من کیک مرغ‌های مادر رو خیلی دوست دارم. من و دوستام همگی یعنی، و نمی‌دونم چون خیلی دوستش دارم، یا چون غذاییه که گرم کردن نمی‌خواد و بند و بساط نداره و می‌شه با یه چنگال وایسید تو فرودگاه بخورید، کیک مرغ تبدیل شد به یه جور... غذای استقبال؟ هروقت که می‌رفتم ایران مادر کیک مرغ درست می‌کرد و چنگال میاورد و ما توی همون فرودگاه جمع می‌شدیم دور اون ظرف و شروع می‌کردیم خوردن کیک مرغ.
الان این رو دیدم و نمی‌دونم چه حسی دارم. کمی غمگین؟ کمی دلتنگ؟ کارهایی که مادرها برای بچه‌هاشون می‌کنن عجیبه، نیست؟ چرا باید کیک مرغ درست کنی بیاری فرودگاه؟ آدمی که دو ساله دستپخت مادرش رو نخورده می‌تونه صبر کنه از فرودگاه برسه خونه اونجا غذا بخوره. آدمی که قراره حداقل یک ماه بمونه خونه پیشت، می‌شه اصلاً فرداشب بخوره اون کیک مرغ رو، چرا انقدر برات مهم بود که کیک مرغ رو بیاری فرودگاه؟
چرا انقدر برام مهم بود اون کیک مرغ رو بیاری فرودگاه برام؟
ولی بود. خیلی مهم بود. و یه وقتی سال‌ها بعد از آخرین باری که ایران بودم یه پست رندم درباره‌ی کیک مرغ دیدم و گریه‌م گرفت چون دلم برات شده بود.
تو و کیک مرغ استقبال فرودگاه و چنگال‌ها و آدم‌هایی که جمع شده بودن دور یه ظرف کوچیک.
‌

این دفعه هم نشد مامان…؟

#سازمان_طراحی💁🏻
‌

از مقیاس یک تا ده، به‌نظرتون چقدر برای رزومه‌ی آکادمیک من مضره که به استاد وایتم بگم این مزخرفاتی که منِ دانشجوی غیر-وایتت رو مجبور می‌کنی بخونم و درباره‌ش گزارش بنویسم، اگر خودت می‌خوندی وضعیت من این نبود؟
Just asking.
‌

تو ماشین داشتم رانندگی می‌کردم، مهسا کنارم نشسته بود. بهش گفتم آقای هوپا چند تا وویس داده بذار گوش کنم. صحبت تبلیغات جلد دو بود و می‌گفت اگر پیشنهادی داشتی بگو که از این هفته‌ها می‌خوایم تبلیغ رو شروع کنیم؛ داشتم یه سری پیشنهاد می‌دادم و تهش می‌خواستم برسم به رونمایی، دیدم چطوری رونمایی؟ با کی رونمایی؟ من اینجام، نیمه‌ی بهترم هم کنارمه. نیمه‌خواب، داریم از خونه‌ی دوستامون برمی‌گردیم.
و یه جورایی این که مهسا دیگه ایران نیست حس عجیبی بود.
یادتونه گفته بودم حس می‌کنم کاملم؟ همون‌قدر که الان حس می‌کنم کاملم، انگار پاره‌ی تنم که ازم دور بوده بهم برگشته، وقتی مهسا ایران بود حس می‌کردم خودم هنوز ایرانم. هنوز ریشه‌م اونجا بود. هنوز با دوستام از نزدیک در ارتباط بودم. هنوز خودم ایران بودم و می‌شد رونمایی بگیریم و می‌شد نویسنده، نیمه‌ای از نویسنده بیاد و کتاب رو امضا کنه. می‌شد خیلی جاها رو رفته باشم؛ خونه‌ی دوستامون، مسافرت‌هایی که هرگز نرفتم، ویلاهایی که هیچوقت ندیدم، بازی‌هایی که هرگز با دوستامون نکردم. من هنوز ایران بودم، چون مهسا هنوز ایران بود.
الان ولی اینجاست. همه‌ی من اینجاست. و… احمقانه‌ست؟
الان دلم برای دوستام خیلی تنگ می‌شه…
‌

مثلاً پیشنهاداتم برای تبلیغ جلد دو این بود که «بیاید این ویدیو رو بذارید، کافیه.💁🏻»
‌

بچه‌ها بیاید شما این رو ببینید و مثل من شگفت‌زده شید و ذوق کنید به مهسا ثابت کنید این چیز معمولی نیست در ایران.🫠
‌

این استاد بسیار نوروتیپیکه. یه جلسه سر کلاس من داشتم از کار یکی دیگه از بچه‌ها تشکر می‌کردم که اسباب‌بازی و فیجت و اینا آورده بود و کمک می‌کرد به تمرکزم و غیره، و پیشنهاد دادم این کارها رو برای لکچرها انجام بدیم، این اینطوری بود که من نمی‌تونم یه کیسه اسباب‌بازی بندازم روی دوشم ببرم سر کلاس برای دانشجوها و اگر کسی انقدر مشکل تمرکز داشته باشه، خودش یه فکری برای خودش می‌کنه. بعد نوبت جلسه‌ی تدریس من رسید، من از این کاغذهای رنگ‌آمیزی بزرگسالان با مدادرنگی بردم سر کلاس و گفتم هیچکس مجبور نیست من رو نگاه کنه یا بی‌حرکت بشینه، اگر کمک می‌کنه بهتون هرکدوم از اینا بردارید و استفاده کنید. و خب کلاس ترجیح دادن استفاده نکنن ولی من از این سمت می‌دیدم بچه‌ها دارن توی دفتراشون خط‌خطی می‌کنن مثلاً. الان فیدبک اون جلسه‌ی تدریسم رو نوشته (استادم) و اینطوریه که به‌نظرم تو باید کار خودت رو بکنی و trust the adults in the room to regulate themselves.
سرم رو آوردم بالا به مهسا گفتم واقعاً نمی‌فهمه. یعنی صرفاً... نمی‌دونم. عجیب بود؟ نمی‌دونم. آدم می‌دونه خودش در دسته‌ی تیپیکال‌ها قرار نمی‌گیره، و می‌دونه انسان‌های نوروتیپیک وجود دارن، ولی... نمی‌دونم. شگفت‌زده می‌شی. از این که یه نفر انقدر نمی‌دونه و انقدر متوجه نمی‌شه که چقدر چنین چیزهایی می‌تونن توی کلاس مهم باشن، همچنان شگفت‌زده‌م می‌کنه.
کاش هیچوقت معلمی نباشم که دانش‌آموزم خودش رو با نیازهای من وفق بده، و نه برعکس.
‌

به مناسبت انتشار موهن🌈
#سازمان_طراحی
‌

بزرگسال‌هایی در بازه‌ی سی‌سالگی، بسیار جدی و مهم.
‌