قبل از این که دانشگاه شروع شه یه کیف ناهار گرفته بودم که فکر کنم از شروع دانشگاه تا الان یک بار استفاده کردمش. امروز صبح زود مهسا می‌رفت سر کار من رو گذاشت اسکای‌ترین، نسبتاً زود رسیدم ویکتوریا. قرار بود ظهر برم استادم رو ببینم درباره‌ی تکلیف هفته‌ی دیگه باهاش صحبت کنم، و عصر هم کلاسی دارم که قراره نیم ساعت اولش رو من درباره‌ی اهمیت ادبیات کوییر و اهمیت Representation حرف بزنم. برای همین مدت طولانی دانشگاهم و باید خوراکی و شام و این‌ها برمی‌داشتم. دوباره این کیف رو برداشتم خوراکی‌هام رو چیدم. فکر کردم می‌رم داستان‌های ورک‌شاپ این هفته رو پرینت می‌گیرم، می‌شینم تو اتاق دانشجوهای ارشد درس می‌خونم و کتاب What If رو برداشتم که بخونم و… یهو خیلی هیجان‌زده بودم. ذوق داشتم برم دانشگاه، ذوق داشتم برای همه‌چی. اون روز برای کلاسم خواب موندم و می‌دونم در زندگی قبلی‌م یه ایمیل عذرخواهی می‌دادم به استادم (اگر تازه اونم!) و کلاس رو می‌پیچوندم. ولی توی این زندگی‌م جمع کردم و خودم رو به نیمه‌ی دوم کلاسم رسوندم نه به‌خاطر نمره، یا امتحان، یا هرچی شبیه این، چون می‌خواستم اونجا باشم. برام مهم بود که سر کلاس باشم. بهم خوش می‌گذشت که سر کلاس باشم.
نمی‌دونید چه حس جدید و عجیبیه بچه‌ها. توی دلم شکل این عکس دومیه‌ست، سرخ و رنگی و زنده و پر از شوق. :)
‌