من سخت بهت چنگ زدم. از اوین، تا دادگاه، تا فرار، تا فاصله، تا افسردگی، تا حمله‌های عصبی، تا ونکوور بهت چنگ زدم. بهت چنگ زدم تا پونزده سال بعد از «من خسته شدم از بس همه به چشم پسر نگاهم کردن.» و «دوستت ندارم، عاشقتم.»، تا هشت سال بعد از «چطوری بذارم بری؟» و تا دو سال بعد از «کلی دونات‌فروشی و بستنی‌فروشی توی ونکوور فالو کردم.» و تا یه سال بعد از «تو برمی‌گردی پیش من.» و تا درخت کاج کوچیک لب پنجره، تا بیست تا بستنی کیت‌کت که از ذوق اومدنت رفتم از کاستکو خریدم و قوطی گنده‌ی ام‌اندام و کشیدن ماهی روی آینه‌ی سفره‌ی هفت‌سین و حوله‌های کریسمسی و رومبلی کریسمسی و پیژامه‌ای که تو خریدی و من می‌پوشم، مثل همه‌ی لباس‌های دیگه‌ای که تو می‌خری و من می‌پوشم. من بهت چنگ زدم تا سؤال‌های مسخره‌ی تو راه برگشت از خواننده‌ی ایرانی محبوبت، بازیگر محبوبت، فوتبالیست محبوبت، و بحث درباره‌ی بهترین دوره‌ی جام‌جهانی در طول تاریخ و کاپیتان‌های محبوبمون. من بهت چنگ زدم، چون می‌خواستم امشب رو کنار تو بگذرونم، که از خونه‌ی دوستامون برمی‌گردیم، خوشحالیم، و یهو یه آهنگ جدید میاد توی پلی‌لیستمون که می‌خونه:
زندگی جنگه به خون فکر نکن
به اجاره خونه‌مون فکر نکن
تا ته دره کنارت هستم
جاده رو خواب برون فکر نکن.
بهت چنگ زدم فقط برای همین و نمی‌دونم، من که می‌گم همین دلیل کافی‌ایه، عشق من.
همین کافیه که یه عمر به یه نفر چنگ بزنی.
‌

آدم می‌خواد بخوابه، هی توی جاش می‌غلته و یادش میاد علاوه بر این که انسانی رنگین‌پوست و کوییر در جهانی سرشار از بی‌عدالتی و رنجه، سه ساعت از زندگی کوتاهش رو گذاشته با ایرانیِ از سه‌سالگی در کانادا بزرگ‌شده‌ای بحث کرده که معتقد بوده کانادا فاسدترین دولت دنیا رو داره و حداقل جمهوری اسلامی اطلاعات فراری‌های چپ رو به بقیه‌ی دنیا نفروخته و ایران اون‌قدری هم که من، من! فکر می‌کنم بد نیست.
نمی‌دونم بچه‌ها. یه وقت‌ها هرچی فکر می‌کنم فقط دیگه فحش جوابه.

اینطوری بود که نه تو توی ایران جات امن‌تره، اونجا حداقل نژادپرست نیستن، نفت ملیه! اینجا کل کمپانی‌های نفت دست چهار پنج نفرن!
کسخلی چیزی هستی؟ اونجا کل مملکت و your fuckin ass مال یه نفره!
نژادپرست نیستن؟ ما یه سری مهاجر افغانستانی داشتیم دیدی چه بلایی سرشون آوردن؟!
من جام تو ایران امن‌تره؟! چند بار تا حالا تو کانادا به‌خاطر رنگ پوستت اعدام شدی که اینو می‌دونی؟!

بیاید چیزهای بهتری ببینیم، مثلاً این رو که پیک کمدی و دقیق‌ترین چیزیه که درباره‌ی سازمان پیدا می‌کنید.🤝🏼

مهسا یه نظریه داره تحت عنوان «تستسترون ایرانی»، که معتقده مرد ایرانی وقتی به سن بلوغ می‌رسه، باید آگاهانه و فعالانه با تستسترون ایرانی مبارزه کنه وگرنه هورمون کذایی عقلش رو زایل می‌کنه و روی عملکردش در بسیاری از موارد اثر منفی می‌ذاره.
حالا من یه نظریه دارم که هنوز موفق نشدم روش اسم بذارم، ولی معتقدم انسان اساساً وقتی به بلوغ می‌رسه باید آگاهانه و فعالانه با زن‌ستیزی و جنسیت‌زدگی نهادینه درونش مقابله کنه که ثمره‌ی سده‌ها مردسالاری و زن‌کُشی سیستماتیکه. ما به‌صورت پیش‌فرض نه‌تنها افکار و اعمالمون حاصل نهادهای ضدزنه، بلکه تقریباً تک‌تک کلمات و اصطلاح‌ها و ضرب‌‌المثل‌ها و شوخی‌های ظاهراً بی‌ضررمون هم ضدزنه؛ جالب اینجاست که اتفاقاً جامعه‌ی کوییر به شکل عجیبی شاید چون بیش از حد به خودش مغرور و مفتخره، پر از این اصطلاح‌ها و دیدگاه‌های exclusive عه، نمونه‌ش همین اصطلاح تاپ و باتم که قبلاً توضیح داده بودم.
خلاصه این که عزیزانم… مبارزه کنید. با اصطلاح‌های ضدزن، ادبیات زن‌ستیزانه و افکار مردسالارانه مبارزه کنید. حتی اگر دارید ناسزا می‌گید، حواستون باشه اون ناسزا چه قشری رو هدف می‌گیره و حتی اگر دارید بین خودتون شوخی می‌کنید، آگاه باشید که اون شوخی از کجا میاد. سخته، ولی من می‌دونم که ما می‌تونیم بهتر از والدینمون باشیم. :)

دارم کتاب «دلبند» اثر تونی موریسون رو می‌خونم، و تا جایی که یادم میاد، اولین باریه که کاری رو مطلقاً از دیدگاه تخصصی برای بررسی جنبه‌های مشخصی از اون کار دارم می‌خونم؛ تجربه‌ی جالبیه.
ژانر این کتاب رئالیسم جادوییه، که از اصلی‌ترین ژانرهای ضداستعماری در تقابل با منطق‌گرایی غربیه؛ مسئله‌ای که ما این ترم کمی درباره‌ش خوندیم. به‌طور کلی عمده‌ی ادبیات ژانری مثل علمی‌تخیلی، وحشت، فانتزی، و همین رئالیسم جادویی در مبارزه با روایت حاکم و ادبیات جریان اصلی برگرفته از غرب به وجود اومده‌ن و تلاش نویسنده‌هاشون برای reclaim کردن narrative و فضای داستانی.
توی همین «دلبند» که عمده‌ی داستانش در خونه‌ای روایت می‌شه که با روح کودک شیرخواره‌ی خانواده تسخیر شده، ما با بحث «تسخیر» در ادبیات ضداستعماری مواجه می‌شیم. تسخیر، مثلاً خانه‌های تسخیرشده به چی اشاره دارند؟ به خشونتی تاریخی در گذشته که هرگز برطرف نشده، و زخمی که بهبود پیدا نکرده. در داستان‌های وحشت یا کلاً داستان‌هایی که با مفهوم «تسخیر» سروکله می‌زنند، اساساً بحث درباره‌ی قتل/خشونت/رنجی تاریخیه که اثرش رو تا به امروز روی اون زمین یا قلمرویی که شاهدش بوده، گذاشته. توجه کنید خیلی از این داستان‌ها حول محور قتل‌عام بومی‌های آمریکایی، برده‌های آفریقایی، و سایر گروه‌هایی‌ان می‌چرخه که سیستم حاکم به‌شکلی خشونت‌بار نابودشون کرده. پدیدآوری «تسخیر» تلاش نویسنده‌هایی از این گروهه برای اشاره به این رنج تاریخی که اگر بهبود پیدا نکنه، بر زمان حال و انسان‌های زمان حال اثر می‌ذاره.
خلاصه که خواستم این مطلب رو باهاتون به اشتراک بذارم، چون می‌دونم گروهی از شمایان نویسنده‌اید و به‌نظرم مهم بود که بدونیم داستان‌ها هیچوقت فقط داستان نیستند.
هیچ افسانه‌ای هیچوقت فقط افسانه نبوده.
‌

بله دوستان، #وضعیت من و پایان‌نامه:
‌

آره عزیزم. زندگی سخت می‌گذره گاهی و آدم بی‌خوابی می‌زنه به سرش می‌خواد از این پهلو به اون پهلو غلت بزنه، ولی یهو می‌بینه نیم ساعته روی بازوی ناراحتش خوابیده فقط چون دست پارتنرش روی کمرشه و نمی‌خواد با غلت‌زدن بیدارش کنه و فکر می‌کنه خب، گمونم ارزشش رو داره.
یه دست روی کمر. آدم مگه دیگه چی از زندگی‌ش می‌خواد؟
معلومه که ارزشش رو داره.

که کیمیای سعادت رفیق بود و رفیق هست

به‌خاطر این که ساعت دو صبح از سینما برگردیم، با هم درباره‌ی داستان‌ها، شرورها، آرک شخصیتی و تانوس صحبت کنیم، باید میومدی.
‌