می‌دونید بچه‌ها، زن زندگی آزادی برای من شخصاً... نمی‌دونم چطوری توضیح بدم. خیلی کارا کرد. خیلی چیزا رو برای من عوض کرد، توی دنیای من عوض کرد. یه عمر آخوند توی سرمون، توی سر من کرده بود حداقل که شماها لیاقتتون همینه و هرچی سرتون میاد تقصیر خودتونه و من آرمینایی بودم که توی کتابم این دیالوگ رو نوشته بودم:
«چطور جرئت می‌کنی مردمی رو به جرم جنایت‌های حکومتشون محکوم کنی؟»
«مردمی که این همه سال جنایت‌های اون حکومت رو تحمل کرده و صداش درنیومده، همون بهتر که محکوم شه.»
و زن زندگی آزادی چشمام رو باز کرد که نه اتفاقاً. اتفاقاً این هم یکی دیگه از دروغ‌هایی بود که آخوند می‌خواست باور کنیم. که ما لیاقت بهتر از این رو نداریم. که ما تنهاییم. با هم نیستیم. که ترک و کرد و شمالی و جنوبی و شرقی و غربی کنار هم واینمیسن، برای هم نمی‌جنگن. که ما نمی‌جنگیم.
اون‌وقت یهو اون پرده کنار رفت. زن زندگی آزادی نور شدیدی بود که چشم خیلی‌هامون رو زد، آره، ولی حقیقت رو هم نشونمون داد. که ما شجاعیم. ما خوبیم. ما اتفاقاً لیاقت خیلی بهتر از اینا رو داریم و اصلاً زن، زندگی، آزادی بحثشون لیاقت نیست! زن‌ها حق اولیه‌شون زنانگیه، انسان‌ها حق اولیه‌شون آزادیه و این چیزی نیست، چیزی نباید باشه که براش بجنگیم تا لیاقتش رو داشته باشیم. این خط واضح بین حق و باطله. این جنبش برای من خط واضح بین حق و باطل بود، که هرکس این سمت زن زندگی آزادیه حقه، و امکان نداره کسی اون سمتش باشه، و باطل نباشه.
من نمی‌دونم چه حسی دارم به هرچیزی که بعد از اون میاد، ولی این رو می‌دونم که زن زندگی آزادی من رو روشن کرد. من رو امیدوار کرد. من باور کردم، فهمیدم، حقیقت رو دیدم که ما واقعاً آدم‌های بهتر از اون چیزی هستیم که آخوند می‌خواد فکر کنیم. ما شجاع‌تریم، زیباتریم، متحدتریم.
و این نوریه که هیچوقت حداقل توی دل من خاموش نمی‌شه.
‌‌

امسال خیلی اتفاق‌ها افتاد: امسال پذیرش گرفتم و رفتم دانشگاه، جلد یک و دو سازمان طراحی چاپ شد، خونه پیش‌خرید کردیم، ماشین عوض کردیم. از همه‌ش مهم‌تر می‌دونی چی بود؟ ما توی ۲۰۲۵ رسماً رفتیم دفترخونه امضا کردیم و پارتنر شدیم. قدم از این بزرگ‌تر آخه؟ اتفاق از این مهم‌تر، به تاریخ سیزده مارچ ۲۰۲۵، تو شدی پارتنر رسمی و قانونی من.
یادته گفتم ۲۰۲۵ سال ماست؟
بشین ببین ۲۰۲۶ چی می‌شه عشق من.
‌

توی ماشین نشسته بودیم، فکر کنم بعد از اینجایی که فیلمش رو گرفتم، که این پست رو خوندم. یهو انگار پرت شدم به همون سال ۹۱، و مادر که وحشت‌زده مدام تکرار می‌کرد «بچه‌مو کجا می‌برید… می‌برید گم می‌شه دیگه پیداش نمی‌کنم… بچه‌مو کجا می‌برید…» و خودم که سعی می‌کردم آروم باشم: «مامان، باید به مهسا بگید، باشه؟ این شماره‌شه، باید به مهسا بگید، خب؟» و تمام مسیر ساوه تا تهران که پادشاهم رانندگی کرد و پشت‌سر هم گوشی من رو گرفت و خاموش بود. به مهسا که تو راه باشگاه بهش زنگ زد مادر که من رو گرفتن، به مهسا که توی اون دو هفته حتی نتونست صدام رو بشنوه، بدونه خوبم، بهش بگم که خوبم.
و این که چقدر تنها بودن. مادر، که کسی نبود به آدم‌ها بگه چطور فقط تکرار می‌کرد بچه‌مو کجا می‌برید، به مهسا که نمی‌تونست بگه پارتنرم رو گرفتن و نمی‌دونم کجاست، به پادشاهم که شش ماه بعد پشت در دادگاهم سیگار پشت سیگار دود می‌کرد و هیچکس ندید. به همه‌مون که ترسیده بودیم. به همه‌مون که تنها بودیم.
خیلی راه اومدیم بچه‌ها، نه؟
الان خیلی کمتر تنهاییم…
‌

تو تایم‌لاینم هر وقت محمد حسینی رو می‌بینم گریه‌م می‌گیره.
این همه رنجو کجا بذاریم؟ این همه رنجو تا کجا ببریم؟

من یه چنل داشتم اون موقع. چنل بزرگی هم نبود به اون صورت، رسیده بودیم به دو هزار نفر اینا. قبلش برای روزمره‌نویسی و دری‌وری استفاده می‌کردم، تو اون دوره شده بود یه جایی برای اطلاع‌رسانی و غیره، به‌خصوص که ایران هم نبودم و خیلی وقت‌ها آدم‌ها اطلاعات رو برای من می‌فرستادن تا پخش کنم. وقتی کیان رو کشتن، من تموم شدم. اون چنل تموم شد. اسمش رو گذاشتم نامه‌های کیان ولی هرروز کم‌تر و کم‌تر تونستم توش بنویسم تا دیگه رهاش کردم. گاهی فکر می‌کنم همینه، هرکدوممون یه نفر رو هم یادش بمونه، این رنج فراموش نمی‌شه.
گاهی فکر می‌کنم اون‌قدر ازمون کشتن که اینم کافی نیست.
‌

حالا من اگه یهو رفتم، تو قول می‌دی حواست به یه سری چیزها بمونه؟ به کتاب‌هام، به دفترچه‌های نصفه‌ پرشده‌م، به کتونی‌های آبیم، به پر موندن قوری، به شعری که رو دستمال کاغذی نوشتم، به آدم‌هایی که دوست داشتم، به لبخندهایی که ازشون گرفتم.
من اگه یهو رفتم، تو قول می‌دی یادت بمونه که یه روز اینجا بودم؟ اسممو، دلیل گریه‌هامو، آهنگ موردعلاقه‌مو، قول می‌دی یادت بمونه؟

حالا من اگه یهو رفتم، تو قول می‌دی حواست به یه سری چیزهام بمونه؟ دفترچه‌های یادداشت داستان‌هام، به پلات‌دیواری‌هام و نقشه‌ی کتابام. به دفتر رنگ‌آمیزی و دفتر نقاشی‌ و مدادرنگی‌های بیست‌وچهار رنگ و چهل‌وهشت رنگم. به کوکی‌های نوتلایی که درست می‌کنم و به چایی و دو تا قهوه‌ی محبوبم و کلاغ‌های محلمون. به "او"، به این که قشنگ می‌خنده و مهربونه و این که مثل گربه‌ها دوست داره بیاد بشینه کنارت و نازش کنی.
من اگه یهو رفتم، تو قول می‌دی یادت بمونه که یه روز اینجا بودم؟ اسممو، دلیل گریه‌هامو، آهنگ موردعلاقه‌مو، مدل خندیدنم رو، قول می‌دی یادت بمونه؟
‌‌

این روزها، از اونجا که هر دو «خارج‌نشین» محسوب می‌شیم و خب جایگاه ما نیست که بخوایم تحلیل و نظر ارائه بدیم، بیشتر با همدیگه صحبت می‌کنیم. نظرمون چیه، فکر می‌کنیم چه اتفاقی میفته و امیدواریم چه اتفاقی بیفته. بحث هم می‌کنیم، با نظرات هم مخالفت هم می‌کنیم، ولی بیشتر وقت‌ها ذهنیتمون یکیه. نمی‌دونم. این قسمت از رابطه‌مون رو دوست دارم. بحث‌ها و بررسی‌های سیاسی بین خودمون رو دوست دارم؛ وقتی که فضا امنه، و می‌دونی قرار نیست طرف مقابل عمیقاً ناامیدت کنه، که توی این وضعیت و توی ایران، ما کم ندیدیم که چقدر راحت می‌شه از یکی عمیقاً ناامید شی.
شاید خیلی آرزوی میان‌مایه‌ای باشه، ولی عزیزانم، امیدوارم کسی یا کسانی رو توی زندگی‌تون داشته باشید که بتونید درباره‌ی ایران باهاشون بحث سیاسی کنید، بدونید همچنان جاتون امنه و بدونید قرار نیست ناامیدتون کنن. ما رو همه‌ی دنیا ناامید کردن. مهمه بدونیم یه نفر هست که ناامیدمون نمی‌کنه.
در پایان امروز، همین آرزوی من برای شماست: کسی رو داشته باشید که بدونید ناامیدتون نمی‌کنه. :)

تا جای ممکن نشر بدین. لطفا.
مبین مطلقا توی اولویته. تا هر جا شد نشر بدین

دو تا رشته… پست؟ هست که تقریباً یک حرفو می‌زنن و نظرم اینه که بخونینش.
یک، از مهسا، که خوشحالم بالاخره نظراتش رو نوشته؛ لطفاً حوصله کنید و بخونیدش.
دو هم از تانزانیا که کوتاه‌تره، اگر معتقدید کسی که خارجه حق نداره نظر بده، این رو بخونید.

برای نشر شجاعت، چون فکر می‌کنم این بیشتر از هرچیزی اهمیت داره.

من فکر می‌کنم در انتهای شب، هرکس هم که بیاد و هرکس هم که بره، هیچکدومشون لیاقت مردمی رو ندارن که اینطور جونشون رو گرفتن کف دستشون و کنار هم جنگیدن.
دوستتون دارم، مواظب خودتون باشید.

انگار عزیزت، پاره تنت، وطنت رفته توی اتاق عمل و منتظر خبری…