آرمینا که وقتی جمله رو شروع می‌کنه انتهای جمله رو یادش می‌ره:

15 year old me would think I’m living the wildest dream they could never imagine, and that really all that matters.

می‌گم یعنی، من پونزده‌ساله، من کانادا زندگی می‌کنم و نویسندگی خلاق می‌خونم و چهار تا کتاب چاپ کردم و به‌اندازه‌ی سن تو عاشق این پارتنری بوده‌م که الان باهاش هم‌خونه‌م.
مطمئنم تو عاشق این نسخه از ما می‌شدی. :)

این!

#FuckYouImposterSyndrome

بچه‌ها این رو که انیماتور و گرافیست هوپا آماده کرده دیدید؟! *چشم‌های آتشین*

برای دوره‌ای که دارم طراحی می‌کنم یه گزینه‌ی درخشانی به ذهنم رسید که موقع pitch کردنش برای دوستامون جمله‌م این بود: I would kill to have this option for my own writing. و تقریباً مطمئنم هر شاگردی که تا حالا توی کارگاه‌های من شرکت کرده، یا اساساً هر نویسنده‌ای آدم می‌کشت تا این گزینه در اختیارش قرار بگیره.
واقعاً به‌نظرم این چیزیه که آدمیانی که می‌خوان تدریس کنن، باید بهش فکر کنن: چیه که آدم می‌کشتی برای این که کسی در اختیار تو بذاره؟

#FuckYouImposterSyndrome
‌

دوست دارم از این پلی‌لیست، اولینش هم این آهنگ رو بذارم اینجا برای خواهران شربینا که حتی کاورش هم بی‌نهایت شبیهشونه. *چشم‌های ستاره‌ای*

#سازمان_طراحی
‌@FlareAndFire
‌

و بعدی هم بدون توضیحات اضافه، آهنگ درامر.
‌‌

I fought endless bottles to finally win this battle
After losing it all, I found a place to settle
Sometimes my memories are getting in my way
Then I meet you down there but hey, that's okay
Just one drink, and I'll send you your merry way

No, you're not crying a river
You're fucking bleeding an ocean.

#درامر
#سازمان_طراحی
@FlareAndFire
‌

امشب خونه‌ی دوست‌پسر مشترکمون بودیم و به نظر میاد این آدم چیزی رو در من زنده می‌کنه که از آرمینای پونزده‌ساله میاد، و اون این اعتقاده که «پسرها نه باید دیده شن نه شنیده شن.»💁🏻
خلاصه، ما تمام شب مشغول بگومگو بودیم و یه تیکه من داشتم می‌رفتم دستشویی و اینطوری بودم که جروبحث رو رها کردم، دوستمون برگشت گفت ببین آرمینا این راهی که تو داری می‌ری رو من دارم برمی‌گردم، انقدر برای من زبون نریز و فلان.
بنده همون مسیر رو برگشتم گفتم: «تو شنبه شب رو داری توی خونه با دوست‌دخترهای سابقت که هردو لزبینن می‌گذرونی، درحالی‌که من با پارتنر پونزده‌ساله‌م اومدم خونه‌ت، فکر می‌کنی کدوممون زبون‌بازتریم؟» و بحث رو بستم.
خوبه به دوستان گی‌تون گاهی یادآوری کنید چرا گی‌ان و حتی بای نیستن.☺️

اگر استاد دانشگاه شدم، آفرین به من. اگر استاد دانشگاه نشدم ولی می‌دونم توی سخنرانی‌م باید از کی تشکر کنم که هر بار مکالمه باهاش تمام شور و شوقم به تدریس رو توی من تیکه‌پاره کرد.
‌‌

و #سنگرهای‌رؤیا، در پایان روز. :)