رئیس دپارتمان پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. هم‌کلاسی وایتم پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. هم‌کلاسی یهودی‌م پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. Grad advisor زنگ زد باهام صحبت کنه، گریه کردم. اینو نوشتم و گریه کردم. چند خط شد مگه؟ چی نوشتم مگه؟ فقط نوشتم گریه کردم و گریه کردم.
شاید زندگی بعدی… تو این یکی که فقط گریه کردیم عزیزم.

بچه ها این چند وقت نت ایران قطع بود رسانه کامل دست ما بود، ولی از امروز مزدورای جمهوری اسلامی دوباره راه افتادن . یوسف یزدی تو NPR، مرندی تو پیرز مورگن، خود عراقچی تو فاکس و …
قطعا تو روزای اینده تلاششونو بیشتر میکنن. انرژیتون نیفته این صفحه رو هم تا میتونید پروموت کنید.

نسیم نوروزی داره تلاش میکنه جمهوری اسلامی از دل جامعه نشون بده و انقلاب ملی رو وصل کنه به دسیسه صهیونیست‌ها. دقت کنید که با ۱۱ شبکه خبری تایم ست کرده برای مصاحبه.
این داره نونشو تو خون بچه ها و مردم بیگناه ما می‌زنه و ۲۰ هزار نفر از مردم بی‌گناهی که قتل عام شدن رو تروریست جلوه میده.

ریپورت و بلاکش کنید تا پیجش بیاد پایینبه این شکل انجام بدید:
1. block
2. Block and report
3. Something else
4. Violence, hate or exploitation
5. Seems like terrorism or organized crime

آیدی پیج اینستاگرام:
@nassimnoroozi

برگردید دیگه. زودتر برگردید.

اونایی که تونستم ازشون خبر بگیرم:
رسا، آرا، کیانا، امیر، فربد، لیام، ایدن، ستاره، مازو، عسل، ماشا، نیایش، الهه.
• به‌روزرسانی‌های این گروه:
ورسا، آیدا و خواهرش، گروه آنا، صالح، موژان و علی، پانیذ، بهنام، چنل کوآژین. فائزه و محمود. سرهنگ و پونه. عرفان و نیکو. علی کارگاه. سول. مهدی. میکا. فرناز. عباس. کژوان و صحرا. شادی. احمد. سورن. هلیا و آیناز. نرگس کارگاه و دنا. لیلی. زهرا و ندای کوچک. مهدیه. یکی از رهاها. حریر. نرگس. پرنیان و بهار و آمال و سارای مهدکودک. تیا. مونی. چنل تانزانیا.

اونایی که منتظر خبرم ازشون:
ورسا و گروه آنا، مونی، پانیذ، بهنام، سول، فائزه و محمود، زهرای کوچک، علی و موژان، ندای کوچک، احمد، کژوان و صحرا، سرهنگ و پونه، عباس، هلیا، آیناز، صالح، فرناز، آیدا و خواهرش، لیلی، رها (فکر کنم دو نفر جدا بودن)، چنل تانزانیا، چنل کوآژین، مهدیه، نرگس، شادی، سورن، عرفان و نیکو، علی کارگاه، حریر، مهدی، پت (میکا)، آمال، تیا، سارا و بچه‌های مهدکودک.

• این فهرست خیلی طولانیه. مدام توی فهرست اعضای چنل بالا و پایین می‌رم و… نمی‌دونم دیگه. اومدید بگید. نگرانتونم. دوستتون داریم. خبر بدید فقط. بقیه هم از هرکس خبر داشتید لطفاً خبر بدید. این پست به‌روز می‌شه.

این پیج اومد پایین، مرسی بچه‌ها. :)

اون پفیوزایی که خارج از ایران نشستن و نون و ماستشونو خوردن و از ترس یا بی‌تفاوتی یه استوری و توییت نذاشتن، از مقام ادم بودن واسه من خلع شدن.

درباره‌ی این دری‌وری‌های راجر واترز اگر کسی خواست پتیشن امضا کنه.

و این، برای اخراج تخم و ترکه‌ی لاریجانی.

داشتم فکر می‌کردم ممکنه آن‌لاین شید و چنل رو ببینید که سوت و کوره، یا چنل‌هامون رو ببینید که خبری نیست و فکر کنید ماها ساکتیم. فکر کنید یادمون رفته، یا رفتیم پی زندگی خودمون انگار که زندگی‌مون شماها و ایران نباشه. گفتم این رو بنویسم که بدونید ما یه لحظه هم ساکت نموندیم. اگر اینجا حرف نمی‌زنیم چون خب شرح آتشه برای دل‌سوخته، به کی چی بگیم؟ ولی توی اینستا، توی توییتر، ایمیل و تظاهرات و هرکاری که ازمون برمیاد داریم می‌کنیم. می‌خوام بدونید ساکت ننشستیم. بدونید ما داریم می‌جنگیم. برای شما، نه پهلوی نه این‌وری نه اون‌وری، برای هر سمتی که شما بجنگید، برای خودتون می‌جنگیم. شاید زیاد نباشه، شاید احمقانه باشه بعضی جنگ‌هامون، ولی، فقط همین، بدونید که ما ساکت نمی‌شینیم. ساکت ننشستیم. برای ما عادی نمی‌شه. برای ما روزمره نمی‌شه. شما برای ما روزمره نمی‌شید. نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم.
و نمی‌ذاریم که دنیا هم فراموش کنه.
‌

آدم‌هایی رو می‌بینم که بعد از یک هفته، ده روز، حالا که اینترنت بعضی‌ها داره وصل می‌شه و می‌دونن اطرافیان و خانواده و دوستانشون ممکنه آن بشن و ببینن، بالاخره یه دونه استوری می‌ذارن که بگن آره بابا، تمام این مدت خواب به چشمم نیومد جون تو. چون شرمنده‌اند. چون خجالت می‌کشند. چون می‌دونند چقدر نهایت بزدلی و همینه که ایشون فرمودند، و فکر می‌کنند ما هم نبودیم و ندیدیم، یا یادمون می‌ره چطور توی سوراخ موششون قایم شده بودن این مدت و صداشون در نمیومد از ترس این که چی؟ برای چی اصلاً؟ از سلامت روانت محافظت کنی مثلاً؟
من ریدم تو اون سلامت روانت.
‌

واقعاً یعنی من توی این مدت با هیچ گروهی از ایرانی‌ها نجنگیدم. به هیچ گروهی از ایرانی‌ها حقیقتاً نگفتم تو گه نخور (به‌جز طبعاً خب مجاهدا). هر طرفی هم که به هر طرفی زد، غمگین شدم که شماها کشته دادید. اون طرف کشته داده. جایی بودم که به عقایدم توهین شد، به خودم توهین شد، و ایستادم چون به درک که یارو از لفظ هم‌جنس‌باز استفاده می‌کنه، بچه‌های ما دارن پرپر می‌شن، دارن گلوله می‌خورن. مطمئنم من می‌تونم چهار تا لفظ تند و تلخ رو تحمل کنم.
ولی این ایرانی‌ها. اینا رو یادم می‌مونه. نمی‌دونم اهمیتی داره اصلاً یا نه، ولی من یادم می‌مونه که بچه‌های ما می‌مردن و تو حتی انگشتت رو تکون ندادی شاید یک گلوله کمتر شلیک شه.
‌

در همین راستا، من صرفاً خواستم اول که لینک رو به اشتراک بذارم، دوم بگم که «نسل‌کشی» تعریف مشخصی داره و شاید اثباتش سخت باشه. تلاش کنیم توی ادبیاتمون از اصطلاح صحیح‌تر و متناسب‌تر «جنایت علیه بشریت / crimes against humanity» استفاده کنیم که به‌سادگی قابل اثباته و اعمالشون کاملاً در اون چهارچوب می‌گنجه.

+ در آخر هم، امروز به کیانا فکر می‌کنم که می‌تونست همه‌ی اینا رو برامون توضیح بده. امیدوارم زودتر برگرده.

«انسان‌ها برایت می‌جنگند، حتی اگر خودت نباشی و نتوانی.»

+ جملاتی که این روزها نوشتم، در داستانی که یک بار دیگه داستان ماست.
‌

دنبال این نقل قول می‌گشتم که رسیدم به این پست، بیست‌وسوم مِی دوهزار و بیست‌وسه. و من هنوز از خودم می‌پرسم: «یه روز وقتی همه‌چی تموم شد، ما چه‌طوری می‌خوایم در مورد اتفاقایی که برامون افتاده حرف بزنیم؟»
‌