آره عزیزم. زندگی سخت می‌گذره گاهی و آدم بی‌خوابی می‌زنه به سرش می‌خواد از این پهلو به اون پهلو غلت بزنه، ولی یهو می‌بینه نیم ساعته روی بازوی ناراحتش خوابیده فقط چون دست پارتنرش روی کمرشه و نمی‌خواد با غلت‌زدن بیدارش کنه و فکر می‌کنه خب، گمونم ارزشش رو داره.
یه دست روی کمر. آدم مگه دیگه چی از زندگی‌ش می‌خواد؟
معلومه که ارزشش رو داره.

که کیمیای سعادت رفیق بود و رفیق هست

به‌خاطر این که ساعت دو صبح از سینما برگردیم، با هم درباره‌ی داستان‌ها، شرورها، آرک شخصیتی و تانوس صحبت کنیم، باید میومدی.
‌

دیشب رفتیم با دوستامون سینما این آواتار سومیه رو ببینیم، و چون من هیچی از آواتار قبلیا یادم نبود دیروز دوباره دیدمشون و دلم خواست درباره‌ی دو تا نکته‌ی فیلم اول که به چشمم اومد و یکی‌ش رو دوست دارم و یکی رو نه، صحبت کنم. کلاً هم توی این دوره‌ای که دارم طراحی می‌کنم برای جهان‌سازی و شخصیت‌پردازی می‌خوام فیلم اول و دوم رو بذارم جزو Required Viewingها به‌عنوان نمونه‌ی جهان‌سازی خوب و قوی. خلاصه که اگر ندیدید، به‌نظرم ببینید.

حالا اون نکات، یا اول اون نکته‌ای که خیلی دوست داشتم، این که توی روایت‌های مشابه، مثلاً پوکوهانتس یا Planet of the Apes یا کلاً هر روایتی که در لفافه یا مشخصاً به مسئله‌ی استعمار و تقابل سفیدپوست‌ها و بومی‌ها می‌پردازه، همیشه حداقل یک نفر موجود بد در گروه غیر سفیدپوست هست که بگن ✌🏼توی هر گروه آدمی بالاخره خوب و بد وجود داره و خیلی منطقیه که ما حمله کردیم به این کشورها و زمین‌ها و غارتشون کردیم و مردمشون رو نسل‌کشی کردیم و در عوض اونا هم داشتن سمت ما سنگ پرت می‌کردن.✌🏼چیزی که من توی آواتار یک و دو دوست داشتم، شکستن این کلیشه بود. نمایش تمامیت شیطانی بودن عمل استعمار بود و مطلق بودن این مواجهه بین گروهی از مردم که فقط می‌خوان از زمین خودشون محافظت کنن و گروهی استعمارگر که فقط می‌خوان از ثروت اون زمین‌ها بهره ببرن بدون این که چیزی رو به زمین برگردونن. من مشخصاً متعلق به این فرهنگ یا گروه مردم نیستم، و می‌خوام برم نقدها و بررسی‌ها روی دو تا فیلم اول رو بخونم ببینم واکنش مردم همین جوامع چی بوده، ولی تا جایی که توی روایت دیدم، اون نابودی جهان و یک‌طرفه بودن این شرارت به‌زیبایی به تصویر کشیده شده بود بدون این که به چشم من White Wash بشه، حداقل تا جای خوبی.

این جای خوب که می‌گم کجاست؟
می‌رسیم به نکته‌ی دومی که دوست ندارم، ولی درک می‌کنم چرا وجودش ضرورت بوده و اون White Saviourism عه. این تروپ معمولیه که ما به کرّات توی روایت‌های ژانری می‌بینیم که یک منجی سفیدپوست برای مردم/قبایل کمتر متمدن فرستاده می‌شه تا از خطری بزرگ نجاتشون بده و اون مردم بدون منجی سفیدپوست موفق نخواهند شد. نمونه‌های معروفش که به ذهنم می‌رسه Dune (تلماسه) و بازی تاج و تختن (در موارد متعدد، ولی باز مثال دم دستی‌ش جان اسنو و دنریسن). توی این فیلم هم باز ما مرد سفیدپوست رو داریم که به نجات قبایل ✌🏼بدوی✌🏼 میاد و اساساً در روایت‌هاشون ظهورش وعده داده شده، و اون قبایل بدون مرد سفیدپوست در مواجهه با شر بزرگ شکست خواهند خورد. حس می‌کنم توی آواتار کمی تلاش شده این مفهوم که برای پیشبرد داستان ضروری بوده با اون جمله‌ی «من بهشون نیاز دارم، و اونا هم به من نیاز دارن» تلطیف شه، ولی خب مفهومیه که من لزوماً عاشقش نیستم. بااین‌حال توی مواردی که قدرتمند و خوب اجرا شده، ستون فقرات داستانه و منم مخالفش نیستم؛ مثل همون تلماسه و اجرای زیبای مفهوم منجی سفیدپوست.

آره خلاصه دوستان، این بود دری‌وری‌های بی‌سروته بنده درباره‌ی آواتار و داستان‌ها. یه روزم میام درباره‌ی این صحبت می‌کنم که چرا تانوس Infinity War زیباترین شرور تمام دورانه و تانوس در End Game بی‌اندازه من رو غمگین کرد، ولی نرد اوت کردن برای امروز بسه.🤝🏼
‌

نمی‌دونم عزیزم، من از همه‌ی زندگی‌م همین رو می‌خواستم که پارتنرم از سر کار برگرده، برام قهوه‌ای که دوست دارم رو خریده باشه و یه دسته گل. راستش رو بخوای، من اصلاً فکر می‌کنم همه‌ی زندگی همینه. قهوه‌ای که دوست داری، دسته‌گل، و آدمی که وقتی داره از سر کار برمی‌گرده اینا رو برات بخره.
دیگه آدم از زندگی چی می‌خواد مگه؟
‌‌

ساعت چهار صبحه، ما ساعت هفت قراره بلند شیم که با دوستامون بریم ویستلر و من خوابم نمی‌بره. آیا کمی بیشتر تلاش کنم که بخوابم (👻) یا مثل احمق‌ها پاشم برم شروع کنم به نوشتن (👾)؟

نتیجه بهتر از این نیست وقتی باید چنان بنویسی که گفته باشی و در همان حال نتوانند بگویند گفته‌ای.

طومار شیخ شرزین - بهرام بیضایی

ای بابا، آقای بیضایی عزیز…

من الان فصل اول پرسی جکسون رو تموم کردم، و دقیقاً این چیزی بود که به مهسا گفتم. که چقدر این جنبه از فانتزی و گمانه‌زنی YA زیباست که به ماها می‌گه yes, you are weird, but you are our kind of weird. اون حس تعلقی که به آدم می‌ده وقتی حس می‌کنی جهان برات منطقی نیست، حس می‌کنی تو اشتباهی و به این دنیا تعلق نداری، و اون چیزی خودم توی اولین کتابم می‌خواستم بگم: تو تنها نیستی.
بعد اومدم این پست رو خوندم و بیشتر فکر کردم که به‌قول یکی از بچه‌های همون کارگاه، هر ژانری وظیفه‌ای داره و من فکر می‌کنم ژانر فانتزی برای ماهاست: مطرودها، عجیب‌غریب‌ها، فراری‌ها.
به‌سلامتی ما، مطرودها، عجیب‌غریب‌ها، فراری‌ها.🥂

یکی از مفاهیم بزرگسالی که برای من آن‌لاک نشده و امیدوارم که هیچوقت هم نشه، این مسئله‌ی «مردم‌داری»ـه و صحبتیه در این رابطه که دیشب با مهسا داشتم؛ از جایی برمی‌گشتیم و داشت می‌گفت خب فلان مسئله درباره‌ی تو صادق نیست و به تو توی اون جمع خوش می‌گذره، تو بدون من برو، گفتم تو پارتنر منی و اگر جایی جای تو نیست، جای من هم نیست. من نمی‌دونم این مسئله‌ی روابط کوییره، مسئله‌ی روابط عاشقانه‌ست، مسئله‌ی آدم‌هاییه که با فانتزی‌ها و قصه‌ها بزرگ شده‌ند، یا اصلاً فقط مسئله‌ی ماست، ولی من می‌گم تو وقتی یک نفر رو انتخاب کردی که شریک زندگیت باشه، هر جایی که باشه، هر بحثی هرچقدر مسخره، شما یه نفرید. آدم‌ها به من می‌گن دراماتیک نباش، یا انقدر جدی‌ش نکن همه‌چی رو، برای من داستان دقیقاً همین‌قدر دراماتیکه. من چطور پارتنری هستم اگر بشینم یه گوشه و تماشا کنم در حق پارتنرم به صرف این که صداش در نمیاد بی‌انصافی می‌شه، پارتنری که متقابلاً همون‌طور پشت من وایساده چون درستش همینه و من برام مهم بوده که پشتم وایساده، و همچنان توی اون جمع بمونم چون «به من خوش می‌گذره»؟ نمی‌دونم. اگر توی جمعی که جای عشق زندگی‌ت نیست بهت خوش می‌گذره و مشکلی نداری با رفتاری که با شریک زندگی‌ت دارن، یا جمع رو درست انتخاب نکردی، یا به احتمال قوی‌تر، پارتنر رو.
Your battle is my battle.
We fight together.
‌

شماها همه‌تون اینجا نشستید و سنگ پیانیست رو به سینه می‌زنید، درحالی‌که ما حتی یه فن‌آرت هم ازش نداریم.
نچ نچ نچ.🙂‍↔️
‌

چه چیزهایی رو از سر گذروندیم عزیزم. چه چیزهایی رو تاب آوردیم. واقعاً که «ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود» عشق من.
Fuck Akhound.
We survive.

نمی‌دونم چرا توی گروه چنل نرفته. کامنت‌ها رو اینجا بذارید.🚶🏻

یکی زیر این پست کامنت گذاشت و من یهو دیدم من قبلاً هم از دوست‌پسر مشترک خودم و مهسا که همین اواخر فهمیدیم گیه حرف زده بودم. :)))) خلاصه اگر کسی به honorary mentionش در پست‌های قدیمی علاقه‌مند بود. :))