست.

سفیرهای پیشنهادی (و پیج اینستاگرامشون):
@milliebobbybrown
@davidbeckham
@shakira
@angelinajolie

نمونه پیام:

As a UNICEF Goodwill Ambassador, your voice matters.
Reports of children being killed in Iran are deeply concerning.
Please speak up and help protect their rights.

UNICEF and its ambassadors must act.
Children in Iran are reportedly being killed.
Silence is not an option.

🔸هشتگ‌های پیشنهادی:

#UNICEF_SpeakUp
#ChildrenOfIran
#ProtectIranianChildren
#IranMassacre
#EmptyDesks

و در آخر اگر کسی اطلاعات بیشتری داره که می‌تونه کمک‌کننده باشه بهم بگه تا به این پست اضافه‌ش کنم.

نظر من رو بخواید، این کار مهم بعدی‌مونه.

زن، زندگی، آزادی.
برای همیشه.

کاش انسان‌های متعصب در این سمت برن با انسان‌های متعصب در اون سمت (یا انسان‌های متعصب در مخالفت با این گروه از انسان‌های متعصب) بحث کنند و ما میانه‌روهای خسته از هر دو گروه متعصب رو به حال خودمون بذارن که رادیکال به جمهوری اسلامی نفرت بورزیم.

یعنی من جدی و واقعی تا حالا نشده یه سلطنت‌طلب دو آتیشه رو ببینم که بره با چپ‌های دوآتیشه بحث کنه، یا ضدسلطنت دوآتیشه (که بعضاً تصور می‌کنن چپ هستن، اصلاً حتی اون گروهی که واقعاً چپ هستن) رو نمی‌بینم بره با همون سلطنت‌طلب‌های رادیکال درودیوونه بحث کنه. فحش هر دو طرف رو نهایتاً من می‌خورم که چپم، در این برهه‌ی زمانی ضدپادشاهی نیستم و هیچ‌رقمه تو کتم نمی‌ره رادیکالی که حاضره از کنار جمهوری اسلامی بگذره تا به صورت رادیکال با یه اسگل دیگه‌ای که نه سر پیازه نه ته پیاز دعوا راه بندازه.

منطقیه دیگه، نیست؟ مهسا امشب فهمید یکی از کسانی که می‌شناخت کشته شده، داشت درباره‌ش حرف می‌زد، که چقدر انسان بود، چقدر زیبا بود، همیشه می‌خندید، سه تا سگ داشت وقتی یکی‌شون رو از دست داد تا یه هفته هرکی باهاش حرف می‌زد گریه می‌کرد، همیشه اولین نفر بود برای کمک کردن و همه‌ی این حرف‌های قشنگ که یه لحظه فکر نکردم از اون حرف‌هاست که بعد از مرگ درباره‌ی آدم‌ها می‌گن. چون منطقیه. چون فقط این حجم از نوره که در برابر سلطه‌ی تاریکی از جاش بلند می‌شه. چون فقط این حجم از زیباییه که به جنگ چنین شر عظیمی می‌ره.
منطقیه دیگه، نه؟ هی می‌پرسیم چطور ممکنه همه‌ی جاویدنام‌ها انقدر زیبا، انقدر روشن، انقدر پر از لبخند و زندگی و نور باشن، همینه دیگه. برای جنگیدن با مرگ، باید ذات زندگی باشی.
برای نابودی تاریکی، باید چشمات شعله بکشن.

+ نامت جاوید، محسن. کسی اسمت رو نشنید، اینستاگرامی نداشتی و عکسی ازت پخش نشد، ولی من تو رو یادم می‌مونه. من می‌دونم که تو رو از دست دادیم. و من برات سوگواری می‌کنم.
نامت جاوید.

توروخدا از اعدامی‌ها و بازداشتی‌ها صحبت کنید، هیچ چیز مهم‌تر از جان‌های در خطر نیست.

لطفاً از پیج کاری جاویدنام امیرمحمد خیاط حمایت کنید. خانواده ایشان در حال حاضر در مضیقه مالی هستند. اگر در نیشابور هستید، امکان خرید حضوری نیز وجود دارد.

khayat_pooshak

شما هم وقتی پیج ایرانی میاد توی اکسپلورتون که مطلبش مربوط به این روزها و سیاسی نیست، مثلاً عکس روزمره یا ویدیوی رندم طنزه، تاریخش رو چک می‌کنید مال قبل از ژانویه‌ست یا بعدش؟ شما هم می‌رید توی صفحه‌ش، اگر پست برای قبل از ژانویه باشه که چک کنید ببینید بعد از ژانویه هم پست گذاشته یا نه؟ شما هم گوشه‌ی ذهنتون می‌مونن اکانت‌هایی که از دسامبر بالا نیومدن، پر از زندگی‌ان، معمولی‌ان، و فقط یه صفحه‌ی اینستاگرام پابلیک داشته‌ن؟ شما هم تا حالا برخوردید به آدمایی که فکر می‌کنید از دست داده باشید، ولی نمی‌دونید؟
اینو چطوری باید نوشت که دنیا بفهمه بچه‌ها؟

Hey-oh, we won’t be silent while our friends are gunned down.

@FlareAndFire

مهسا داشت می‌گفت جمهوری اسلامی از زن زندگی آزادی درس گرفته بود که روزهای اول چه صحنه‌هایی از شجاعت مردم پخش شد و همه از هم جرئت گرفتن، این بار از همون اول شروع کردن به کشتار و اینترنت رو قطع کردن که نبینیم. ولی باز هم دیدیم، نه؟ باز هم شجاع و جنگجو و زیبا بودیم، حتی وقتی از وحشتشون نذاشتند که از همدیگه الگو بگیریم، از همدیگه شجاعت قرض بگیریم، و حتی وقتی کسی نبود که ببینه. همین شهادت کافی‌ای نیست؟ که ما هرکدوم به تنهایی، در تاریکی، ندونسته از این که دیده خواهیم شد، جنگیدیم؟
من که فکر می‌کنم تو یک نفر کافی بودی، حمید مهدوی عزیزم.