و #سنگرهای‌رؤیا، در پایان روز. :)

چهارمین مشت بر دهان احساس بی‌کفایتی جوان خاورمیانه‌ای: یادآوری این که به طور هفتگی حداقل پنجاه هزار کلمه دارم می‌خونم و نمره می‌دم، میانگین هفته‌ای حداقل هزار کلمه رو دارم یا مقاله یا تحلیل یا گزارش می‌نویسم، سه تا از شش تا درسی که باید کلاً برای تکمیل این دوره برداریم رو برداشتم و دارم سعی می‌کنم توی همه‌شون دانشجوی خوبی باشم، و همین الان برای کمیته‌ی دفاعم یه اکسترنال قطعی دارم از دپارتمان ادبیات انگلیسی، Critical Game Design و یه اینترنال احتمالی از دپارتمان خودمون در شاخه‌ی Queer Media.
شاید عموماً تنبل باشم، ولی این چند ماه حداقل فکر نمی‌کنم تنبل بودم.

#FuckYouImposterSyndrome
‌

اگر من تیر خوردم، شما هم با من زخمی می‌شید!

«امیدوارم تا ذوقشو داری، بشه »

«امیدوارم تا حوصله‌شو داری، بشه»

به‌ جست‌وجوی تن روشنت، به کشف تنت
به احتمال حضورت، به دوست‌داشتنت

به زندگی، هر جایی که خانه‌مان جا شد
به دوست‌داشتنت، هر کجای دنیا شد

‏●●●

به راه‌رفتن در نقشه‌ها، بدون لباس
به راه‌رفتن در جادهٔ پاریس-تگزاس

‏●●●

به هشت‌ونیم نفس روی جادهٔ فلینی
به پلهٔ اودسا در غروب استالینی

‏●●●

به دوردست‌پریدن، به زندگی، به سفر
به دوست‌داشتنِ خاطراتِ یکدیگر

‏●●●

به زندگی را در چشم‌هات حل‌کردن
تو را ته همهٔ کوچه‌ها بغل‌کردن

تو را بغل‌کردن بی‌هراس، بی‌کابوس
تو را بغل‌کردن، در قطار، در اتوبوس

‏●●●

به ببر و کوچهٔ بن‌بست فکر می‌کردم.
به چیزهایی از این دست فکر می‌کردم.

#حامد_ابراهیم‌پور، شعر «دو اپیزود زخم»
‌

برای این دو خط، و برای تمام رؤیاهای دور و درازی که واقعی شدن.🥂 :)
‌

آه، بچه‌های قشنگم. ارائه‌ی مهمم تموم شد، هیچ ازش خوشحال نیستم و خسته‌م. دوست دارید کمی صحبت کنیم؟ یه ساعت استراحت تا برم سراغ نمره‌دهی؟

از اینکه می‌نویسی ممنونم. نمی‌دونم هیچ می‌دونی چقدر روی اینکه بخوام و بتونم بنویسم اثر گذاشتی. الان که نه، ولی خیلی دلم می‌خواد یه روز باهات دوست بشم و همه‌ش رو بهت بگم
Oh fuck I sound like I'm 12.
In my defense I'm sleep deprived

یه سوال اینکه می‌گن طرف تو کمده منظورشون چیه؟😭

یه اتفاقی توی مافیای هفته‌ی پیش افتاد که دلم خواست درباره‌ش حرف بزنم، چون خوشحالم کرد. خود اتفاق خوشحال‌کننده نبود، من گرداننده‌ی بازی بودم و یه تصمیم گرفتم به کیک انضباطی یکی از بازیکن‌های شهر (مَرد، فکر می‌کنم حدوداً پنجاه‌ساله)؛ طرف شروع کرد دادوبیداد و هرکس که من رو می‌شناسه، می‌دونه من چه سریع با صدای بلند تریگر می‌شم و عقب کشیدم و گفتم به درک، ولش کن.
روز بعد که بازی شروع شد، مهسا توی تیم مافیا نوبتش که رسید، خیلی آروم ولی نمی‌دونم، حداقل من حس کردم که داره عصبانیتش رو کنترل می‌کنه، پاشد گفت که تیم مافیا اینجا داره زحمت می‌کشه، وقتی شما دادوبیداد می‌کنی بازی ما رو خراب می‌کنی؛ بگذریم از این که کلاً معنی نداره سر گاد بازی دادوبیداد کنی. مهسا همینطوری داشت آروم حرف می‌زد، اونطوری که خب مدلشه، که بازیکن دوباره صداش رو برد بالا و اینطوری که دیسکارد می‌کنم و غیره، که یکی دیگه از دوستامون (اون هم مَرد، توی تیم شهر) اومد تو بحث جلوش که فلانی اگر می‌خوای دادوبیداد کنی که هیچی، اگر می‌خوای صحبت کنیم آروم باش آروم صحبت کنیم و متقابلاً صداش رو برد بالا که صدای اون رو بپوشونه و وایساد به بحث باهاش. با صدایی همون اندازه بلند.
فکر می‌کنم گفتم قبلاً. من خیلی عادت ندارم کسی ازم دفاع کنه. درواقع مهسا گمونم اولین آدمی بود توی زندگیم که ازم دفاع کرد، فکر کنم داستانش رو گفتم؛ و خب تا مدت‌ها تنها کسی هم بود که حاضر بود ازم دفاع کنه. :)) نمی‌دونم، شاید اخلاقمه؟ شاید مدلی که خودم همه‌ش تو دعوام؟ شاید مدلی که به چشم بقیه خیلی سرد و بی‌تفاوت به نظر میام؟ هرچی که هست، فکر نکنم هیچوقت جز مهسا کسی توی جمعی دید من تحت فشارم و اذیتم، و به‌خاطر من جلوی کسی وایساد.
فکر می‌کردم، تا مدتی طولانی یعنی، که آدم توی بزرگسالی دیگه دوست‌های اینطوری پیدا نمی‌کنه. تو موقعیت‌های اینطوری قرار نمی‌گیره. توی نوجوانی همه‌چی خیلی... سیاه یا سفید و درست یا غلطه. تو پای رفیقت وایمیسی، تو سمتت رو انتخاب می‌کنی و می‌مونی باهاشون. سیاست و روابط شخصی و اتیکت اجتماعی مطرح نیست. رفاقت خیلی در اولویت قرار می‌گیره. ولی خب بزرگسالی اینطوری نیست، که به‌نظرم بدترین قسمت بزرگسالی و دوست‌های بزرگسال داشتنه. یا حداقل بود به‌نظرم.
بعد با یکی دوست می‌شی و توی موقعیتی قرار می‌گیری که اون آدم بلند می‌شه و پشتت می‌ایسته، و تو می‌فهمی مشکل از بزرگسالی نیست.
مشکل از دوستات بودن، عزیزم.

رپ اسپاتیفای اومده و من دارم کم‌کم متوجه می‌شم alternative rock (یا راک، واقعاً) هرگز قرار نیست از تاپ فایو ژانرهای محبوب من خارج شه.🤝🏼