صبح پاشدم برای یوگا، مربی‌م کنسلش کرد. از انرژی‌های تاریک خبری نبود، ولی تو همون ده دقیقه‌ی اول حداقل جای 🧘🏻جریانی از آرامش🧘🏻 تمام مدت داشتم به لزبین‌های نکرومنسر و محافظانشون فکر می‌کردم. شاید این مشمول اون جریان انرژی‌های تاریک بشه؟ هموسکشوالیتی.✨
حالا به‌هرحال صبحونه درست کردم، چای دم کردم، شیرموز خوشحال‌کننده‌ی صبحم رو خوردم و اگرچه مقدمه‌ی بخش بعدی کتابم داره سرم جیغ می‌کشه (همون‌طور اون سکوت آوکوردی که توی جلسه پیش اومد وقتی بچه‌های نشر پرسیدن: «شما جلد سه رو تحویل ما... ندادین؟!») ولی می‌خوام برم بشینم کتاب عزیزم رو بخونم. قبلش فقط می‌خواستم یه سؤالی بپرسم.
شمایانی که می‌نویسید، تا حالا شده intimidate بشید با حجم نویسندگانی که در جهان وجود دارند، و درصد اونایی‌شون که واقعاً خوبن؟ لایک، می‌دونن دارن چه غلطی می‌کنن؟ تا حدی که البته نویسنده‌ها ممکنه بدونن دارن چه غلطی می‌کنن، چون تا اینجا که من فهمیدم، تقریباً نود درصدمون نمی‌دونیم داریم چه غلطی می‌کنیم. یعنی مثلاً من اون کتاب بابل رو باز کردم، عاشق داستانش نشدم حقیقت، ولی جداً... معادل فارسی‌ش چیه مترجم‌های جمع؟ چیز شدم از این که نویسنده‌ای وجود داره با این سطح از دانش و مطالعه و تسلط بر هنرش. واقعاً مضطرب شدم که اگه این نویسنده‌ست، پس من چه کوفتی‌ام؟ حس می‌کنم باقی ما فقط داریم فضا رو پر می‌کنیم. در پس‌زمینه. مطلقاً فاقد اهمیت.
کسی هنوز شفاف‌سازی نکرده کِی ما به این نتیجه می‌رسیم که نویسنده‌ی واقعی‌ایم؟
‌‌

داشتم به مهسا می‌گفتم دو-سه روز پیش که اینا نمی‌ذارن جنگ بشه هر باجی بشه می‌دن، و بعد گفتم خیلی عجیبه برای اتفاق نیفتادن یه چیز بد روی رذالت آخوند حساب کنی.
الان غریب‌تره حتی، که آخوند جایی که می‌تونست کسی رو نجات بده، تصمیم گرفت رذل‌تر باشه و رذل نباشه.
‌

بچه‌های قشنگم، من این رو برای خانواده‌م فرستادم، شما هم داشته باشیدش.

یعنی آخرین جایی که آدمی در چنین شرایطی می‌خواد باشه، نه ایران و نه تهران و نه حتی خونه به خونه‌ی حرومزاده‌های سپاه، که توی کامنت‌های بعضی چنل‌هاست. آخرین کاری هم که می‌خوای بکنی خوندن ماله‌کشی خون‌شورهای جمهوری اسلامیه. یعنی نمی‌دونم، رنج خاورمیانه‌ای و ایرانی بودن کافی نبود، این شرف‌مالیاتی‌ها رو هم باید به چشم ببینیم.
‌