حس می‌کنم پادشاهم یه سری Dad Joke توی این سال‌ها ذخیره کرده بود مختص شرایط جنگی که به لطف آخوند ایرانی و غیرایرانی اون هم قفلش شکست.
‌

"Congratulations. You have survived the war. Now, live with the trauma."

They say war is hell, but that's not true. If hell exists, there can be no innocent bystanders there. But in war, those who least deserve it are often hurt the most. But as a wise man once said, real wars are not games; they're not meant to be fun. It's not noble to take another's life, therefore being a soldier does not make you honorable. At best, it is a tragic necessity, and at worst, a terrible evil.
For the sake of us all, do better than those who came before you.

#TheRightToRebel #Ariobarzan

ولی تا این لحظه هیچی بیشتر از این کله‌م رو کانسرنی نکرده بود که یه فیلم دیدیم تو اینستا از یه پارتی‌ای بالای شهر تهران توی یه برجی، با صدای بلند موزیک و طرفی که فیلم می‌گرفت داشت می‌گفت: «وااااای، دارن موشک می‌زنن ما داریم می‌رقصیم!💃🏼🕺🏻»
دیدید اون جوک‌های «اگه فلان، ایران بهترین جا برای زندگیه» اون‌قدرم جوک نبود؟ ولله که ملت ما یه چیزی می‌دونن این جوک‌ها رو می‌سازن.
‌

بیاید درباره‌ی یه چیز مهم، کمی کمتر آزاردهنده و بیشتر خوشایند صحبت کنیم: مکانیزم دفاعی و اداره‌ی خودتون از لحاظ روحی و روانی این روزها چیه؟ بیاید درباره‌ش صحبت کنیم. با هم به اشتراک بذاریم چیزهایی رو که به ذهنمون می‌رسه یا برای ما جواب می‌ده، حتی اگر تماشای ویدیوی گربه‌ها باشه. فکر می‌کنم این از چیزهاییه که بتونی توی این شرایط کمک کنه، و شاید تنها چیزی که ما روش کنترلی داریم.
شما این روزها چطوری دووم میارید؟
‌

حالا این اسرائیل کسخل که می‌گه مردم نزدیک تأسیسات تسلیحاتی نباشن می‌خوایم بزنیم، فکر می‌کنه ما می‌دونیم آخوند تأسیسات شیری‌ش رو کجا گذاشته؟ فکر کردی خودش می‌دونه داره چه گهی می‌خوره؟ بندرعباس رو نمی‌دونی، هواپیما رو که همه دنیا می‌دونن زده!
ولی خب، می‌دونی. صرفاً تخمت نیست.

هماهنگی خروج دانشجویان شهرستان‌های مختلف از تهران:
https://t.me/khoroojaztehranuni

اطلاعیه‌ی دانشگاه تهران (دانشگاه هزینه‌ی بلیت دانشجویانی که تا فردا ساعت ۱۴ از تهران خارج می‌شوند را پرداخت می‌کند):
https://t.me/ut_newss/7367

بچه‌ها جاباما برای یه سری مناطق طرح اسکان اضطراری گذاشته که از کانال خودشون می‌تونید اطلاعات دقیق‌ترش رو دنبال کنید.

توی جاده‌ایم. هی کوه‌های زیبا و جنگل‌های سرسبز رو نگاه می‌کنم، فکر می‌کنم ای کشور آزاد بی‌خیال، چه حسی داشت اگر به تو تعلق داشتیم؟

جمهوری اسلامی لات-کوچه-خلوت‌ترینه.
‌

یعنی اسرائیل کل کشور رو شخم زده، مثل یاکریمِ سر کوچه رفته و اومده و اون وسط یه هوهوهو هم کرده، بعد کار سازمان اطلاعات سپاه این بود که بدونه آرمینا سالمی سال نودویک که رفته نشستِ لاریجانی توی دانشگاه مانتوی چه‌رنگی تنش بوده. کارش این بود که رگبار گلوله رو بگیرن رو بچه‌های مردم که توی ماشین نشستن، کارشون این بود که آدم‌هایی که صداشون به هیچ‌جا نمی‌رسید رو اعدام کنن، ورزشکار مملکت رو یه جوری بی‌سروصدا بکشن که چند ماه بعد استخون‌هاش توی بیابون‌ها پیدا شه. کارشون این بود، نه پیدا کردن پهپادهایی که اسرائیل آورده تو مملکت و باهاشون داره خونه‌ی مردم رو میاره پایین. نه فهمیدن فرق کروز و هواپیما. نه ساختن چهار تا پناهگاه.
لات کوچه‌ی خلوت. لات کوچه‌ی خلوت‌ترینی جمهوری اسلامی.
‌‌

بچه‌های قشنگ من، واقعیتش اینه که مردم، چه طرفدار جمهوری اسلامی باشن و جیره‌خورش چه انسان‌های شریف عادی، در این سطح از جنگ تأثیری بر کلیت ماجرا نخواهند داشت. همون جیره‌خوری که میاد اینجاها و اعصاب من و شما رو به هم می‌ریزه، خودش نمی‌دونه خونه‌ش سپر انسانی سوراخ موش فلان کله‌گنده‌ی سپاهه (کسی ازشون مونده اصلاً؟) و قراره با موشک بعدی خداحافظی کنه باهامون. اون سطح عملیات جاسوسی و اطلاعاتی‌ای هم که دو روزه طوری سران حکومت رو زدن که تو نماز جمعه همه یکی یه ردیف اومدن جلو هم که از چنل‌های من و شما در نمیاد کارش.
حرف من اینه که… خودتون و انسان‌های اطرافتون رو آزار ندید. هرطور که می‌تونید دووم بیارید فقط. برای اینم که به‌قولی نمی‌شه موشک رو گرفت پودرش کرد، نمی‌شه فهمید آخوند داره چه گهی می‌خوره (= آخوند خودش مونده چه گهی بخوره)، فقط می‌تونید با کمترین و ریزترین کارایی که ازتون برمیاد دووم بیارید. توی این پست خیلیا گفته بودید کتاب می‌خونید سریال می‌بینید آشپزی می‌کنید، این کارا رو بکنید. کنترل کمترین قسمت‌هایی رو که می‌تونید دست بگیرید. حواستون باشه اطلاعاتتون رو به انسان‌های ناشناس حتی اگر گوگولی و دوست به نظر میان ندین، چون همون‌طور که گفتم جمهوری اسلامی لات کوچه خلوته. زورش به اسرائیل نمی‌رسه و همیشه زورش به ما رسیده. و ما تنها کاری که می‌تونیم بکنیم الان اینه که دووم بیاریم. با هرچی که می‌شه، با نوشتن توی چنل، با لاک زدن و نقاشی کشیدن، با تحلیل سیاسی توی جمع دوستانه و گفتنِ «اینا همه‌ش کار خودشونه» یا خوشحالی‌های دروغین «می‌گن خامنه‌ای رو زدن!»، با جوک ساختن و خندیدن، با سوگواری برای خون‌های بی‌گناه و گریه کردن، با هرچی. هرچی که هست. توی دووم آوردن، توی بقا هیچ شرمی نیست. نذارید خلاف این رو بهتون القا کنن، نذارید اسلحه‌های شما برای دووم آوردن رو ازتون بگیرن.
که «در پایان، اگر حتی یک نفر از ما بماند که بر سر گور آنها برقصد، کافی‌ست.»

بدین شکل :)

dariush_Zand
@mamlekate

به همین سادگی.

دوستان کسی هست که در روزهای آتی از تهران بخواد بره رشت و شرایط اینو داشته باشه که یکی از دوستان به همراه پت‌ رو ببره؟