از کلاسم که درومدم برم سمت ترمینال، چون دوچرخه رو سر کلاس زده بودم به شارژ تصمیم گرفتم یکی از اتوبوس‌ها رو بی‌خیال شم و با دوچرخه برم تا اتوبوسی که مستقیم می‌ره بندر. قبلش کمی بارون اومده بود، فکر کردم توی شهرم دیگه، اگر دوباره بارون خرکی شروع شد یا شارژ دوچرخه‌م که زیاد نمی‌کشه تموم شد، سوار اتوبوس می‌شم بقیه‌ش رو.
به محض این که پیچیدم تو کوچه‌پشتی و حیاط خلوت وایت‌های پولدار ویکتوریا، در تاریکی و دسترسی‌ناپذیری (؟) مطلق، بارون شروع شد. بعدم که خیس و خسته رسیدم به ایستگاه اتوبوس، راننده‌ی اتوبوس اسهول حاضر نبود دوچرخه رو بذاره جلوی اتوبوس ببره چون زیادی کوچیکه، و حاضر نبود بیارتش توی اتوبوس چون بزرگه! منم که خیس بودم و خسته و می‌خواستم برم خونه، انقدر اعصاب نداشتم که همون‌جا وایسادم گفتم پیاده نمی‌شم و نمی‌تونید دوچرخه رو بیارید توی شهر و برش نگردونید همون‌جایی که ازش اومده. اونم گفت زنگ می‌زنم سوپروایزرم، زنگ زد و تا سوپروایزره بیاد و یه دورم با اون دعوا کنم که مسخره‌ش رو درآوردید، نیم ساعتی توی ایستگاه اتوبوس وایساده بودیم. در نهایت دید من کوتاه نمیام گفت این دفعه قوانین رو برات می‌شکنیم because you’re special (آره عوضی، I’m a brown queer Karen, that’s how fucking special I am) و راه افتادیم بالاخره به سمت بندر بلکه من سوار یه کشتی‌ای بشم برگردم به شهر کوفتی احمق خودم.
حالا در انتهای این همه اعصاب خوردی، اون وسطا داشتم از مسیرم فیلم می‌گرفتم. گفتم بذارم اینجا شما هم ببینید، به افتخار آرمینایی که takes no shit from random assholes anymore.
‌