متی این رو نوشت، و من هم خواستم از آدم‌هایی که بهشون فکر می‌کنم این روزها بنویسم؛ به‌خاطر روزی که برمی‌گردند و من شاید دورتر از اون باشم که بتونم تک‌تکشون رو در آغوش بگیرم.

از روزهای اول، به رسا فکر می‌کردم. به این که در جریان خیزش زن زندگی آزادی دانش‌آموز دبیرستانی بود، و به روایتش از روزی که با دست‌های لرزون وسایلشون رو جمع می‌کردند چون توی مدرسه گاز زده بودند. از خودم می‌پرسم یعنی الان کجاست؟ چی‌کار می‌کنه؟
به لیام فکر می‌کنم که پوتین و لباس‌های سیاه داره؛ هر ویدیویی از آدمی می‌بینم که بند پوتینش رو گره می‌زنه، به لیام فکر می‌کنم. فکر می‌کنم یعنی پوتین‌هاش کجاها رفته‌ند، و یعنی این روزها وقت کرده هیچ گربه‌ای رو ناز کنه؟
دیروز از آیدا با مهسا حرف زدم و آخرین پست‌های چنل آیدا رو براش خوندم. از آخرین آدم‌های به‌جامونده از بچگی‌ها. اولین آدمی که کوارتت رو خوند، و خواهرش که عکس فرستاده بود از کوارتت خوندنش. منتظرم که برگرده.
دیشب به امیر فکر می‌کردم. به چنلش. به صحبت‌هایی که می‌کرد و این که هیچوقت ندیدم عصبانی شه. من مردهای سیس استریت زیادی نمی‌شناسم که معتقد باشم صد درصد آدم‌های درستی هستند، و امیر یکی از اون آدم‌هاست.
تا صحبت ازشونه، به فربد فکر می‌کنم. یکی‌دو روز قبل از قطع شدن اینترنت ازش رزومه‌ش رو خواستم که بدم به دوست‌ها و آشناها. آخرین صحبتمون این بود که «هروقت درست شد تشکر می‌کنیم :))».
تا صحبت از آخرین صحبت‌هاست، به آرا فکر می‌کنم. گفت این دفعه فرق داره. اومد حالم رو پرسید، و اون به من اطمینان داد که این دفعه فرق داره. برام آهنگ فرستاد. و هنوز نتونستم گوش کنمش.
و تا صحبت از آهنگه، امروز صبح به ایدن فکر می‌کنم. Blood upon the Snow هوزیر رو گوش می‌دم، و به ایدن فکر می‌کنم.

جای شما و داستان‌هاتون پیش من امنه. بچه‌های کارگاه که به تک‌تکتون فکر می‌کنم، داستان‌سراها و شخصیت‌های افسانه‌ی ایران در مسیر تکامل، عزیزان دلم، به تک‌تکتون فکر می‌کنم و داستان‌هاتون؛ و جای این داستان‌ها پیش من امنه.
تا روزی که برگردید و فصل‌های بعدی این افسانه رو تعریف کنید.
‌

بچه‌ها جون خطای مستقیم تلفن وصل شده.

Here in the forest
Amongst the trees
I feel alive
I feel I'm home

Here in the forest
My kind is damned
My kind means destruction
This isn't our home

I want to learn
I need to grow
I must be
A kindly steward

And if one day
I sense something wrong
Something unnatural
Upsetting the calm

That's when I see him
Forcing his will
Slaying an elder
Slaying my brother

I pledged the oath
The man must fall
The villain must fall
By my hand

This is my gift
I've made my offering
I've earned my place
Here in the forest
This is my home.

@FlareAndFire

امروز منگه حیدو هدایتی گوش می‌دم و به عباس فکر می‌کنم. به علی و موژان. به کژوان و به صحرا که چند روز پیش تولدش بود. به بهنام. به بچه‌های تپه.
به خانواده‌ای که خودم انتخابشون کردم و سال‌هاست ندیدمشون.
‌‌‌

بابا فاکر یه کاری بکن دیگه! تموم شدیم ما!

رئیس دپارتمان پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. هم‌کلاسی وایتم پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. هم‌کلاسی یهودی‌م پرسید حالت چطوره؟ گریه کردم. Grad advisor زنگ زد باهام صحبت کنه، گریه کردم. اینو نوشتم و گریه کردم. چند خط شد مگه؟ چی نوشتم مگه؟ فقط نوشتم گریه کردم و گریه کردم.
شاید زندگی بعدی… تو این یکی که فقط گریه کردیم عزیزم.

بچه ها این چند وقت نت ایران قطع بود رسانه کامل دست ما بود، ولی از امروز مزدورای جمهوری اسلامی دوباره راه افتادن . یوسف یزدی تو NPR، مرندی تو پیرز مورگن، خود عراقچی تو فاکس و …
قطعا تو روزای اینده تلاششونو بیشتر میکنن. انرژیتون نیفته این صفحه رو هم تا میتونید پروموت کنید.

نسیم نوروزی داره تلاش میکنه جمهوری اسلامی از دل جامعه نشون بده و انقلاب ملی رو وصل کنه به دسیسه صهیونیست‌ها. دقت کنید که با ۱۱ شبکه خبری تایم ست کرده برای مصاحبه.
این داره نونشو تو خون بچه ها و مردم بیگناه ما می‌زنه و ۲۰ هزار نفر از مردم بی‌گناهی که قتل عام شدن رو تروریست جلوه میده.

ریپورت و بلاکش کنید تا پیجش بیاد پایینبه این شکل انجام بدید:
1. block
2. Block and report
3. Something else
4. Violence, hate or exploitation
5. Seems like terrorism or organized crime

آیدی پیج اینستاگرام:
@nassimnoroozi

برگردید دیگه. زودتر برگردید.

اونایی که تونستم ازشون خبر بگیرم:
رسا، آرا، کیانا، امیر، فربد، لیام، ایدن، ستاره، مازو، عسل، ماشا، نیایش، الهه.
• به‌روزرسانی‌های این گروه:
ورسا، آیدا و خواهرش، گروه آنا، صالح، موژان و علی، پانیذ، بهنام، چنل کوآژین. فائزه و محمود. سرهنگ و پونه. عرفان و نیکو. علی کارگاه. سول. مهدی. میکا. فرناز. عباس. کژوان و صحرا. شادی. احمد. سورن. هلیا و آیناز. نرگس کارگاه و دنا. لیلی. زهرا و ندای کوچک. مهدیه. یکی از رهاها. حریر. نرگس. پرنیان و بهار و آمال و سارای مهدکودک. تیا. مونی. چنل تانزانیا.

اونایی که منتظر خبرم ازشون:
ورسا و گروه آنا، مونی، پانیذ، بهنام، سول، فائزه و محمود، زهرای کوچک، علی و موژان، ندای کوچک، احمد، کژوان و صحرا، سرهنگ و پونه، عباس، هلیا، آیناز، صالح، فرناز، آیدا و خواهرش، لیلی، رها (فکر کنم دو نفر جدا بودن)، چنل تانزانیا، چنل کوآژین، مهدیه، نرگس، شادی، سورن، عرفان و نیکو، علی کارگاه، حریر، مهدی، پت (میکا)، آمال، تیا، سارا و بچه‌های مهدکودک.

• این فهرست خیلی طولانیه. مدام توی فهرست اعضای چنل بالا و پایین می‌رم و… نمی‌دونم دیگه. اومدید بگید. نگرانتونم. دوستتون داریم. خبر بدید فقط. بقیه هم از هرکس خبر داشتید لطفاً خبر بدید. این پست به‌روز می‌شه.

این پیج اومد پایین، مرسی بچه‌ها. :)

اون پفیوزایی که خارج از ایران نشستن و نون و ماستشونو خوردن و از ترس یا بی‌تفاوتی یه استوری و توییت نذاشتن، از مقام ادم بودن واسه من خلع شدن.

درباره‌ی این دری‌وری‌های راجر واترز اگر کسی خواست پتیشن امضا کنه.

و این، برای اخراج تخم و ترکه‌ی لاریجانی.

داشتم فکر می‌کردم ممکنه آن‌لاین شید و چنل رو ببینید که سوت و کوره، یا چنل‌هامون رو ببینید که خبری نیست و فکر کنید ماها ساکتیم. فکر کنید یادمون رفته، یا رفتیم پی زندگی خودمون انگار که زندگی‌مون شماها و ایران نباشه. گفتم این رو بنویسم که بدونید ما یه لحظه هم ساکت نموندیم. اگر اینجا حرف نمی‌زنیم چون خب شرح آتشه برای دل‌سوخته، به کی چی بگیم؟ ولی توی اینستا، توی توییتر، ایمیل و تظاهرات و هرکاری که ازمون برمیاد داریم می‌کنیم. می‌خوام بدونید ساکت ننشستیم. بدونید ما داریم می‌جنگیم. برای شما، نه پهلوی نه این‌وری نه اون‌وری، برای هر سمتی که شما بجنگید، برای خودتون می‌جنگیم. شاید زیاد نباشه، شاید احمقانه باشه بعضی جنگ‌هامون، ولی، فقط همین، بدونید که ما ساکت نمی‌شینیم. ساکت ننشستیم. برای ما عادی نمی‌شه. برای ما روزمره نمی‌شه. شما برای ما روزمره نمی‌شید. نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم.
و نمی‌ذاریم که دنیا هم فراموش کنه.
‌

آدم‌هایی رو می‌بینم که بعد از یک هفته، ده روز، حالا که اینترنت بعضی‌ها داره وصل می‌شه و می‌دونن اطرافیان و خانواده و دوستانشون ممکنه آن بشن و ببینن، بالاخره یه دونه استوری می‌ذارن که بگن آره بابا، تمام این مدت خواب به چشمم نیومد جون تو. چون شرمنده‌اند. چون خجالت می‌کشند. چون می‌دونند چقدر نهایت بزدلی و همینه که ایشون فرمودند، و فکر می‌کنند ما هم نبودیم و ندیدیم، یا یادمون می‌ره چطور توی سوراخ موششون قایم شده بودن این مدت و صداشون در نمیومد از ترس این که چی؟ برای چی اصلاً؟ از سلامت روانت محافظت کنی مثلاً؟
من ریدم تو اون سلامت روانت.
‌